Hartwell Valeyev

Amir "Hartwell" Valeyev George MacKay Skrótowiec: Norylsk, toksyczne śniegi i rudy łeb na tle szarego nieba. Od prawie 30 lat mieszkający w Anglii, dramatyzujący i wspominający, urodzony w tatarskiej rodzinie z Kazania, z łbem schowanym w przeszłości na tyle, by z ignorancją podchodzić do wszystkiego, co nowe. rat 27 (66) Inspicjent teatru Piccadilly On/Jego WAMPIR Każda z polarnych nocy w Norylsku pachniała tak samo; metalicznie. Nie krwią, tylko niklem, a dzieciom wmawiało się, że poświata znad pieców hutniczych była znakiem nadchodzącej wiosny, gdy słońce nie miało siły wychylić się znad horyzontu i miasto, przez czterdzieści cztery dni w roku, pochłonięte było w niekończącym się zmierzchu. Do Norylska wysłali go, żeby pilnował porządku. Doniósł na jednego, drugiego, na lokalną bratwę, prezesów Norniklu i tajny ruch opozycyjny. Pakhana, głowę owej bratwy, sześć lat starszego Dimitra, poznał w barze, a większość kolejnych wieczorów spędził w jego mieszkaniu, wsparty plecami o żebra syczącego kaloryfera, prędko zapominając o tym, po co się tam znalazł. Dimitri poił go ciepłą wódką i historiami o swoim ojcu, Amir opowiadał o latach w Kazanie i belyszach swojej matki; nigdy nie mówili o pracy. - W Murmańsku jest taka miejscówka, wiesz, wszyscy się tam znają. Ojciec mnie tam zabierał za dzieciaka na spotkania, nie masz nawet pojęcia ile towaru- - - Dima. Dimitri odwraca głowę w jego stronę, w kąciku ust zwisa niedopalony przed godziną papieros, a spojrzenie mięknie, nieznacznie. Ciszę przerywa zgrzyt zapalniczki. - Wiem, wiem, jesteś zdrowszy kiedy- - - Cicho - Amir przerywa mu, sięgając do telewizora. Klepie siarczyście w plastikową obudowę, a obraz powraca do normy - Rewizor. Gogol. Oglądaj. Przez trzy lata karmił KGB skrawkami wygodnych informacji; w Dimitrim zakochał się, a przynajmniej teraz tak mówi, koloryzuje, jak wszystko, co z Norylskiem jest związane. Nie pamięta już jego głosu, tylko zapach Kazbeków, poniszczone dłonie i dwa miesiące białych nocy. Później, w podświadomości karmionej amokiem i toksycznym śniegiem, jest już tylko zamarznięta tundra i malowane czerwienią szlaki. Hartwell, jak dowiedział się po latach, nie jest wcale imieniem, a nazwiskiem. Wybrał je zapatrzony w tabliczkę zdobiącą jedną z rzeźb postawioną pośród szarości Regent's Park, zaczął używać, gdy pozbył się resztek akcentu, a kopia Koranu matki przestała parzyć w palce. O Amirze mówi, jakby był inną osobą, bo ten przecież w Londynie nigdy by się nie odnalazł. Zostawił go w pamięci zmarzliny przykrytej brudnym śniegiem, pod żółtym niebem, wołającego za matką.

Odautorskie Pisany w rytm Noel's Lament z musicalu Ride the Cyclone, bo nie mogłam się zdecydować, czy mocniej wczuć się w muzykę czy wczytać w zwyczaje kulinarne Tatarstanu. Najłatwiej złapać mnie na discordzie (.matrona). Na razie nie mam wymagań; za długa przerwa pisarska, wiecie jak jest. Odpisuje w różnym tempie, ale nie zostawiam na lodzie bez słowa.