a jester dances while the kingdom falls apart

Milos Kohout Arthur Sury Skrótowiec: urodzony błazen, niegdyś wędrowny artysta, wampir, właściciel obwoźnego cyrku rózia 567 lat właściciel obwoźnego cyrku męskie wampir Jako Milos z Moraw urodził się w 1431. Syn Jana i niejakiej wesołej Francouzki, artystki z wędrownej trupy. Historia jak wiele na świecie wzdłuż i wszerz. Ta jednak rozgrywała się na terenie Margrabstwa Moraw, które należały do Ziem Korony Czeskiej. Jako dziecko uczył się staroczeskiego od strony ojca, a od strony matki francuskiego, przesiąkając przy okazji ich kulturą. To z jej ust spijał od maleńkości fascynujące opowieści o dworach, występach i podróżach po ówczesnej Europie. Ciągał za sobą jej rekwizyty, uczył się żonglowania, piosenek, opowiadania żartów, sztuczek iluzjonistycznych. Na pomniejszych lokalnych występach pojawiał się nawet jako jej pomocnik. To właśnie ona rozpaliła w nim lichy płomyk, który w późniejszych latach przyczynił się zarówno do jego ostania się na stałe w Burgundii i… śmieci. W 1447 na terenie Moraw ponownie zagościła trupa, do której przynależała jego matka. Częściowe odświeżenie składu, znajome twarze i ogromny sentyment obudziły w matce Milosa chęć powrotu do odjezdnego życia. Tak też wesoła Francouzka, jak nazywali ją Morawianie, wróciła do pseudonimu scenicznego jako L’Azurine. Milos za to wykorzystał tę szansę dla siebie, ruszając w drogę razem z nimi. Szybko został włączony w program, czy to w formie żonglowania, śpiewania, tańczenia, zabawiania widzów żartów czy pomagania przy przedstawieniach. To wśród trupy nauczył się pierwszych akrobacji i grania na instrumentach. Stopniowo podróżują na zachód, wgłąb Austrii, Alzacji i Lotaryngii, by następnie pojawić się w Burgundii. Ta podlega wówczas pod rządy Filipa III Dobrego, a za czasów jego długiego panowania tamtejszy dwór słynął w Europie z przepychu, wyjątkowych ceremonii, wsparciem dla sztuki i patronatu nad artystami, ciesząc się przy okazji dużą samodzielnością polityczną. W 1451 trupa została wcielona w jedno z wydarzeń na samym dworze. Filip III Dobry upatrzył sobie Milos już od pierwszych interakcji z publiką, jego trafnego czytania ich oczekiwań i pozwalania sobie na żarty, które dzieliło ledwie parę centymetrów od granicy obrazy. Jedno żartobliwe pytanie księcia i brak przesadnego uniżania trafiły aż nadto w punkt. To wystarczyło, by ten zechciał zachować go na swoim dworze. Wykorzystał nawet własną dewizę i morawski artysta finalnie został, choć z dużym wahaniem. Tak stał się przez następne osiem lat Milo de Moravie, błaznem na Dworze Burgundzkim. Błaznem w karmazynie i granacie z dzwoneczkami przy czapce na głowie oraz skromną marotte. Import zagranicznych artystów i obycie Milosa z innymi kulturami przydało się w późniejszych latach, zarówno w kontakcie z innymi osobami, jak i przy zabawianiu gości spoza tych terenów. Milo przyniósł ze sobą pieśni, historie i wszechstronność występowania, których dwór dotychczas nie znał i nie był świadom, jak mocno ich potrzebował. Osiem lat później Milo de Moravie był doświadczonym człowiekiem książęcego dworu, lojalnym wyłącznie wobec Filipa III Dobrego. Ich relacja jednym razem przypominała relację synowsko-ojcowską, a drugim niemal przyjacielską. Po pewnej, wieczornej uczcie w 1459 na Dworze Burgundzkim po głośnym śmiechu, rozmowach i hucznym celebrowaniu — ich błazen przepadł jak kamień w wodę. Książe Burgundii zgodnie ze swoją dewizą panowania nigdy nie przyjął na miejsce Milosa nikogo nowego, jakby wyczekiwał do końca swoich dni na jego powrót do domu. Nigdy nie uwierzył, że tak po prostu by odszedł. Milo miałby ku temu wiele okazji — w podróżach między rezydencjami, reprezentacji artystycznej Filipa na innych dworach, czy wyjazdach z dworem na wszelkie uroczystości. Filip nie dopuszczał do siebie myśli, że ten po prostu zmarł. W 1466 na Dworze Burgundzkim pojawiło się podań o tajemniczym podróżnym artyście, który przed publicznością zaśpiewał melodię znaną jedynie z terenów Moraw, znaną również i księciu, który znajdował się już u schyłku własnego życia. Niejaki tajemniczy Milan ponoć wzruszył i poruszył tym władcę dworu, jednak ile w tej plotce prawdy, tego nikt się nigdy nie dowie. Prawda była znacznie mroczniejsza niż mogłoby się wydawać — ów Milan od siedmiu lat był tak naprawdę wampirem. Monstrum z legendarium, które lubiło zaglądać do kościołów w poszukiwaniu spokoju. W niekończącej się podróży, po czterech latach tułaczki, głodu, uczenia się tej nowej formy i jej potrzeb. Na przestrzeni wieków przybierał różne imiona, które koniec końców zawsze były wariacją dokoła tego właściwego: Milo, Milan, Miles, Miloh, Milosh. Tylko raz nazwał się Emilem i nigdy tego nie powtórzył. Nabywał posiadłości ziemskie, przepisując je na swoich nieistniejących synów, uczył się nowych języków oraz zwyczajów, a także funkcjonowania w cieniu za kurtyną. Nawet jeśli się z niego wyłaniał na poczet artystycznych zachcianek to w bardzo kontrolowanych warunkach. A jakikolwiek obwoźny cyrk pod jego wodzą powstawał, rozpadał się i zawiązywał na nowo. Ach, czego nie robiło się, byleby przetrwać i utrzymać się na powierzchni. To XIX wiek był zdecydowanie jego wiekiem pod kątem złotej ery występowania publicznego i popularności. Jako Emil prowadził wówczas trzy różne wielkie trupy cyrkowe, jedna po drugiej, przedstawiając się jako syn właściciela tegoż przedsięwzięcia. Strzeliste namioty, gwiazdy cyrkowe, akrobaci, konie, klauni, tresura zwierząt, dziwadła, więcej i więcej. W tamtym czasie widzom nigdy nie było mało. Jak trudno było ich nasycić rozrywką, którą została przypieczętowana potem, zdartym gardłem, zmęczeniem i dużą ilością kontuzji. XX wiek również go nie zawiódł, choć tu nauczony doświadczeniem wiedział, że impresario ma większe pole manewru. Stworzył pod sobą hierarchię dyrektorów, zajmując się planowaniem wydarzeń, tras i finansowaniem tych przedsięwzięć. Czasem pozwalał sobie na występy właśnie jako błazen. Kiedy widzowie zakładali, że to nowy występ zaplanowany wyłącznie dla nich, pozostawali w błogiej nieświadomości, że podobne rzeczy wystawiał jeszcze na Dworze Burgundzkim. Skupywał dawne rzeczy należące do błaznów z całej Europy, niekiedy nawet je wykradał, dlatego posiada w swojej kolekcji oryginalne stroje oraz różne marotte. Gdyby nie książki historyczne współcześnie opisujące to, co się wówczas wydarzyło, mógłby dalej tkwić w nieskończonej wojnie ze swoim własnym umysłem, czy był to jedynie sen, czy jawa. Milos Kohout, jak nazwał się całkiem niedawno, wracając poniekąd do swoich korzeni, znany jest jako zarządza objazdowym cyrkiem The Wandering Crown, prowadzeniem finansów i planowaniem tras. Jeśli występuje to bardzo rzadko, ograniczył się do stworzenia struktury, a dzięki rozwojowi technologicznemu przecież nie zawsze musi być na miejscu. Może, ale nie musi. Częściej nuci stare pieśni i melodie, aniżeli śpiewa, będąc żywym skansenem tego, co przeminęło i znając pieśni, które przestały istnieć w świadomości ludzki. Instrumenty kurzą się od lat, ale nie zerka nawet w ich stronę. Milos jednak nie potrafi skutecznie oszukiwać swojej pamięci mięśniowej, która okazuje się znacznie lepsza niż jego pamięć do własnych przeżyć. Niektóre rzeczy pamięta lepiej, inne zaś przypominają mętną wodę i trudno je od siebie odseparować. Ponoć wpółpracował na przestrzeni wieków z różnymi łowcami, sprzedając im informacje. Ponoć wydawał na łaskę bądź niełaskę wampirów i łowców, ale ile w tym prawdy? Któż to wie.

Odautorskie podpinam moodborad miłoszka. po godzinach jestem robolem przy remoncie i renowacji domu, na stanie mam rozpędzajacy się bolid (aka teriera), a to matematyczne prawdopodobieństwo mojego życiowego chaosu. mogę jednym razem odpisywać szybciej, drugim wolniej, ale do każdego się dokulam. możecie wpadać na maila: scentriaria@gmail.com lub discorda: aglomeera (tu zaglądam przynajmniej raz dziennie) 🤍