Miriam Baptiste

Miriam Irmina Baptiste Malika El Maslouhi Skrótowiec: Bardzo bogobojna, młoda wampirzyca z rodu Baptiste. Najmłodsze z wampirzego rodzeństwa. Lokalna kaznodziejka i wielebna (szanowna pani proboszcz) w szalenie małej parafii. lat 20 wielebna kościoła anglikańskiego Wampir "Korynt był moją dumą, ale Miriam radością." Zwykł mawiać Irakli Baptiste, wpatrując się w najmłodszą z córek. I przez moment, maleńką chwilkę, zdać się mogło, że coś w jego ciemnych oczach topnieje ze wzruszenia. Przemieniona przez własnego brata w 1945 roku, Miriam w dniu śmierci miała zaledwie dwadzieścia lat. Zrobił to, bo ją kochał. Przynajmniej tak jej zawsze powtarza, choć ciężko szukać w nim potrzeby wyznania przed Bogiem swoich grzechów. Może dlatego, że i siostra nie ma mu tego za złe? Pamięta jak wyglądało to wcześniej. Była zbyt słaba, zbyt delikatna, zbyt chorowita. Z biegiem lat jej świat zawęził się do niewielkiej sypialni na najwyższym piętrze rodzinnej kamienicy. Nie miała siły opuszczać łóżka, więc obserwowała jak zmienia się zza ciężkich zasłon i pożółkłej firanki. Czytała. Zawsze dużo czytała. Szukała Boga w swoim cierpieniu, w tekstach liturgicznych i filozoficznych; w gorączkowych majakach zdawało jej się, że wyciąga ku niej swoje dłonie, mówiąc coś w językach prastarych, których nie znała. Więc się ich uczyła. Rosły stosy książek - znała hebrajski i aramejski. Gdy czas przestał być problemem poznała jeszcze łacinę.
Dobrze pamięta dzień, gdy miała umrzeć. Było pochmurnie, a Korynt czuwał całą noc. Chyba wiedział. Chyba oboje wiedzieli co się musi stać. Ona była gotowa odejść; on nie był gotowy jej oddać. Przemiana trwała zaledwie kilka godzin, ale pozostawiła ją w stanie wiecznego zmęczenia i poczucia zimna. Od lat błądzi na granicy snu i jawy, bliższa uwiecznionych na witrażach wizerunkom świętych niżli ludziom. Resztki człowieczeństwa widoczne są w ciemnych, gęstych włosach, łagodnym dotyku i czułości, której głód krwi nie zdołał pannie Baptiste odebrać.
Związana jest z lokalną społecznością kościoła anglikańskiego - niewielkiej parafii, położonej nie więcej niż kwadrans drogi od rodzinnych kamienic, w których spędziła większość swojego życia i "nieżycia". Ostatni proboszcz zniknął w niewyjaśnionych okolicznościach. Nikt nie szukał starego dziada, który zalazł za skórę nawet miejscowej policji - a tu nie chciał udzielać rozgrzeszenia, a tu dziabnął za dużo przed sobotnią liturgią. Początkowo młodziutką wielebną powitano z odpowiednią dozą nieufności (czego innego można się spodziewać po starych babach w moherze?). Kręcono nosem na zmiany; kto to widział, żeby odprawiać nabożeństwa przed wschodem słońca, pogrzeby i chrzest po jego zachodzie. Część ludzi odeszła do innych parafii. Ci co zostali, nie zadają zbyt wielu pytań.
Miriam nie zabija. Leszis-mczameli dyszy pod nosem matka, gdy zobaczy naczynie pełne juchy przygotowane na czas nocnego nabożeństwa. Zawsze robi to z obrzydzeniem wymalowanym na woskowej twarzy, z pogardą do której córka zdążyła dawno przywyknąć. Czasami zastanawia się czy ma rację. Krew zmarłych, których składają w kaplicy jest zawsze zimna. Nie wygląda jak krew żywych. Nie płynie w cieniutkich żyłach, zbiera się w dolnych częściach ciała, krzepnie. Zastyga. Gęstnieje jak stary rosół, wyciągnięty na obiad z lodówki i zapomniany. Ciemna breja lepka, klei się do języka. Bierzcie i jedzcie oto ciało moje, oto krew moja. mówi unosząc kielich, oddzielona od zgromadzenia ołtarzem i woalem własnej boskości.
Zawartość barwi jej wargi podobnie jak wino.

Odautorskie Nie ukrywam, łatwiej mnie znaleźć na discordzie (missr.) niż na mailu. Lubię relacje dogadane, przemyślane z dużą porcją metafizyki, angstu i horroru.