Proszę mnie zostawić w spokoju, jestem zajęty. Popełniam samobójstwo.

Sirio Carmine Zaccaria Ethan Torchio Skrótowiec: Syn włoskich dealerów narkotykowych oficjalnie utrzymujących się z hotelarstwa - Niedoszły samobójca - Blizny od noża na nadgarstkach - Żałoba po stracie przyjaciela - Wyrzuty sumienia - Depersonalizacja - Eksperymenty z dragami - Stęskniony za słońcem - Niebieski ptak o piórach splamionych cudzą krwią Axolotl Przemieniony w lipcu 2025 r. (Bolonia, Włochy) Żongler ogniem Wampir o fizjonomii 25-latka Świadomie sięgając do zakazanego kartonu z metamfetaminą schowanego pod blatem recepcji jednego z luksusowych hoteli będących jedynie sprytną przykrywką dla działalności twojej familii, nie spodziewasz się jebanego zmartwychwstania. Szczególnie, gdy odczekawszy aż narkotyk zacznie działać, ukryty na zapleczu podcinasz sobie żyły. Pragniesz odejść z tego świata. Definitywnie i raz na zawsze. Nie chcesz, by ktokolwiek cię uratował. Odkąd twój najbliższy przyjaciel Manlio zasłonił cię własnym ciałem przed wrogą kulą codziennie masz wyrzuty sumienia. Powinieneś nacisnąć spust od razu, gdy zauważyłeś przeciwnika wychylającego się zza stosu pudeł w tym cholernym magazynie. Kilka sekund zawahania sprawiło, że straciłeś go na zawsze. Oczywiście zdajesz sobie sprawę, że po śmierci wylądujesz w piekle. Tyle że życie, które przyszło ci wieść na ziemi nieźle cię do tego przygotowało. Przynajmniej tak właśnie uważasz aż do momentu, gdy w chwili, w której spojrzenie staje się wreszcie zamglone z niedotlenienia jakiś po tysiąckroć przeklęty rzekomy bohater uważając się za pierdolonego Mesjasza nagle nie postanowi poprzestawiać ci szyków. Nie mając już sił, by się z nim szarpać, z trudem wypowiadasz ciche nie. W obliczu wizji pogrążenia się w wiecznym śnie wreszcie stać się na tą małą oznakę buntu. Ale on i to sacrum jakim jest odwieczna obietnica nieuchronnego zgonu przemienia w profanum, by następnie oświadczyć bezczelnie uratowałem cię, mój synu. A ty najchętniej natychmiast być go rozstrzelał. Nawet nie musiałbyś szukać pistoletu, bo ten z pewnością jak zwykle leży grzecznie w górnej szufladzie biurka. Tyle tylko, że pieprzony pierwotny głód bierze górę nad dumą, wrzeszcząc niczym zgraja wściekłych psów tak długo aż po raz pierwszy nie poczujesz na czubku języka smaku ciepłej posoki mającej od tego pamiętnego wieczoru stanowić twoje główne uzależnienie. Nie wiedząc co począć z tym jebanym podarkiem w formie iskierki wieczności tlącej się od teraz w twojej duszy uciekasz za ocean. Wciąż bowiem jesteś jedynie miserabile codardo jak nazywali cię zawsze za plecami współpracownicy padre. Od dnia, a właściwie nocy nieudanego samobójstwa chyba zresztą jeszcze większym niż wcześniej. Wiecznie mglisty i deszczowy Londyn wydaje się idealnie oddawać twój obecny stan emocjonalny, więc postanawiasz się w nim osiedlić na stałe. Odszukujesz lekko walący się dworek ukryty wśród gęstwiny starych drzew sprowadzanych tu dawniej przez wiele pokoleń twoich krewnych i odremontowujesz go z własnych oszczędności. Wreszcie na coś przydało ci się wieloletnie ściąganie haraczy z nieszczęśników, którzy odważyli się kiedykolwiek podpaść twoim rodzicielom. Szkoda tylko, że twoje nowe chujowe ja jest przy okazji nieustępliwym kochankiem nocy za jedynego towarzysza mającym Kasjopeę, bo naprawdę tęsknisz za ciepłymi promykami italijskiego słońca muskającymi leniwie nagą skórę twarzy i ramion. Czyż można sobie wyobrazić większą dyferencję potrzeb ?

OdautorskieOsiągnęłam prywatny limit postaci. Więcej męczyć nie będę. Cytat w nagłówku pochodzi z książki pt.Kiedy byłem dziełem sztuki pióra Erica-Emmanuela Schmitta. Pan stworzony pod wpływem twórczości Mariusza Lubomskiego. Poszukujemy stwórcy do relacji chłodnej niczym syberyjskie śniegi oraz wspomnianego przyjaciela. Chętnie przyjmiemy wszelkie wątki i powiązania, szczególnie rodzinne. Ewentualna dodatkowa droga kontaktu: mailowo pod ptkaln@gmail.com lub na Discordzie pod pantera_sniezna.