Miriam Baptiste

Miriam Irmina Baptiste Eva Green Skrótowiec: Bardzo bogobojna, młoda wampirzyca z rodu Baptiste. Najmłodsze z wampirzego rodzeństwa. Lokalna kaznodziejka i wielebna (szanowna pani proboszcz) w szalenie małej parafii. Śmierć: 1943 | Związek Radziecki wielebna kościoła anglikańskiego Wampir "Korynt był moją dumą, ale Miriam jest radością." Zwykł mawiać Irakli Baptiste, wpatrując się w najmłodszą z córek. I przez moment, maleńką chwilkę, zdać się mogło, że coś w jego ciemnych oczach topnieje ze wzruszenia. Prawdą jest, że nie przemieniło jej żadne z tych, których nazywa swoim Ojcem czy Matką. Urodzona w 1918 roku nie pamięta szczególnie swojego dzieciństwa. Może to kwestia wyparcia, może tego, że była bardzo chorowitą sierotą i nikt nie zaprzątał sobie głowy co by jej powiedzieć cokolwiek więcej. Zakładano, że umrze szybciej niż później. A jednak - nie umarła. Przynajmniej nie od razu. Gdy miała szesnaście lat siostry zakonne prowadzące przytułek skorzystały z pierwszej okazji jaka się nadarzyła i wydały ją za mąż za pewnego językoznawcę i wybitnego, gruzińskiego działacza partyjnego. Stanowisko męża uchroniło ją od odczuwania jakichkolwiek skutków wojny rozgrywającej się w Europie czy wewnętrznych gierek politycznych Związku Radzieckiego. Następnych dziewięć lat swojego życia spędziła zamknięta w domu. Była zbyt słaba, zbyt delikatna, zbyt chorowita, by ryzykować opuszczanie go na dłużej. Spędzała więc czas malując i czytając. Zawsze dużo czytała. Jej mąż miał bowiem pewne szalenie niebezpieczne hobby - kolekcjonował książki zakazane przez system komunistyczny. Wiele było w ich domowej bibliotece pozycji o Bogu, jeszcze więcej - o językach, które jak i tych, którzy się nimi posługiwali - próbowano wyplenić jak zarazę. Poznawała więc Boga; szukała go w swoim cierpieniu i kraju dla którego był szkodliwym opium. Przez jej ręce przechodziły teksty liturgiczne i filozoficzne, a gdy choroba przejęła na dobre władzę nad jej umysłem i wpędziła nieszczęsną panią w wielodniową gorączkę - wydawało jej się, że Wyższy wyciąga ku niej swoje dłonie mówiąc w prastarych językach, których nie znała. Cichutko, za zgodą i wiedzą tylko i wyłącznie męża, zaczęła uczyć się hebrajskiego i aramejskiego. Gdy czas przestał być problemem, a świat się zmienił - poznała jeszcze łacinę. W dniu śmierci w styczniu 1943 roku, Miriam miała zaledwie 25 lat na karku. Nie dane jej jednak było zaznać wiecznego spokoju - na przeddzień pojawił się w jej życiu na nowo człowiek, którego zawsze miała za brata. Przemienił ją w nocną marę. Zrobił to, bo “ją kochał”. Przynajmniej tak powtarza od lat. Zabrał ją z domu, w którym stworzyła sobie mały, smutny świat. Była gotowa odejść - on nie był gotów jej po raz kolejny oddać. Cierpienie związane z przemianą i fakt, że z początku poiła się wyłącznie wampirzą krwią brata, przyniosło niespodziewane, czysto biologiczne następstwa. Odrzuca ją świeża ludzka krew, a tą wampirzą nigdy nie jest w stanie nasycić głodu. Zresztą kły ma na tyle mierne i stępione, że odżywia się przez słomkę (she’s Stanley girlie pop). Brak w Miriam pierwiastka drapieżnika - od lat błądzi na granicy snu i jawy, bliższa uwiecznionych na witrażach wizerunkom świętych niżli ludziom. Resztki człowieczeństwa widoczne są w ciemnych, gęstych włosach i łagodnym dotyku. Choroba, która miała ją opuścić po śmierci dalej jednak sieje w jej martwym ciele spustoszenie. No cóż. Bóg tak chciał! Od czasu przemiany minęło wiele lat - nauczyła się żyć ze swoimi ułomnościami przygarnięta przez Mariam i Irakliego jako jedno z dzieci w rodzinie Baptiste. Związana jest z lokalną społecznością kościoła anglikańskiego - niewielkiej parafii, położonej nie więcej niż kwadrans drogi od rodzinnych kamienic. Ostatni proboszcz zniknął w niewyjaśnionych okolicznościach. Nikt nie szukał starego dziada, który zalazł za skórę nawet miejscowej policji - a tu nie chciał udzielać rozgrzeszenia, a tu dziabnął za dużo przed sobotnią liturgią. Początkowo młodziutką wielebną powitano z odpowiednią dozą nieufności (czego innego można się spodziewać po starych babach w moherze?). Kręcono nosem na zmiany; kto to widział, żeby odprawiać nabożeństwa przed wschodem słońca, pogrzeby i chrzest po jego zachodzie. Część ludzi odeszła do innych parafii. Ci co zostali, nie zadają zbyt wielu pytań. Nie zabija. Leszis-mczameli dyszy pod nosem matka, gdy zobaczy naczynie pełne juchy przygotowane na czas nocnego nabożeństwa. Zawsze robi to z obrzydzeniem wymalowanym na woskowej twarzy, z pogardą do której córka zdążyła dawno przywyknąć. Czasami zastanawia się czy ma rację. Krew zmarłych, których składają w kaplicy jest zawsze zimna. Nie wygląda jak krew żywych. Nie płynie w cieniutkich żyłach, zbiera się w dolnych częściach ciała, krzepnie. Zastyga. Gęstnieje jak stary rosół, wyciągnięty na obiad z lodówki i zapomniany. Ciemna breja lepka, klei się do języka. Bierzcie i jedzcie oto ciało moje, oto krew moja. mówi unosząc kielich, oddzielona od zgromadzenia ołtarzem i woalem własnej boskości. Zawartość barwi jej wargi podobnie jak wino.

Odautorskie Nie ukrywam, łatwiej mnie znaleźć na discordzie (missr.) niż na mailu. Lubię relacje dogadane, przemyślane z dużą porcją metafizyki, angstu i horroru.