Dzisiaj żyjesz, jutro gnijesz

Vazha Baptiste Charles de Vilmorin Skrótowiec: Góry go wołały, ale ziemia pragnęła go mocniej. Czasami za dnia widzi pięć postaci, nie pozwalających mu odpoczywać. Gryzą mnie w pięty. Szuka zapachu starych drzew w koronach tych nowych. Nie bój się, nie spadnę. Usiłuje odnaleźć w londyńskiej ziemi, wśród nieznanych dżdżownic, okruchy kaukaskich gór. Muszą gdzieś być, przecież je ze sobą przywiozłem. Przycina żywopłoty o zmroku, nucąc współczesne piosenki. Straszy niegrzeczne dzieci swoimi zębami. Naprawia ławki, psuje cudze żyły i tętnice. Lubi lawendę, bo przeczytał, że podobno uspokaja, a kiedy ostatnio się zdenerwował, rozbił człowiekowi twarz. Zmarnowałem go, nie zrobię tak więcej. Chciałby mieć kota. Irytują go brzydkie wiązanki na nagrobkach. Czasami leży po prostu, dotykając zmoczonej przez deszcz trawy i udaje, że Bóg go znów odnajduje. Znalazłeś mnie. Fascynuje go teraźniejszość, chłonie ją i wszystko, co z nią związane. Śmierć pachnie tak spokojnie. Sza ur. 1794/przem. 1813 zakała rodziny/grabarz on/jego wampir/cmentarne straszydło Mieszkał w górskiej wiosce w Gruzji i wspinał się na skały. Im wyżej był, tym bliżej czuł się nieba. Lubił się wspinać. Był w tym dobry jak w niewielu rzeczach. Nigdy nie spadł. Aż do tamtego dnia. Kamień osunął się spod jego stopy, a ziemia zawołała do siebie, chcąc go pochłonąć. Pamiętał tylko niebo obracające się nad głową i wiatr, który śpiewał mu do ucha jak matula przed snem. Potem była cisza. Leżał długo pomiędzy skałami ostrymi jak zęby bestii. Nie mógł wrócić do domu. Nie mógł nawet wstać. Czuł, jak życie powoli opuszcza jego ciało, ulatywało wraz z lekkim letnim wiatrem. Miał smak własnej krwi w ustach, dobrej, mdląco słodkiej. Nie chciał umierać. Modlił się więc, choć nigdy nie był zbyt bogobojny. Jego matula i siostry owszem, więc naśladował ich modlitwy, które słyszał co wieczór. I wtedy zobaczył światło. Pośród drzew stał domek, którego nigdy wcześniej tam nie było. Albo był tam od zawsze. Dotarł do niego ostatkiem sił. Czuł, jak po karku spływała mu gęsta ciecz. Bał się dotknąć swojej własnej głowy. Drzwi otworzyły się dopiero po zmroku. Leżał pod nimi, nie wiedział jak długo. Nadal prześladował go słodki smak. Mężczyzna, który stanął w progu, pachniał jak gęsty las po deszczu. Pachniał jak gęsty, zielony las, pachniał jak każda epoka, jak cały świat. Leżał u jego stóp i mógłby tam zostać, byle tylko przeżyć. Kiedy spojrzał na niego, unosząc głowę do góry, przestał się bać. – Nie chcę umierać – wyszeptał. Mężczyzna uśmiechnął się smutno. – Wiem. Potem przyszedł ogień. Był to ogień, który oczyścił go z jego pychy i każdego innego grzechu. Poczuł się lekko, jakby nic złego nie mogło go już nigdy dosięgnąć. – Znajdź mnie – powiedział do niego kiedyś Bóg, napełniając go tym ogniem, sącząc mu żar przez usta. A on znalazł. Kiedy otworzył oczy, świat był nowy. A przede wszystkim wiedział, że został odnaleziony. Chciał wrócić do domu. Pokazać, że umierał, ale przeżył, że otrzymał dar od Boga i Bóg mieszkał w jego ukochanych górach. Jego siostry wyszły mu na spotkanie jako pierwsze wraz z matulą. Dotykały go i głaskały. Później dostrzegł swojego brata, którego twarz była identyczna do jego własnej. Ojciec trzymał się z tyłu, chłodny i zdystansowany. Chciał im powiedzieć, że Bóg go odnalazł, ale czym były słowa wobec czynów. Musieli najpierw umrzeć i skosztować jego krwi, bo w jego żyłach płynęła teraz namiastka Boga. Więc tak uczynił. Gryzł i kąsał, rozdzierając swoje nadgarstki, wlewając własną krew do otwartych w wiecznym wyrazie zdziwienia ust. Był pewien, że zaraz się obudzą, tak jak on się obudził. Nie budzili się. Wszystko jasne. Nie był przecież Bogiem, a wyłącznie jego cząstką. Siedział więc tak, pośród ciał w niewielkiej chatce, plotąc wianek z winorośli i nucąc piosenkę swojej matuli. Wtedy drzwi się otworzyły. – Chciałem, żeby zobaczyli tak wyraźnie, jak ja teraz widzę – powiedział. Bóg nie był na niego rozgniewany. Wyciągnął do niego rękę, a on wstał i uścisnął Boga z całych sił, zakładając mu wianek na skronie. – Znalazłeś mnie – wyszeptał. Bóg pachniał jak cały jego świat.

Odautorskie Uległam rodzinnej propagandzie. Cześć. Vazha jest zdecydowanie rozchwiany na amen, dlatego może się z nim dziać cokolwiek, sama nie jestem pewna co. Zdecydowanie bardziej krwiożerczy niż wygląda. Nie uwierzycie, ale w tytule jest cytat.