Ale my żyjemy w mieście bez słońca, więc potrzebna nam jest wszelka pociecha. Dlatego na ogół wierzę.

09.06.2026Ale my żyjemy w mieście bez słońca, więc potrzebna nam jest wszelka pociecha. Dlatego na ogół wierzę. pisane przez Miriam Irmina Baptiste oraz Rasha Nafi Jo Nesbø Macbeth

Zapamiętaj ten dzień...on jest bowiem początkiem wieczności

Rasha Nafi (dawniej Hemetre) Preity Mukhundhan Skrótowiec: Stare Państwo (III dynastia) - Melancholia - Znudzona wiecznym życiem - Fascynacja śmiercią - Matka kolejnych pokoleń wampirów - Przebłyski wspomnień Axolotl Przemieniona w 2670 r.p.n.e. (Sakkara) Właścicielka egipskiej restauracji Black Desert Wampirzyca o fizjonomii 25-latki Nie powinna już żyć od prawie pięćdziesięciu wieków. Jej obowiązkiem było umrzeć wraz z resztą dworu, pochowanej w jednej z komór grobowych wzniesionych przez swojego faraona. Ostatecznie tak skończyły wszystkie inne nałożnice Dżesera. Najwidoczniej jednak bogowie przeznaczyli ją do rzeczy wyższych. A może wręcz przeciwnie, skoro skazali ją na obserwowanie upadku kolejnych królestw i mocarstw. W tym też niestety Ta Meri, którą jako jedyną opłakiwała gorzkimi łzami przez wiele długich nocy. W chwili podboju Dwóch Ziem przez wojska Republiki Rzymskiej zapomniała już imiona i twarze większości swoich dawnych znajomych i przyjaciół, lecz nie przeszkadzało jej to tęsknić za ich dawną kulturą. Nie rozumie czemu nie pozwolono jej wejść na upragnione Pole Trzcin. Czymże zasłużyła sobie na skazanie na wieczną tułaczkę po świecie, za którego zasadami coraz trudniej nadążała ? Czym wyróżniała się aż tak bardzo pośród pozostałych kochanek władcy, by w dniu jego śmierci wysłali do niej mroczną istotę każącą nazywać się Ojcem, a wydającą się pochodzić niemal z innego wymiaru, która przemieniła ją w ten dziwaczny twór, którym jest po dziś dzień ? Czemu nadal nie pozwalają jej stanąć przed swym nieomylnym obliczem w Sali Dwóch Prawd przerywając tym samym jej katusze ? Nie potrafiąc znaleźć żadnej sensownej odpowiedzi na te pytania, mniej więcej co setkę lat zmienia miejsce pobytu, zostawiając za sobą coraz liczniejsze ofiary. Jak każdy drapieżnik (wciąż ma ogromny problem z zaakceptowaniem określenia wampir) ma swój ulubiony typ ofiary. Niegdyś przyciągali ją ludzie konający w wyniku działań wojennych, pozostawieni sami sobie przez cofających się pobratymców jeszcze zanim przestawali całkiem oddychać. Dzisiaj, gdy pokarm ten jest trudniej dostępny (przecież nie można stale podróżować od jednego kraju pogrążonego w bitewnym chaosie do drugiego), działa niczym kolejna wysłanniczka Seta, wabiona przez uliczne strzelaniny, bo jak wiadomo tam gdzie pada strzał, tam zazwyczaj szczególnie łatwo albo o świeże trupy albo dogorywających nieszczęśników. Narkomani, alkoholicy i wszyscy inni niedostosowani śmiertelnicy też stanowią duży udział w jej menu. Wychodzi bowiem z założenia, że ich historią i tam mało kto się naprawdę przejmuje, a duża część społeczeństwa uważa ich wręcz za drzazgę na wysokim drzewie genologicznym ludzkiego gatunku. Starając się ograniczyć do minimum ślady swego żerowania, niektórymi z nich po zaspokojeniu własnego głodu pozwala pożywić się czającemu się zwykle w pobliżu wiernemu serwalowi Nebu. Nielicznych nieszczęśników przemienia w twory podobne do niej. Zazwyczaj zaszczyt ten czeka wyłącznie tych, których waleczność i chęć przetrwania zdołały jej wyjątkowo zaimponować, o co jednak z biegiem lat jest coraz trudniej. Zbyt wiele już bowiem widziała, by zachwycać się wyczynami byle ulicznika niemającego innego wyjścia niż stanięcie oko w oko ze swoim prześladowcą. Zdecydowana ich większość wręcz ją nudzi.

Odautorskie Cytat w nagłówku pochodzi z kryminału pt.Inferno pióra Dana Browna. Panna objawem mojego uwielbienia dla czasów starożytnych i tęsknoty za wcielaniem się w wampirzycę. Chętnie przyjmiemy wszelkie wątki i powiązania. Ewentualna dodatkowa droga kontaktu: mailowo pod ptkaln@gmail.com lub na Discordzie pod pantera_sniezna.

Black Desert

 

Black Desert - luksusowa egipska restauracja z widokiem na Tamizę (dzielnica Greenwich) otwierana dopiero po zachodzie słońca i zamykana tuż przed jego wschodem. Oferuje usługi przeznaczone zarówno dla wampirzych, jak i śmiertelnych klientów. Dla zachowania bezpieczeństwa przeznaczono dla nich osobne sale. Rasha nie bierze jednak odpowiedzialności za ludzką ignorancję, uznając że skoro przed pierwszym przekroczeniu progu lokalu zgodzili się na zapisy w jego regulaminie, w którym oficjalnie zapisano punkt o różnicach kastowych, nie musi mieć najmniejszych wyrzutów sumienia, gdy któryś z nich samodzielnie poda się na talerzu.  W najgorszym wypadku bez mrugnięcia okiem nakaże obsłudze uprzątnięcie ciał, by potem nakarmić nimi swojego serwala. Osobiście dogląda jedynie przestrzegania reguł tej specyficznej gry wśród swoich pobratymców. Oprócz regulacji dotyczących przeznaczenia poszczególnych części można w nim znaleźć również paragrafy odnoszące się do maksymalnej liczby wypitego alkoholu, który większość mieszkańców Londynu i tak porównuje niemal do zwykłych soków. Kiedyś próbowano nakłonić ją do ich zniesienia, lecz stanowczo odmówiła, tłumacząc się ich muzułmańskim podłożem.