Goizeder Agerre

Goizeder Agerre Albina Serhiienko Skrótowiec: młodsze z bliźniąt. dziecię Kraju Basków. nieobdarzona w siłę czy drapieżność łowców, c z ł o w i e k — próbuje odtworzyć rodzinne archiwum; przenika niezauważona w cieniu. mówi płynnie w euskera. kolekcjonuje winylowe płyty, znoszone marynarki oraz cudze wspomnienia. przed dekadą wraz z czworgiem ehiztariak porzuciła dom i zamieszkała w Londynie. wciąż śni koszmary. wciąż hołduje baskijskim tradycjom. wciąż rysuje. jest córką martwych rodziców i siostrą okrutnego brata. rezyliencj.a lat 30. ŚMIERTELNIK ona/jej portrecistka. rodowa archiwistka. szpieg.   — Goiz.   P o r a n e k .   Uwięziony w moim imieniu językiem przodków, których powieki dawno się zamknęły, a ciała ostygły, rozrzucone wokół wiekowej posiadłości w głębokich grobach albo ległe płytko pod powierzchnią skrzypiącej, drewnianej podłogi, po której stąpałam ostrożnie od wczesnego dzieciństwa. Tutaj nikt nie lubi hilerriak; cmentarze są dla samotnych, dla opuszczonych, dla porzuconych, dla tych skazanych na zapomnienie — nigdy dla bliskich, powtarza ojciec. Ten okrutny ciężar, który niesie jego spojrzenie, boleśnie przysiada na moich ramionach i przypomina, dlaczego niebezpiecznie jest drażnić zdziczałe zwierzę, bo mężczyznom naszego rodu zawsze było bliżej do drapieżnych stworzeń niż do ludzi.   — Każdy ehiztari upodabnia się do tego, na co poluje — powiedziała mi matka.   Kobieta o dłoniach szorstkich, pozbawionych delikatności, naznaczonych w konstelacje starych, zabliźnionych śladów opowiadających — tak wspólnie, co osobno — niezliczone historie, jakie nierozważnie byłoby wypuścić przez usta. Bezmyślności nikt nie pożąda, nie tutaj, nie wśród milczących ścian nasiąkłych duszami zmarłych, których szepty wielokrotnie wdzierały się do przerażających snów. Niekiedy zastanawiałam się, czy i mnie przyjdzie oszaleć wśród duchów tego miejsca, duchów o sercach wciąż bijących w piersiach, jak i duchów zatrzaśniętych w skruszałych szczątkach wsiąkłych w rozmiękłą glebę przy obfitych deszczach; czy może podzielę los matki, usychając jeszcze za życia w ciszy, bowiem tylko ona pozostaje po pochowaniu własnych dzieci o strzaskanych kościach oraz kończynach brutalnie oderwanych od korpusu, i we wszystkim jest niewypowiedziany żal, bezgłośne oskarżenie, p r e t e n s j a .   — To powinnaś być ty.   Mówią żywi oraz zmarli.   Jest za wysoki i za szybki (zawsze był), trudno zań nadążyć i niemożliwe go dotknąć, nie mówiąc o trafieniu na tyle silnym, by zasinione znamię ciosu osiadło na skórze, widoczne dla każdego, kto odważyłby się spojrzeć, jednak wszyscy przekornie odwracali wzrok. Jedynie moje oczy zderzały się z jego — identyczna barwa umbry skropiona lichymi uczuciami; mówią, że bliźnięta tworzą więź na całe życie (to bardzo długo), niepodobną do innej, jeśli rzeczywiście tak było, to naszą zamknęłabym w jednym słowie. R ó w n o w a g a. Jego agresja ścierała się ze mną codziennie, niezdolna do sforsowania muru, zza którego wychylałam z drażniącą obojętnością na wszystko, co robił.   Ehiztariak żyli we własnych watahach, specyficznych konstruktach pozbawionych płuc czy żołądków, za to pełnych mięśni o druzgocącej sile i wytrwałości, ilekroć polowali ze śliną cieknącą obrzydliwie ze spienionego pyska, i w takiej rodzinie wychowano nas. Dwójkę zbrukanych kundli, z których tylko jednemu się powiodło; starszemu z bliźniąt urodzonych w grudniową noc, wrodzonych w hierarchię wykuwaną przemocą i wściekłością, i niejasnym zaufaniem pozbawionym konkretnej formy, i chyba dlatego byliśmy wyjątkowi.   Albo przeklęci.   — Eroriz ikasten da oinez.   Głos mi nie drży, kiedy wypowiadam słowa w języku, który jedynie nasza piątka potrafi zrozumieć. Zobojętniałe spojrzenia, pozbawione uśmiechu twarze, wymięte ubranie nasiąkłe szkarłatem wyrwanym arteriom z brutalną siłą, bezsilność i gniew; taki co zalęga się w zakamarkach serca, pulsuje coraz gwałtowniej, skomle, wyrywa się, w r z e s z c z y, bowiem musi znaleźć ujście, jednak dookoła panuje nienaturalna cisza. Zapadła przed minutami na tle wiejskiej posiadłości, z wciąż parującym niewyraźnie oddechem organów tworzących makabryczną mozaikę na mlecznobiałym dywanie śniegu, który trzeszczy pod moimi stopami, bo nie jestem taka jak oni.   Emakumea — kobieta i tylko kobieta; nigdy ehiztari.   — Nola bizi, hala hil.   Wsłuchuję się w każdą głoskę, smakuję goryczy każdego dźwięku, wreszcie przełykam słoność ostatniej łzy wraz z gorzkim posmakiem rzeczywistości, w której dawno porzuciłam bzdurne nadzieje na cokolwiek. Jak żyjesz, tak umrzesz — pod sklepieniem czaszki powtarzam słowa brata, ujmuję dłońmi ich ciężar, pozwalam opuszkom pokaleczyć się o kanciastość prawdy dźwiganej przez wszystkich tu obecnych i tych rozłożonych w ziemi, zamurowanych w ścianach, pochowanych pod podłogami.   Londyn jest zimny, zatęchły. Z a m o k n i ę t y, jak nasiąkłe deszczem kartki zabarwione ciemnym atramentem; niedawne obrazki zlały się w bezkształtną karykaturalność tego, czym były wcześniej — czyli czym?, słyszę własny głos.   Przeminiętą przeszłością albo kruchymi wspomnieniami, albo blednącymi refleksami pamięci (może każdym po trochu). Próbuję uratować wszystkie, przedrzeć się przez strawione ogniem pogorzeliska tradycji, dlatego świadomie zanurzam dłonie w popiołach i na ślepo szukam tego, co nieomal przepadło, a może rzeczywiście zostało utracone i karmię siebie kłamstwem, w którym wciąż jest czas, w którym nie jest za późno. Świadoma własnych ograniczeń dawno wycofałam się w przeciętność; podróżuję w szarościach dnia, to znowu podtapiam się w ciemności otulającej londyńskie zaułki po zachodzie słońca. Śledzę z dystansu, o b s e r w u j ę. Niemal nigdy nie przekraczam granicy, bo bezmyślność źle na mnie leży i dlatego upodobałam sobie oszczędność emocji oraz słów, i gestów, podobno jest we mnie dziwne wyważenie; powtarzają ehiztariak, których osąd przyjmuję w milczeniu.   Rysuję i trudnię się kolekcjonowaniem nawracającego echa, jakiego wciąż nasłuchuję wśród ponurych ścian, i podłóg, i zarośniętych ogrodów, bo nawet jeśli dawno opuściłam dom, to — czegokolwiek bym nie zrobiła — nigdy tak prawdziwie nie wyszłam za jego próg.

Odautorskie lubię ranić — emocjonalnie, fizycznie i w każdy inny sposób, dlatego z przyjemnością wykolejam psychicznie własne postacie (mogę również Twoje). kocham emocje wylewające się wykreowanych nieszczęśników. bawię się słowami, eksperymentuję z formą akapitów. mogę milczeć, mogę rozmawiać, mogę jedynie być przerywnikiem w historii, bo Goieder do tego przywykła — do istnienia oraz braku oczekiwań. piszę i krótko, i długo, jak mnie poniesie.   kontakt: rezyliencja.a@gmail.com | discord: rezyliencj.a