Closed mouths don't get fed

Doran Gallagher Skrótowiec: Trzeźwy od pechowych trzynastu lat człowiek z jednym, tym samym wyrazem twarzy na każdą okoliczność. Trzy lata temu odkrył na szubienicy ciało dwudziestoletniego syna, dziesięć miesięcy później rozwiódł się z mężczyzną, z którym miał spędzić resztę życia. Nawet wówczas nie tknął kieliszka, ponieważ wreszcie bez wyrzutów sumienia paść mógł w wir pracy. To teraz nałóg natrętnie osusza przełyk i nawołuje do grzechu, bo pierwszy raz to robota stała się źródłem problemów. Zadaje zbyt wiele pytań. Docieka i wierci w brzuchach. By nie oszaleć, adoptował nadreaktywnego wilczura, z którym bezsenne noce spędza na spacerach w okolicznych lasach. I na nim łaknienie odcisnęło swoje piętno, gdy czworonoga z premedytacją nazwał Smirnoff. Na AA chodzi, ale się nie odzywa, skuteczniej działają na niego codzienne, masochistyczne wieczory w barach. Wypija szklankę coca-coli i wychodzi. Pewnego dnia żądza goryczy zwycięży i tego nie zrobi. 49 lat detektyw w wydziale zabójstw Irlandczyk pracoholik alkoholik śmiertelnik

Pokąsana, spleśniała dusza najdobitniej objawia się w oczach, odwiecznie zamarłych na zaprzeszłych obrazach. Jest bowiem kawałem czerstwego pieczywa, pozostawionego odłogiem w tyle chlebaka. Ustawionym w centralnym miejscu stołu, ale z premedytacją omijanym kubkiem z dwoma łykami herbaty, zdominowanymi przez dwutygodniowy grzyb. Miesiącami ignorowanym opakowaniem płatków owsianych wciśniętych w kąt szafki, które ustanowione zostało królestwem larw spożywczych moli. Niby martwy, ale jednak coś jeszcze się w nim porusza. Są więc fotografie wspomnień, wprasowane w umysł jak klatki niewywołanego filmu. Dziesiątki zwłok objawiających makabrę najpodlejszych osobników jego gatunku; szarpane, dźgane, dekapitowane, trzaskane, gwałcone, postrzelone, obnażone i w ubraniach, w rowach, lasach, parkach, rynsztokach, restauracjach, willach i mieszkaniach. Widok płaczącego niemowlęcia z krwistym odciskiem kciuka rozmazanym na policzku, ciał zarzuconych przez brzeg wanny niby upiorne, wiotkie lalki, śladów kłów miernie maskowanych przez cios noża w miejscu, w którym skóra obleka tętnicę szyjną, niezgadzających się rozbryzgów krwi, ginących dowodów, ust wypowiadających szorstkie odpuść, Gallagher. I wreszcie sylwetki jego własnego chłopca zwisającej z obleczonego sznurem szkaradnego żyrandola, leniwie bujanej w takt prześladującego go w snach skrzypienia liny. A potem targanej rozpaczą twarzy wieloletniego partnera, treściwie wykładającej mu jego własną nieczułość. W samoudręce odtwarza je dzień w dzień, noc w noc. Właśnie w tym celu. By skurcz serca oznajmił mu, że owszem, dycha jeszcze.

„GRUBY 

Powie mu pan: cierp, cierpi, powie mu pan: skacz, skacze, a nawet potrafi czytać i pisać... Dostał medal na wystawie psów w Paryżu... Jest inteligentny, dobrze ułożony... ułożenie nie jest trudne... Wystarczy umiejętne postępowanie, nieco cierpliwości... W pracy psa działają cztery czynniki: pasja łowiecka, wiatr, chody i inteligencja... Bobik ma chody i dobrze czuje wiatr... Bierze go pan? 

BOHATER 

Nie mam pieniędzy... a on nie gryzie? 

GRUBY (śmieje się) 

Nie ma zębów, ma tylko język. Liże.”

z Kartoteki Tadeusza Różewicza

Odautorskie Przedstawiam mojego sztampowego pana detektywa. Wbrew obiegowej opinii ma zęby, ale rzadko ich używa. Szukamy eks-męża, wąpierza seryjniaka, którego tropi oraz łowcę/wąpierza, który zostanie jego zawodowym partnerem, coby zweryfikować jego przydatność/kontrolować ciekawość. Kontakt rotted.angel@gmail.com i zgnilyaniol na discordzie. Bierzcie i jedzcie z niego wszyscy.