⊹
Pisanie wątków
⊹
✧
Pod kartami postaci pozostawiamy jedynie komentarze odautorskie!
✧
Aby rozpocząć rozgrywkę fabularną/wątek/fabułę z inną postacią, opublikuj post z opisem wątku.
Do treści posta możesz (nie musisz) użyć gotowego kodu. Historię rozpisujecie w komentarzach pod tym właśnie postem. Obowiązujące etykiety: imiona i nazwiska postaci biorących udział oraz hasło wątek.
✧
Aby orientować się w prowadzonych wątkach proponujemy, nie jest to jednak obowiązkowe, aby założyć post z chronologią.
Aby założyć post z chronologią możesz (nie musisz) skorzystać z gotowych kodów. Opublikuj post z chronologią z datą na 2020 rok lub wcześniejszą i podlinkuj chronologię w karcie postaci.
✧
Stwórz post opisujący istniejące relacje Twojej postaci.
Aby założyć post z relacjami możesz (nie musisz) skorzystać z gotowych kodów. Opublikuj post z relacjami z datą na 2020 rok lub wcześniejszą i podlinkuj relacje w karcie postaci.
✧
Wskazane jest publikowanie opowiadań o Twojej postaci, ale nie są one obowiązkowe. Chcemy o twojej postaci wiedzieć jak najwięcej!
Skorzystaj z wzoru na początek opowiadania. Do każdego opowiadania dodajemy następujące etykiety: imię i nazwisko, pseudonim z blogosfery, opowiadanie.
✧
Nie musisz, ale możesz pokusić się o założenie posta z telefonem postaci.
Aby założyć post z telefonem postaci możesz (nie musisz) skorzystać z gotowych kodów. Opublikuj post z telefonem z datą na 2020 rok lub wcześniejszą i podlinkuj telefon w karcie. Do każdego posta z telefonem dodajemy następujące etykiety: imię i nazwisko, pseudonim z blogosfery, telefon.
⊹
Limity czasowe
⊹
✧
Aby nie przysłaniać zbyt często treści innych autorek i autorów, narzucamy limity czasowe.
✧
Pomiędzy kartą postaci a kartą postaci — 3h oraz co najmniej 2 komentarze pod kartą.
✧
Pomiędzy karta postaci a opowiadaniem — 24h plus minimum 2 komentarze pod opowiadaniem.
✧
Pomiędzy karta postaci a rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią — brak limitu.
✧
Pomiędzy rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią a kartą postaci — 1h bez limitu względem komentarzy.
✧
Pomiędzy rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią a opowiadaniem — 1h bez limitu względem komentarzy.
✧
Pomiędzy rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią a rozgrywką fabularną — brak limitu.
✧
Pomiędzy opowiadaniem a opowiadaniem — 24h oraz co najmniej 2 komentarze pod opowiadaniem.
✧
Pomiędzy opowiadaniem a kartą postaci — 3h oraz co najmniej 2 komentarze pod kartą.
✧
Pomiędzy opowiadaniem a rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią — brak limitu.
⊹
Obecności i urlopy
⊹
✧
Na blogu występują comiesięczne listy obecności trwające tydzień. Karty postaci osób, które nie zgłosiły obecności, zostaną przeniesione do wersji roboczych.
✧
Aby uniknąć przesunięcia karty do wersji roboczych, należy zgłosić urlop w odpowiednim dziale. Maksymalny czas urlopu to dwa miesiące. Po tym czasie karty postaci danej osoby zostaną przeniesione do wersji roboczych.
✧
Jeśli zniknęliście a marzy wam się powrót, chęć tę należy zgłosić w odpowiednim temacie. Cieszymy się, że do nas wracasz! No hard feelings. ☺
OdpowiedzUsuń[akapit] Vazha lubił momenty, gdy już za niedługo miało wstawać słońce. Cmentarz przed świtem miał w sobie coś z sakralnego spokoju, jakby wszyscy czekali w napięciu na wschód, na nadejście nowego dnia. Jednak dla niego oznaczało to, że powinien zamknąć się w czterech ścianach rodzinnej kamienicy i opatulić szczelnie panującą tam ciemnością, zapachem wosku oraz kadzideł.
[akapit] Westchnął. Powinien wracać do domu.
[akapit] Kojącą ciszę przerwał hałas dobiegający z oddali. Hałas przypominający szamotaninę, która nie powinna mieć miejsca. Nikt nie powinien zakłócać jego oraz zmarłych spokoju. Chociaż czy w zasadzie nie należeli do tej samej grupy?
[akapit] Podążył w kierunku źródła hałasu, ostrzegawczo dzwoniąc pękiem kluczy, które miał przypięte do szlufki spodni. Ktokolwiek to był – powinien był jak najszybciej opuścić to miejsce.
[akapit] Vazha zatrzymał się na moment. W półmroku trudno było dostrzec szczegóły, ale widział wystarczająco dużo. Połamane łodygi leżały na żwirowej alejce. Bukiet, który jeszcze niedawno spoczywał przy jednym z nagrobków, teraz był rozrzucony po ziemi. Mokre od rosy fragmenty kwiatów przykleiły się do kamieni sąsiednich nagrobków i trawy.
[akapit] Wściekłość przyszła natychmiast. Ten cmentarz był terytorium Vazhy. Jego miejscem, jednym z niewielu, które naprawdę rozumiał. Znał każdą alejkę, każdy przechylony nagrobek i każde stare drzewo rzucające cień na kamienne płyty. Wiedział, gdzie ziemia zapadała się po deszczu. Ktoś właśnie niszczył coś, czego pilnował, co było jego, co było mu drogie.
[akapit] Vazha dopadł nieznajomego w ułamku sekundy, kierowany bardziej impulsem niż rozsądkiem, jakby jego ciało zawsze było gotowe na polowanie, napięte. Uderzył w miękki brzuch, przewracając ich obu na zroszoną rosą ziemię. Przytrzymał chłopaka przy podłożu swoim ciałem, bijąc na oślep. Jego knykcie były ostre, stworzone do przecinania i niszczenia. Wrzała w nim złość, krew się gotowała, choć w rzeczywistości nic się nie zmieniło, choć wciąż płynęła swoim mozolnym rytmem.
[akapit] Nieznajomy szarpnął się, skutecznie. Tym razem częściowo się wyswobadzając. Żwir ścieżki zatrzeszczał pod nim.
[akapit] Baptiste spojrzenie na chłopaka, nie widząc jednak przed sobą człowieka. Jego wzrok automatycznie spoczął na cienkiej strużce krwi, a do nosa dotarł jej słodkawy zapach, który doprowadzał go do szaleństwa. Świat przez chwilę zawęził się tylko do ludzkiego przyspieszonego pulsu, do żywotnego serca.
[akapit] Vazha zaczął odruchowo mamrotać słowa starej modlitwy, ledwo poruszając przy tym ustami, które i tak zaraz znalazły się przy ludzkiej miękkiej skórze. Znów go unieruchomił. Liczyła się już tylko krew intruza, który zakłócił spokój właściwy dla tego świętego miejsca.
[akapit] Wbił swoje kły w cudzą szyję, odnajdując drogę tak szybko, jakby miał ją wyrytą w pamięci. Zlizywał czerwoną posokę, która spływała z rozciętych pod wpływem uderzenia ciepłych ust, czując jak ludzkie ciało mu się poddaje. Przesuwał ustami, zębami po odkrytych fragmentach śmiertelnika, wciąż modląc się bezgłośnie.
[akapit] Nie wiedział, która była godzina. Telefon, stary model Samsunga z roztrzaskanym ekranem, który przypominał pajęczynę, rozładował się kilka godzin wcześniej. Nie pierwszy raz (i zapewne też nie ostatni), urządzenie nawaliło, kiedy akurat potrzebował z niego skorzystać. Na pewno przez granie w zasranego Candy Crusha. Wkręcił się w tę gierkę mobilną parę tygodni temu, podczas wyjątkowo nudnej nocne zmiany. Nancy, niebieskowłosa koleżanka z pracy, pokazała mu ją wtedy. Tak jakoś wyszło, że niedawno przekroczył setny poziom. Wolał nie myśleć, ile czasu nad tym spędził, ale przynajmniej gra odciągała go od obgryzania paznokci.
OdpowiedzUsuń[akapit] Pewnie musiała dochodzić czwarta albo coś koło tego. Nocne busy kursowały rzadko, po ulicach kręcili się chyba tylko podpici turyści i on. Wyszedł z kina, w którym odbywał się maraton horrorów. Trzy z nich już widział i ocenił je jako totalne badziewie, ale jeden, ten ostatni, wciąż miał na liście do obejrzenia. Jedynym benefitem pracowniczym było to, że mógł chodzić na nielimitowaną liczbę filmów, więc kiedy nie wiedział co ze sobą zrobić, zazwyczaj zaszywał się na sali kinowej. Miał wrażenie, że przesiąkł zapachem popcornu, ale może tylko schizował. W każdym razie, nie zamierzał czekać w nieskończoność na przystanku. Ubera też nie miał jak zamówić, więc pozostał mu tylko spacer.
[akapit] Monty nie chciał wracać do domu: pustego, zimnego, przesiąkniętego wilgocią i zwietrzałym smrodem tanich papierosów, który wżarł się w meble i ściany. Ruszył w stronę cmentarza, niewiele nad tym myśląc. Rzadko przychodził na grób ojca, choć minęły nieco ponad dwa lata od jego śmierci. Na pogrzebie się pojawił, ale wyłącznie ze względu na swoją matkę, Betty. Wtedy jeszcze względnie rozumiała co się dzieje. Teraz, gdy syn odwiedzał ją w domu opieki, zwykle go nie rozpoznawała i z kimś myliła. Czasami obserwował jak patrzyła w bliżej nieokreślony punkt i zastanawiał się co takiego myśli, że widzi. Jej choroba go w pewnym sensie przerażała, a z całą pewnością przygnębiała, jednak czuł wewnętrzny przymus wpadania tam z wizytą chociaż raz na dwa tygodnie. Opiekunki szybko zaczęły go rozpoznawać i opowiadały mu, jeśli coś go ominęło. Niekiedy, ni stąd ni zowąd, kiełkował w nim lęk, że pewnego dnia usłyszy głos jednej z nich, informujący go o śmierci matki. A wtedy zostałby zupełnie sam.
[akapit] Co prawda Betty miała siostrę, swoją drogą całkiem dobrze sytuowaną, ale ta w ogóle nie poczuwała się do opieki czy choćby wsparcia finansowego. Wydawała się oburzona, kiedy Monty zaryzykował i w akcie desperacji poprosił ją o pomoc. Był wtedy w kropce; czekał na pensję, nie miał tak dużych oszczędności, by mogły pokryć pobyt matki w domu opieki, ale spotkał się z kąśliwą reakcją i odmową. Nigdy więcej nie próbował się przed nią płaszczyć. Do tej pory czuł jednak ukłucie zazdrości, gdy przypominał sobie widok ich wyremontowanego domu i golden retrievera hasającego po ogródku za dzieciakami ubranymi w markowe ciuchy, jak w jakiejś pieprzonej reklamie.
[akapit] Chwycił za ciężką bramę cmentarza i popchnął ją, spodziewając się oporu. Był gotowy wspiąć się po kratach i przeskoczyć ogrodzenie, jak robił to już kilkakrotnie wcześniej. Tym razem jednak, ku jego zdziwieniu, brama okazała się otwarta. Z przeciągłym, dość upiornym zgrzygnięciem otworzyła się przed nim. Cóż, najwyraźniej ktoś zapomniał ją zamknąć przed zakończeniem pracy.
Usuń[akapit] Szedł wolno, co jakiś czas kopiąc kamyki, które chrzęściły pod podeszwami jego trampek. Przystanął i rozejrzał się, zgubiwszy na moment orientację. Poprzednim razem dostał się na cmentarz od innej strony, więc musiał przypomnieć sobie rozkład alejek. Po ciemku, bez latarki, trafienie do właściwej kwatery nie było takie proste, ale po kluczeniu przez kilka minut, w końcu mu się udało.
[akapit] Na usypanym kopcu, wciąż wilgotnym po padającym wcześniej deszczu, leżała wielka wiązanka białych lilii. Monty nie musiał nawet patrzeć na zdobiącą ją wstęgę, by wiedzieć, kto ją tam położył. Ciotka Maggie. Chłopak poczuł jak wzbiera w nim gniew. Pieprzona pozerka. Nawet nie lubiła jego ojca. Zawsze szydziła z tego, że urabia się po łokcie za marne grosze, że Betty popełniła największy błąd w życiu wychodząc za tego robola. Za plecami podczas rodzinnych imprez nazywała go chamem i prostakiem, a teraz coś takiego! Bezczelna, fałszywa suka.
[akapit] Monty podniósł wiązankę, która wydawała się cięższa, niż się tego spodziewał i pod wpływem emocji cisnął nią o bruk. Wstęga odkleiła się od bukietu, po czym szybko odfrunęła w siną dal, porwana przez powiew chłodnego wiatru. Kwiaty pogubiły płatki, robiąc wokół sporo bałaganu, ale chłopak o tym nie pomyślał.
[akapit] Z amoku wyrwało go nagłe uderzenie, najpierw w brzuch, a następnie o zimny chodnik.
[akapit] — Kurwa! — wykrztusił, nim gwiazdy zawirowały mu przed oczami.
[akapit] Nie słyszał jak ktoś się zbliża, nie zwrócił uwagi na podzwanianie kluczy. Wszystko wydarzyło się tak nagle, w ułamku sekundy. Parę pierwszych ciosów przyjął z zaskoczenia, ale przed kolejnymi starał się broniąc, robiąc całkiem zręczne uniki. Wreszcie zdołał w ferworze szarpaniny uwolnić się spod gradu uderzeń. Dopiero teraz poczuł, że piekła go dolna warga, rozcięta od prawego sierpowego (a może jednak od lewego?) i nos pulsował bólem. Nie mógł tego stwierdzić z całą pewnością, ale z niego chyba też poleciało trochę krwi, brudząc szary t-shirt.
[akapit] Nie miał czasu dobrze przyjrzeć się nieznajomemu. Zapamiętał tylko jego oczy. Było w nich coś niepokojącego, ale Monty nie zdążył się podnieść i rzucić do ucieczki, bo ten znowu go dopadł. Tym razem jednak nie po to, by obić mu facjatę. Wampir. To wiele wyjaśniało. Uświadomiło mu również, jak głęboko w czarnej dupie się znalazł. Ze zwykłym cieciem poradziłby sobie bez problemu, ale w starciu z wampirem nie miał żadnych szans.
[akapit] Poczuł kły wbijające się w cienką, wrażliwą skórę na jego szyi. Najpierw ból, krótki, ale intensywny, a później dziwne odrętwienie. Nie miał pojęcia, czy to ze strachu, czy tylko sobie to wkręcił, czy może wampiry dysponowały takimi zdolnościami. Nie do końca rozumiał jak funkcjonowały. Jedno było pewne - krew była im niezbędna do (nie)życia, tak jak jemu szmal, więc uznał to za świetny pomysł na biznes. Wilk syty i owca cała.
[akapit] — Puszczaj… — wycedził przez zęby, wplatając palce we włosy nieznajomego, by jeszcze raz spróbować go od siebie odciągnąć.
[akapit] Vazha nie wiedział, ile czasu minęło. Sekundy zlały się w jedną, ciepłą, pulsującą całość. Smak krwi wypełniał mu usta, zagłuszał myśli, tłumił gniew. Czuł tylko bijące pod jego dłońmi serce i rytmiczny przepływ życia pod cienką skórą.
OdpowiedzUsuń[akapit] Mruknął coś, kiedy poczuł pociągnięcie za swoje włosy. Zaczęło jaśnieć mu przed oczami i nie był to bynajmniej efekt łakomego gaszenia swoich pragnień.
[akapit] Świt.
[akapit] Uniósł swoją głowę znad szyi chłopaka, nadal boleśnie wbijając palce w jego ciało. Słońce wstawało leniwie, granatowe nocne niebo ustępowało, zwalniając miejsce nadchodzącemu dniu. Każda kolejna sekunda przynosiła więcej światła. Być może wszystko wokół stawało się piękniejsze i żywsze, ale on czuł wyłącznie strach. Strach przed bólem, przed nicością.
[akapit] Niewiele myśląc, skoczył na równe nogi. Niepokój ścisnął jego wnętrzności, zmuszając do nagłego, chaotycznego działania.
[akapit] Zmusił nieznajomego do wstania, choć bardziej wlókł go za sobą, ciągnąc za ubranie. Ciało było wiotkie, jakby uleciała z niego część życia i Vazha wątpił, żeby był w stanie powstrzymać się przed wypiciem całej jego krwi, gdyby nie zaczynało świtać. Żwir trzeszczał pod jego butami, hałasując nieznośnie, ale zatrzymał się dopiero w momencie, w którym osiągnął swój cel.
[akapit] Kamienne mauzoleum było ukryte za gęstymi krzewami, jakby nikt dawno tam nie zaglądał. W istocie Vazha był prawdopodobnie jedyną osobą, która jeszcze zwracała uwagę na ten wiekowy grobowiec, dlatego też wiedział, że zaśniedziałe drzwi były uchylone. Jego schronienie, jego ratunek.
[akapit] Wepchnął chłopaka do środka, jakby co najmniej również dla niego promienie słońca miały okazywać się niebezpieczne i zamknął ciężkie drzwi z wysiłkiem. Oparł się o zimną płytę plecami, zasłaniając swoim ciałem jedyną drogę wyjścia. Wnętrze mauzoleum było niewielkie i ciasne, zbudowane z ciemnego kamienia, który przez lata nasiąkł wilgocią. Wzdłuż ścian stały kamienne sarkofagi, niektóre popękane, inne przechylone pod własnym ciężarem. Spomiędzy szczelin wyrastały cienkie korzenie i blade pędy roślin, które znalazły drogę przez spękany strop. Jedynym źródłem światła był porośnięty bluszczem świetlik w suficie. Wąski słup porannego blasku przecinał półmrok, wydobywając z niego wirujące drobinki kurzu i wyblakłe inskrypcje na nagrobnych płytach. Resztę pomieszczenia pochłaniał bezpieczny cień.
[akapit] Przyjrzał się winowajcy całego problemu, jakby to on sprawił, że słońce miało czelność wstać zupełnie tak, jak robiło to każdego dnia, pokonując tę samą trasę po nieboskłonie od wschodu do zachodu. Vazha przełknął pozostałość jego krwi w ustach. Teraz wydawała się gorsza, gorzka, przepełniona świadomością, że nie powinien był tego zrobić.
[akapit] Odetchnął, przymykając oczy. Powietrze było chłodne, poza wilgotną ziemią w powietrzu czuł smutek zapomnienia. Spoczywający tu ludzie już dawno nie byli odwiedzani, tylko on czasami zaglądał do rozsypujących się szczątków, bo nikt nie zasługiwał na to, żeby zostać wymazanym z pamięci świata.
[akapit] Policzył w pamięci do dziesięciu, ale doliczył tylko do trzech i znów spojrzał na chłopaka.
[akapit] – Czemu to zrobiłeś? Czemu zniszczyłeś kwiaty? – zapytał, jakby to było najważniejsze. Dla niego było. – Były takie piękne, a ty je zniszczyłeś.
[akapit] Przyglądał się z drapieżną ciekawością zielonym tęczówkom, tak wyraźnym i kontrastowym na tle pobrudzonej krwią skóry, przesuwał spojrzeniem po uszkodzonej wardze, przy której ciemniała czerwona smuga, a w końcu zatrzymał się w miejscu, gdzie pozostawił po sobie ślad zębów. Vazha nie potrafił oderwać od niego wzroku, błądził. W jego oczach był to jeden z najpiękniejszych widoków, jakie kiedykolwiek uświadczył.
[akapit] Tak łatwo było dać się ponieść temu uczuciu, oddać się mu bez reszty. Jego zapał do ucieczki gdzieś się rozmył, zastąpiony przez kapitulację. Właściwie dlaczego nie walczył zacieklej? Ściągnął brwi i wygiął usta w wyrazie gniewu, bardziej na samego siebie, niż na krwiopijcę, który właśnie zrobił sobie z niego przekąskę, nawet nie uiszczając za to żadnej opłaty.
OdpowiedzUsuń[akapit] Zamrugał oczami, trochę skołowany tym niespodziewanym atakiem i równie gwałtownym odskokiem. Prawdę mówiąc nie spodziewał się, że rozkaz zadziała. Syknął, przykładając dłoń do swojej szyi, z której leniwie wypływały gęste strużki ciemnej krwi. Szybko zrozumiał jednak, że powodem wycofania się nieznajomego nie były jego słowa, a wschód, od którego dzieliły ich właściwie tylko minuty. Czyli wampiry naprawdę paliły się na słońcu?
[akapit] Znowu, nie było mu dane pogrążyć się w przemyśleniach, bo wampir już ciągnął go za sobą w stronę krzaków, nie zważając na to, że Monty chwiał się i miał problem z utrzymaniem równowagi. Trochę kręciło mu się w głowie, pewnie dlatego że sam kilka dni wcześniej sprzedał pół litra krwi, co wcale nie pomagało w tej sytuacji. A może to przez uderzenie w głowę?
[akapit] Powinien wykorzystać moment, ale zdał sobie sprawę z tego, że zaprzepaścił okazję do ucieczki z chwilą, w której znaleźli się w mauzoleum. Rozejrzał się wokół, ale wszystko wskazywało na to, że jedynym wyjściem były wrota za plecami napastnika, który - co gorsza - sam zatrzasnął je z wysiłkiem. Musiały być w takim razie ciężkie. Czy dałby radę je sam otworzyć?
[akapit] Serce Monty’ego przyspieszyło. Obleciał go strach, ale było to całkowicie uzasadnione. Znalazł się w kamiennej pułapce z drapieżnikiem, na dodatek chyba głodnym. Jego jedyną przewagą było miejsce na środku pomieszczenia, gdzie znajdował się świetlik, zapewniający snop światła. Czy aby na pewno wystarczające? Marna szansa, ale zawsze jakaś.
[akapit] W grobowcu panował chłód, ale ciężko stwierdzić, czy Monty drżał i miał gęsią skórkę przez niską temperaturę, czy z przerażenia. Starał się brać głębokie wdechy nosem, wypuszczać powietrze ustami. Podobno powinno pomagać w uspokojeniu się, ale równie dobrze mógł to być zwykły bullshit wyczytany w internecie lub efekt placebo.
[akapit] — Co? — wymamrotał, wypatrując się wampirowi z wyraźnym zmieszaniem. Nie rozumiał czemu to miało dla niego takie duże znaczenie. To dlatego go zaatakował?
[akapit] — Bo położyła je dwulicowa franca — odparł ochrypłym głosem. Akcent zdradzał, że jest z East Endu i pewnie jakąś nieleczoną wadę wymowy. — Ciotka nigdy nie lubiła mojego ojca, obrażała go, a teraz zgrywa pogrążoną w smutku na pokaz — dodał.
[akapit] Uniósł materiał koszulki, by wytrzeć krew z twarzy i szyi. Zamiast doprowadzić się do porządku, tylko rozmazał krzepnącą czerwień, której metaliczny zapach pewnie dla wampirów był całkiem kuszący. Monty przesunął palcami wzdłuż nosa. Pulsował bólem, ale przynajmniej krwotok ustał. Dobrze, że nie był złamany i bez tego miał charakterystyczny, orli kształt.
[akapit] — Rzuciłeś się na mnie przez bukiet? — zapytał, jakby w to nie dowierzał.
[akapit] Vazha obserwował chłopaka na tyle uważnie, żeby zauważyć każdą zmianę na jego twarzy, każde drgnięcie mięśnia, dlatego też nie umknęło jego uwadze lekkie drżenie ciała, uniesione włoski na przedramionach. Niewiele więc myśląc, ściągnął z siebie luźny sweter, który miał zarzucony na koszulę. Materiał ubrania był miękki, przesiąknięty zapachem kadzideł i starego drewna, bordowy kolor maskował ślady krwi. Wyciągnął rękę przed siebie, nie zbliżając się jednak nawet o centymetr.
OdpowiedzUsuń[akapit] – Zimno ci, weź – powiedział. – Nie gryzie – dodał, nie mogąc powstrzymać błąkającego się po ustach uśmiechu. Dopiero gdy słowa opuściły jego usta, przypomniał sobie, że w obecnej sytuacji był to raczej niefortunny żart.
[akapit] Usiadł na zimnej, wilgotnej ziemi, krzyżując nogi. Nie miał zamiaru ruszyć się sprzed drzwi. Co jeśli chłopak otworzyłby je, wpuszczając do środka światło dnia? Miał swoje powody, żeby uczynić coś podobnego, a ludzie bywali nieprzewidywalni w obliczu strachu.
[akapit] Wsłuchał się uważnie w sens słów chłopaka, analizując je, ale nie do końca akceptując. W jego mniemaniu rodzina była święta, stawiana na piedestale może nawet nieco ponad jego własnymi potrzebami. Czy nie było tak w każdej rodzinie? Czy tak nie powinno być?
[akapit] – To grób twojego ojca? Co z resztą twojej rodziny? – zapytał, marszcząc brwi.
[akapit] Vazha był prawie przekonany, że niewiele osób rozumiało, dlaczego to miejsce było dla niego tak ważne. Dlaczego tak istotny dla niego był niezachwiany spokój tego miejsca. Mimo to postanowił spróbować wytłumaczyć swoje zachowanie. Nie chciał, żeby wyglądało ono wyłącznie na efekt gniewu i jego trudnej do okiełznania natury.
[akapit] – Ktoś położył te kwiaty, bo pamiętał. Ludzie przemijają. Powody również. Ostatecznie liczy się tylko pamięć. Poza tym nie powinno się niszczyć czegoś tak ładnego – powiedział spokojnie, dostrzegając drobną ironię tej sytuacji. Chłopak też był ładny, a on niemal go zniszczył.
[akapit] Jego wzrok znów utknął na zgięciu szyi nieznajomego. Nadal potrafił przywołać to uczucie miękkości pod ustami.
[akapit] Vazha milczał przez chwilę. Słowo przepraszam nie przychodziło mu łatwo. Rzadko miał okazję je wypowiadać, a jeszcze rzadziej czuł taką potrzebę. Jednak ślady jego zębów nadal odcinały się na jasnej skórze człowieka. Poczuł napływającą na koniec języka gorycz.
[akapit] – Przepraszam – powiedział w końcu. Wiedział, że nie powinien był tego robić. Nie bez jego zgody, nie w taki sposób. – Czy to boli? – zapytał, mając oczywiście na myśli samo ugryzienie. Spodziewał się, że wszystko inne na pewno bolało. Ludzie czasami mieli wyrazy twarzy, jakby bolało ich całe życie. – Jak się nazywasz?
[akapit] Pamiętanie o rocznicach nie było w stylu ciotki Maggie. Monty mógł się założyć, że franca miała ustawione powiadomienia w telefonie, które przypominały jej, że danego dnia wypada złożyć życzenia urodzinowe albo, jak w tym wypadku, zanieść kwiaty na grób znienawidzonego szwagra. Pieprzona snobka, pewnie nawet nie raczyła sama ruszyć dupy na cmentarz. Nie zdziwiłby się, gdyby wysłużyła się do tego jakąś firmą. Na pewno taka usługa istniała. Kiedy on tyrał za marne grosze, bogacze podcierali się banknotami, śmiejąc się prosto w oczy takim frajerom jak on. Cenili swój czas, nie zamierzali go marnować na takie bzdury. Przecież martwym i tak nie robiło różnicy, kto ich odwiedza ani jakie ma ku temu motywacje.
OdpowiedzUsuń[akapit] Poruszył się niespokojnie, gdy mężczyzna wyciągnął ku niemu swój sweter. Uśmiechnął się krzywo, słysząc żart, dość niezręczny w tej sytuacji. Cóż, może cardigan nie gryzł, za to jego właściciel jak najbardziej, o czym Montgomery przekonał się kilka minut temu na własnej skórze. Po chwili wahania chłopak zdecydował się jednak przyjąć od nieznajomego przedmiot. Zarzucił sobie miękki, ciepły materiał na ramiona i opatulił się nim szczelnie. Wymamrotał pod nosem coś, co chyba było podziękowaniem.
[akapit] Monty pokiwał głową na potwierdzenie, po czym odwrócił wzrok, wbijając go w jeden z sarkofagów. Ciężka, ciemna płyta była lekko odsunięta. Na ten widok przeszedł mu dreszcz wzdłuż kręgosłupa. Nie sądził, by prawdziwe wampiry sypiały w takich kryptach. To raczej tylko wymysły autorów książek fantasy i było je można włożyć między bajki. Choć w zasadzie przecież samo istnienie wampirów dla większości ludzi uchodziło za jeden z nich, za coś absurdalnego i wykluczonego. On sam dopiero stosunkowo niedawno przekonał się, że w istocie, wampiry istniały. Trzymał to jednak w tajemnicy, nie puścił pary nawet Nancy, mimo iż nie miał przed nią tajemnicy. Wiedziała nawet o tym, jak dorabia po godzinach pracy w kinie. Na szczęście okazywała mu wsparcie, chociaż jednocześnie kazała na siebie uważać, zawsze mieć przy sobie jakiś gaz pieprzowy. Tylko czy takie środki w ogóle działają na wampiry?
[akapit] — Matka jest w domu opieki. Rodzeństwa nie mam — rzucił lakonicznie. Poniewczasie uświadomił sobie, że być może to nie był dobry pomysł. Co, jeśli napastnik uzna, że w takim razie nikt nie będzie zawracał sobie głowy poszukiwaniem go? Mógł ugryźć się w język, lepiej przemyśleć tę odpowiedź, ewentualnie spróbować skłamać, jak robił to często w stosunku do klientów. — No i została jeszcze ciotka Maggie — dodał. Nie przepadali za sobą z wzajemnością, co dało się łatwo wywnioskować, więc wolał tego nie podkreślać.
[akapit] — Nie, już nie boli — stwierdził wymijająco. — W porządku, wybaczam. Powiedzmy, że obu nas trochę poniosło.
[akapit] Zastanawiał się, jakie ma wobec niego plany wampir. Zablokował mu drogę ucieczki, a jednocześnie chciał poznać jego imię. Mordercy raczej nie robili tak w stosunku do swoich ofiar. Wyczytał gdzieś w sieci, że im więcej wie się o danej osobie, tym trudniej pozbawić jej życia.
[akapit] — Monty. To znaczy Montgomery, ale nikt tak nie mówi — wyjaśnił. Imię wybrała mu matka. Ojciec pewnie wolał coś bardziej pospolitego, ale ona uparła się i postawiła na swoim. Skoro miała syna, nie córkę, to chociaż mogła nazwać go tak, jak sobie tego życzyła. Ironia losu, że teraz najczęściej w ogóle go nie pamiętała. — A ty, jak masz na imię?
OdpowiedzUsuń[akapit] Czyli chłopak był sam. Tak po prostu sam. Dla Vazhy było to nie do pomyślenia. Zawsze ktoś był, snuł się po salonie w ich kamienicy, któraś z jego sióstr szyła coś w kącie (a czasami ktoś go zadręczał żywotami świętych i był prawie pewien, że w takich momentach sam powinien był zostać okrzyknięty męczennikiem). Modlili się razem, polowali razem. Łączyła ich nierozerwalna nić długowieczności. Życie bez podobnej bliskości musiało być nieznośne. Ludzie zapewne byli z tym oswojeni, przecież końcowo wszyscy umierali, o czym doskonale świadczyło miejsce, w którym obecnie się znajdowali. Czy jednak w przypadku tego młodego człowieka nie stało się to za szybko? Vazha uznał, że nie mógł być wiele starszy od niego, gdy został przemieniony. Czasami zupełnie zapomniał, jak młodo musiał wyglądać dla postronnych obserwatorów, a niekiedy z jego głowy ulatywało po prostu ile miał lat i zachowywał się tak, jak był postrzegany.
[akapit] – To brzmi co najmniej okropnie – stwierdził, jakby to była najgorsza rzecz na świecie. – Ja mam rodzinę i jeśli cokolwiek im zagrozi z powodu tej sytuacji… – zagroził, nie brzmiał jednak złowrogo. Zupełnie jakby rozmawiali o pogodzie, jakby mówienie czegoś podobnego było na porządku dziennym.
[akapit] Wybaczenie przyjął z pewną ulgą, więc uśmiechnął się, co mogło nie wypaść zbyt miło, a raczej upiornie, biorąc pod uwagę, że na jego twarzy pewnie wciąż były ślady krwi śmiertelnika.
[akapit] Wysupłał telefon z kieszeni spodni i spojrzał na wyświetlacz. Było po piątej, a do zachodu i nastania ukochanej nocy zostało jeszcze dużo czasu. Czasu, który musiał teraz spędzić w tym niewygodnym miejscu, zamiast ułożyć się gdzieś w swoim pokoju, żeby odpocząć. Westchnął, choć w zasadzie nie potrzebował, ale dawało to niejaki upust jego frustracji i odłożył urządzenie obok swojego uda.
[akapit] – Montgomery brzmi lepiej – stwierdził po prostu. – Więc, Montgomery, usiadłbym na twoim miejscu, bo do zachodu została jeszcze długa chwila, a ja się tu chyba sam zanudzę na śmierć – stwierdził, jeszcze raz zastukał w ekran swojego telefonu. Wskaźnik baterii wyraźnie wskazywał, że powinien niedługo naładować urządzenie, więc nie mógł nawet liczyć na rozrywkę w tej postaci.
[akapit] Spojrzał w kierunku sarkofagów, myśląc o zaszyciu się w jednym z nich. Wyglądały jednak na strasznie niewygodne i nie chciał niepokoić kogokolwiek, kto tam spoczywał, nawet jeśli były to już teoretycznie tylko szczątki.
[akapit] – Vazha – powiedział, wracając spojrzeniem do Montgomery’ego. – Nie zrobię ci nic. Nawet się do ciebie nie zbliżę – obiecał spokojnie, przekonując do tego również siebie. Chłopak bił ciepłem i zapachem krwi, której łaknął. Nigdy nie był dobry w kontrolowaniu swoich pragnień, szybciej działał niż myślał, zbierając później tego plony. Tak jak wtedy, gdy za szybko chciał wejść na górę i nie przemyślał zupełnie swojego kolejnego kroku. Nie żałował tego dnia, gdyby nie on, nigdy nie dotrwałby do współczesności, pewnie nie wyściubiłby nosa poza swój ukochany, górzysty, surowy kraj.
[akapit] Monty był ciekawy. Ludzi w większości paraliżował strach, zapętlali się w proszeniu o litość, błaganie o życie. Ten chłopak natomiast stał i odpowiadał na jego pytania, jakby za wszelką cenę chciał udowodnić, że nie miał zamiaru być bezbronną ofiarą.
[akapit] – Masz jeszcze jakieś pytania, Montgomery? – zapytał po chwili. – Skoro i tak nas tu zamknąłem, równie dobrze możemy udawać, że to normalna rozmowa.
[akapit] Czuł się dziwnie, słysząc swoje pełne imię. Właściwie mówiła tak do niego tylko matka. Wszyscy inni wybierali skrót, z wyjątkiem tego wampira. No, może jeszcze ta jedna surowa nauczycielka od majcy, kiedy ewidentnie jej nie słuchał i próbowała go skarcić. Zawsze miał problem ze skupieniem na lekcjach przedmiotów, które kompletnie go nie interesowały. Uważał, że uczenie się o jakichś deltach i consinusach do niczego mu się w życiu nie przyda. W takich przypadkach wyznawał zasadę 3xZ, czyli "zakuć, zdać, zapomnieć". Nie zależało mu na wysokich ocenach, bo te nie przekładały się wcale na gwarancję osiągnięcia sukcesu czy choćby znalezienia dobrej pracy. Może wychodził na nieambitnego, ale wolał być realistą.
OdpowiedzUsuń[akapit] Matka Monty'ego, Betty, była krawcową. Pracowała głównie przed tym, jak się urodził. Później postawiła macierzyństwo ponad pracę. Ojciec często na to utyskiwał, w chwilach frustacji, zwłaszcza po wypiciu alkoholu, wyrzucając kobiecie brak wsparcia. Nieraz wykrzykiwał, że Betty jest nierobem i pasożytem, że wszystko jest na jego głowie, że gdyby nie on, nie mieliby co jeść i wylądowaliby na bruku. I tak dalej. Choć minęły lata odkąd Monty ostatni raz słyszał podobną awanturę, minęły lata, to i tak pamiętał słowa ojca.
[akapit] Nie uważał, że matka była leniwa. Owszem, nie zarabiała pieniędzy, ale zajmowała się domem; gotowała, prała, sprzątała, pomagała mu z lekcjami. Gdyby poszła do pracy i tak większość jej pensji poszłaby na opiekunkę do dziecka. Czasem pomagała sąsiadkom, skracając im spódnice, wyszywając zamki błyskawiczne czy guziki. Zajmowała się tym głównie wieczorami, przy kiepskim świetle jakie rzucała lampka ze starym, żółtym kloszem. Ojciec zalegał wtedy na kanapie, sącząc tanie piwo i oglądając mecze w telewizji. Z tych dorywczych poprawek wpadało parę groszy. Matka zawsze dawała Monty'emu kieszonkowe, które starczało na jakiegoś loda lub puszkę coli, w zamian za to, że zanosił przerobione rzeczy do sąsiadów.
[akapit] Ojciec miewał też dobre momenty, głównie wtedy, kiedy nie pił. Czasem zabierał wtedy Monty'ego na ryby ("tylko nie krzycz, bo ryby cię usłyszą i wszystkie uciekną!") albo do warsztatu samochodowego jego kumpla ("świecisz mi, czy sobie?!"). Uważał się za niekwestionowanego znawcę wielu tematów. Zawsze upierał się, że sam wymieni olej w ich gruchocie, załata przeciekający dach domu, naprawi niedziałające gniazdko. Był potężnie zbudowanym mężczyzną, niemal tak samo szerokim, jak wysokim. Nie lubił się golić i robił to od wielkiego dzwonu, zwykle na jakąś ważną okazję, więc przeważnie nosił kilkudniowy zarost. Miał nawyk drapania się po brodzie, kiedy coś nie szło po jego myśli lub kiedy nie mógł czegoś znaleźć. Prawie zawsze nosił robocze ubranie lub wyciągnięty dres. Skórę miał ogorzałą i szorstką jak papier ścierny, zwłaszcza na dłoniach pokrytych odciskami od ciężkiej pracy fizycznej. Łatwo dało się poznać, że był akurat na rauszu, wystarczyło spojrzeć na jego nos. Jeśli wyglądał jak u tego renifera z bajki, to oznaczało, że staruszek był już po kilku browarach. Takim go właśnie zapamiętał Morty.
[akapit] Jego rodzina nie była ze sobą zbyt mocno zżyta. Widywali się zazwyczaj podczas świąt bożonarodzeniowych. Ojciec co roku marudził, że wydadzą fortunę na przystrajanie domu lampkami choinkowymi (przynajmniej dopóki te pewnego razu się nie zepsuły). Poza tym zawsze utyskiwał na cenę choinki, więc kupowali najtańszy, mizerny wiecheć albo wycinali po kryjomu bardziej okazałe drzewko z lasu (oczywiście zadaniem Monty'ego było stanie na czatach). Na święta przyjeżdżała też babcia, która przekręcała jego imię, ale za to dawała najlepsze prezenty. Przerzedzone, siwe, ale mimo tego wciąż długie włosy, zawsze miała spięte klamrą, a paznokcie na dłoniach powykręcanych od artretyzmu, pomalowane na burgundowo. Kiedyś Monty zauważył, że na noc babcia odkładała swoją sztuczną szczękę do szklanki z wodą, co przyprawiło go o gęsią skórkę. Od tamtej pory dokładniej szorował zęby, bo doszedł do wniosku, że nie chce ich stracić tak jak babcia.
[akapit] Pamiętał też pogrzeb babci, bo zjechali się na niego wszyscy, nawet dalecy krewni ze Szkocji i z Irlandii, ci o imionach trudnych do wymówienia. Jakiś pan wystrojony jak szczur na otwarcie kanału, jak mawiała świętej pamięci babcia, dął w trąbkę żałobną melodię na jej ostatnie pożegnanie. Odeszła w wyjątkowo upalny dzień, jak na londyńskie warunki. Podobno to te wysokie temperatury jej zaszkodziły.
Usuń[akapit] Monty opowiedział o swojej rodzinie wampirowi. Większość wymienionych przez niego osób i tak już nie męczyła się na tym ziemskim padole łez i rozpaczy. Nie licząc matki, choć Monty sam nie wiedział, czy lepiej egzystować w stanie nieświadomości i letargu, czy umrzeć wcześniej, ale na własnych zasadach. Był zwolennikiem eutanazji na życzenie, zwłaszcza z powodów medycznych. Nie wiedział jednak, jaką decyzję by podjął, gdyby doszło do pogorszenia stanu zdrowia matki i musiałby podjąć decyzję o odłączeniu jej od podtrzymywania życia lub dalszym sztucznym jego wydłużaniu. Chyba po prostu ta wizja go przytłaczała i wolał o niej nie myśleć.
[akapit] — Kumam aluzję, nie puszczę pary z gęby — obiecał. Nie miał żadnego interesu w szkodzeniu rodzinie wampira. Owszem, krwiopijca zachował się dość nieelegancko wobec niego, ale nie było powodu, żeby mieszać do tego rodzinę. Poza tym, nie znał nawet ich nazwiska ani miejsca przebywania.
[akapit] — Więc... Chcesz mnie tu przetrzymywać do zachodu słońca. A co potem? — zapytał po chwili zawahania.
[akapit] Vazha, powtórzył w myślach. Imię nie brzmiało tutejszo, ale cholera wie. Może to jakieś irlandzkie?
[akapit] — Od dawna jesteś wampirem, Vazha? — Już wypowiadając to zdanie był pewien, że przekręcił jego imię, ale przynajmniej mógł zrzucić winę za to na wadę wymowy.
[akapit] Vazha słuchał go uważnie, ani na moment nie odrywając wzroku od jego twarzy. Dolna warga zrobiła się nieco spuchnięta, zamiast się goić. Wiedział, że rany i urazy u śmiertelników nie zasklepiały się momentalnie, że zostawiały ślady, blizny. Czy chłopak będzie miał brzydkie blizny po jego ugryzieniu? Vazha nigdy się nad tym nie zastanawiał.
OdpowiedzUsuń[akapit] To była bardzo przykra historia, która sprawiła, że jeszcze bardziej poczuł wdzięczność za obecność swojej rodziny. Zawsze mógł się ukryć w ramionach któregoś z członków familii Baptiste. Nawet jeśli zrobił coś wyjątkowo niewłaściwego, byli na początku pogniewani, ale końcowo spotykał się z wybaczeniem. Jak to było nie mieć nikogo bliskiego?
[akapit] Zmarszczył brwi, wbijając swoje spojrzenie jeszcze intensywniej w oczy chłopaka. Jak dawał sobie radę bez rodziny? Chciał go o to zapytać, ale wyjątkowo zabrakło mu odwagi. Kiwnął więc tylko głową, akceptując jego słowa i zaraz pozbywając się pochmurnej miny, która pojawiła się na jego twarzy.
[akapit] Vazha nie miał pojęcia, co później. Nie myślał o tym, kiedy ich tu zaciągał, gdy panicznie uciekał przed palącymi jego skórę promieniami słońca.
[akapit] – No… nie wiem? Pójdziesz do domu? Zamówię ci Ubera, jeśli telefon mi nie padnie? Myślę, że to druga opcja jest lepsza, bo masz na sobie krew, to raczej nie jest coś, co ludzie lubią oglądać – mówił szybko, na bieżąco obmyślając plan. Jak zwykle postąpił zbyt impulsywnie, zdając się całkowicie na swoje zdziczałe instynkty, i czuł teraz z tego powodu jakiś dziwny uścisk w klatce piersiowej, którego nie czuł już bardzo długo. Wyrzuty sumienia rozlewały się i pełzły w stronę jego niemrawo poruszającego się serca, zmuszając je do jednorazowej utraty rytmu.
[akapit] Nie podobało mu się to, więc zacisnął pięść na swoich spodniach, gniotąc materiał, niemal przebijając go paznokciami. Na szczęście z ratunkiem przyszło mu pytanie Monty’ego, rozwiewając nieprzyjemne myśli. Nie mógł powstrzymać śmiechu, jaki chłopak wywołał tym pytaniem, i odgłos ten poniósł się po krypcie, odbijając od jej grubych murów.
[akapit] – Nie sądziłem, że kiedyś będę odpowiadał na pytania jak w Zmierzchu – wyjaśnił, wciąż nie mogąc ukryć rozbawienia. Co jak co, ale lubił oglądać filmy i seriale – nie ominęła go również ta produkcja. Bardzo interesująca interpretacja jego gatunku. – Nie pamiętam dokładnie swoich urodzin, ale chyba jakoś około dwustu? Zostałem przemieniony, gdy miałem około dziewiętnaście lat – odpowiedział na pytanie, kiedy już powstrzymał śmiech. – Ale nie lśnię w słońcu i potrzebuję krwi, żeby przeżyć. Albo może i lśnię, ale tak wiesz… jednorazowo.
[akapit] Monty miał parę blizn; były na jego ciele od tak dawna, że nie zwracał na nie uwagi, zupełnie jakby zapominał o ich istnieniu. Jeśli ktoś uważnie mu się przyglądał, mógł je bez większego trudu zauważyć. Poziomy ślad na opuszku wskazującego palca po rozcięciu nożem w dzieciństwie. Drobne wgłębienia na skórze po rozdrapywaniu zmian ospy wietrznej. Jasna, okrągła blizna na lewym ramieniu, będąca pamiątką po szczepieniu przeciw gruźlicy (jak na złość, załapał się na nią jako ostatni rocznik). Szrama nad prawą kostką po kraksie na rowerze. Szczegóły, które zdradzały kruchą ludzką naturę. Tak łatwo dało się go zranić, oszpecić, zepsuć. Za kilka, kilkanaście, kilkaset lat Vazha pozostanie dokładnie taki sam jak w dzień przemiany, a on? Pozostawi po sobie tylko gnijące truchło, stertę gnatów, aż wreszcie całkiem obróci się w pył. Kiedy Monty sobie to uświadomił, przeszedł mu dreszcz wzdłuż kręgosłupa. Myśl o własnym przemijaniu, zwłaszcza w tak młodym wieku, kiedy jeszcze czuł się zdrowy i pełen sił witalnych, wydawała mu się przygnębiająca i na swój sposób niepokojąca.
OdpowiedzUsuń[akapit] — Są tacy, co za taki widok niemało płacą — stwierdził. Niektórzy lubili patrzeć na mordobicie i rozlew krwi. Może od czasów walk gladiatorów minęło sporo czasu, ale wciąż istnieli ludzie, których rozrywka tego pokroju interesowała. Chodzili więc na walki bokserskie, MMA, a czasem wspierali te popieprzone freakfighty, ostatnio wyjątkowo popularne w social mediach.
[akapit] Monty przekręcił głowę nieznacznie na bok, nieco zaskoczony śmiechem wampira. Całkiem przyjemny dla ucha dźwięk, swoją drogą. Nie uważał, żeby zapytał o coś niestosownego, choć może jednak wampirów też się o wiek nie pyta? Nie znał się na etykiecie krwiopijców. W zasadzie niewiele wiedział o ich zwyczajach i tak dalej. Po prostu przez przypadek znalazł się w nieodpowiednim miejscu o nieodpowiednim czasie, nie pierwszy i na pewno nie ostatni raz. Ich niecodzienna przygoda z tamtego pamiętnego wieczoru była tego idealnym przykładem. Fletcher wykazywał talent do wpadania w tarapaty (i na wampiry, jak się okazuje, również).
[akapit] — Nie oglądałem Zmierzchu — przyznał.
[akapit] Kiedy ten film pokazywano w kinach, on miał jeszcze mleko pod nosem. Ominął go boom na (wątpliwej jakości) twórczość Stephenie Meyer i jej wynurzenia na temat wampirów. Kojarzył tylko bardzo stare memy z Edwardem błyszczącym w promieniach słonecznych niczym kula dyskotekowa. Nancy kiedyś namawiała go na wspólny seans, ale skwitował tę propozycję jedynie teatralnym wywróceniem oczami. Ona była dumną posiadaczką całej kolekcji książek i znała filmy na pamięć, choć raczej oglądała je dla pośmiania się z kultowych scen i wspominania starych dobrych czasów, kiedy dopiero zaczynała sięgać po fantastykę.
[akapit] — Cóż, dobrze się trzymasz — skwitował, przyglądając mu się. Był ciekaw, czy przemiana nastąpiła wbrew jego woli, czy może sam podjął taką decyzję (czy tak się w ogóle dało?), ale nie sądził, by Vazha chciał mu zdradzać takie szczegóły ze swojego życia w momencie, kiedy dopiero się poznali. Poza tym, mama mówiła, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła.
[akapit] — Więc masz rodzinę, taką wampirzą, czyli jednak trochę jak w Zmierzchu? — zagaił, przypominając sobie co kiedyś mówiła mu Nancy.
OdpowiedzUsuń[akapit] Vazha żył w przekonaniu, że większość świata była zaznajomiona z tymi światowej klasy dziełami kinematografii. Tak wskazywała liczba wątków na Reddicie, gdzie wciąż pojawiały się dyskusje, memy i teorie, które Vazha tak uwielbiał śledzić, zagłębiając się w swoim komputerze, gdy nie mógł opuścić ich wiekowej kamienicy, którą dzielił z członkami swojej rodziny.
[akapit] – To bardzo dziwne, nawet moja siostra oglądała, a ona ma chyba z siedemset lat, czy coś takiego – powiedział. Nie chciał dodawać, że namówił do seansu praktycznie każde ze swojego rodzeństwa. Uczynił to naleganiami lub podstępem, choć te pierwsze z reguły okazywały się bardziej skuteczne, gdyż był bardzo wytrwały w zakłócaniu cudzego spokoju. Mógł to robić do znudzenia, zazwyczaj czyjegoś, choć sam też cierpiał na napady marazmu.
[akapit] Montgomery wydawał się ciekawym oderwaniem od jednostajności w wampirzej wieczności. Wzbudzenie ciekawości Vazhy jednak nie zawsze było czymś bezpiecznym.
[akapit] – A ty ile masz lat? – zapytał z zainteresowaniem. Nie miał wprawy w ocenianiu ludzkiego wieku. Tak wiele czynników wpływało na ich procesy starzenia, a niektórzy i tak umierali młodo. Widział to na nagrobnych tablicach codziennie. Zastanawiał się wtedy, czy gdyby umarł wtedy w górach, to czy usypanoby dla niego pusty kopiec? Czy miałby przydzielone miejsce spoczynku, jeśli nikt nie natknąłby się na jego ciało, którym z pewnością zainteresowałyby się zwierzęta? – Mam nadzieję, że nie umrzesz za szybko – powiedział, nim zdążył wbić kieł w swój pospieszny język.
[akapit] Czasami zdawał sobie sprawę z tego, że powiedział coś niewłaściwego dopiero w chwili, gdy słowa opuściły już jego usta. Może dlatego nie miał zbyt wielu żywych znajomych? Wcale nie dlatego, że obawiał się ich pogryźć.
[akapit] – W zasadzie to całkiem trafne spostrzeżenie – przyznał po chwili zastanowienia. – Nasza rodzina jest sporo inna od tamtej. – Tym razem starał się dobierać słowa ostrożniej. – Czasami wszyscy są bardzo irytujący, zwłaszcza mój brat, ale wszystkich ich bardzo kocham. Nie wiem, co bym bez nich zrobił. Wiesz, kiedy żyjesz tak długo, przyjemniej jest mieć jakieś towarzystwo.
[akapit] Vazha zamilkł na chwilę, poruszał rękami, jakby trochę nerwowo wyłamując swoje palce, które wskakiwały w stawy niemal natychmiast z cichym trzaskiem.
[akapit] – Czemu w zasadzie kręciłeś się tu o takiej godzinie? – zapytał. – Nie powinieneś… No nie wiem… Spać?
[akapit] Przyjrzał się ładnej twarzy. Och, jakże mu się podobała. Chciałby znów znaleźć się jej tak blisko, jak kiedy gryzł chłopaka w szyję i pił jego ciepłą krew. Nie umiał jednoznacznie ocenić, ale Montgomery wyglądał na zmęczonego, tak mu się przynajmniej wydawało. Cienie pod oczami wydawały się czymś naturalnym dla Vazhy. Tak samo lekko poszarzała skóra. Choć może efekt potęgowało nikłe światło krypty.
[akapit] Monty'ego coraz częściej dręczyły wyrzuty sumienia. Harował ile mógł, łapał się każdej fuchy, byle tylko jak najwięcej uciułać. Dom opieki dla matki kosztował niemało. Na dodatek musiał opłacać mieszkanie i rachunki. Lepiej nawet nie wspominać o długach, które zaciągnął ojciec przed śmiercią.
OdpowiedzUsuń[akapit] Przyłapywał się na tym, że ostatnio odwlekał odwiedziny u matki. Celowo przekładał termin wizyty, jednocześnie susząc sobie za to głowę. Nie wiedział ile czasu zostało jego matce; lekarze nigdy nie chcieli podawać takich prognoz, bo czasami ich kalkulacje mogły się nie sprawdzić, a wtedy rodzina chorego zwykle reagowała złością (albo czuli się oszukani, że ktoś bliski odszedł za wcześnie, albo wyjawiali jawne oburzenie, że muszą jeszcze poczekać na zgarnięcie majątku po krewnym). Tak czy siak, zakładał, że nie zostało jej dużo czasu. Raz czy dwa przyłapał się nawet na tej koszmarnej myśli, że może to i lepiej, gdyby nie musiała się już męczyć. Pół biedy, jeśli nie miała świadomości co się z nią dzieje, ale co jeżeli było zgoła inaczej? Mimowolnie wzdrygał się na tę myśl.
[akapit] Dom opieki z zewnątrz wyglądał przyzwoicie. Front budynku został odmalowany przed kilkoma laty. Tuż przed wejściem znajdowała się tablica, na której znajdowała się nazwa ośrodka zapisana trudną do odczytania kaligrafią (a może to tylko Monty miał problem z rozszyfrowywaniem tych zawijasów?), a poniżej, na szczęście już normalnym fontem, godziny otwarcia i dane kontaktowe. Na drzwiach wejściowych, nowoczesnych, rozsuwanych, znajdował się plakat z reklamą. Na nim młoda kobieta pomagała karmić uśmiechniętego staruszka, który siedział na wózku inwalidzkim, a w tle rozpościerał się widok na piękne ogrody, mniej więcej takie jak za pałacem niegdyś należącym do Habsburgów.
[akapit] Powiedzieć, że obrazek (pewnie wygenerowany przez sztuczną inteligencję) przerysowywał rzeczywistość, to jak nie powiedzieć nic. Tak naprawdę na tyłach domu opieki rzeczywiście znajdował się ogród, ale nie był tak okazały nawet w . Na ogrodzonym terenie zostało wyznaczonych kilka ścieżek, które ktoś nad wyraz inteligentny zaprojektował w taki sposób, że później ktoś o równie wysokim intelekcie wysypał żwirem. Pchanie czy ciągnięcie wózka z chorą osobą po takiej wyboistej powierzchni mogło zyskać miano syzyfowej pracy. Żwir chrzęścił pod stopami, koła wózka zakopywały się w nim, jeżeli zeszło się z udeptanej ścieżki. W ogrodzie latem dawało cień parę rozłożystych drzew, które jesienią wybarwiały się na rudobrązowo. Parę ławeczek tuż pod nimi zwykle było zajętych przez rezydentów ośrodka, najczęściej milczących i śliniących się. Ci, którzy źle się zachowywali, tracili przywilej wychodzenia na zewnątrz i mogli zobaczyć ogród najwyżej przez okratowane okna w pokojach. Kraty w oknach Monty'emu się nie podobały, ale rozumiał, że były podyktowane bezpieczeństwem pacjentów. Osoby, które tu przebywały mierzyły się z różnymi chorobami. Profesjonalna placówka nie mogła sobie pozwolić na to, by ktoś pod ich opieką wypadł z okna przez chwilę nieuwagi lub ludzki błąd.
[akapit] Monty nie sądził, by jego matka była szczęśliwa w tamtym miejscu. Szczerze mówiąc, nie uważał też, że gdziekolwiek indziej byłoby jej lepiej. W domu przesiadywałaby godzinami sama w brudnym pampersie. W domu opieki może nie było zbyt kolorowo, ale przynajmniej ktoś miał na nią oko przez całą dobę, mogła liczyć na ciepły posiłek, był ktoś, kto dbał, żeby nie dostała odleżyn i w razie potrzeby mógł jej podać leki lub wezwać lekarza. On sam nie miałby czasu, możliwości i siły na mierzenie się z tym wszystkim, na dodatek w pojedynkę. Może gdyby jego sytuacja finansowa była stabilna, może gdyby miał wsparcie w rodzeństwie... Ale to tylko gdybanie. Ojciec zwykł mawiać, że "gdyby babcia miała wąsy, to byłaby dziadkiem" i za dzieciaka Monty śmiał się, słysząc je, bo przecież jego babcia zawsze miała lekkiego wąsika. Teraz jakoś nie było mu do śmiechu.
Usuń[akapit] Czuł niemoc, patrząc na matkę, która siedziała nieruchomo na łóżku, ze wzrokiem mętnym jak u śniętej ryby, nieobecnym spojrzeniem wbitym w okno za którym rozpościerał się widok na ulicę, którą prawie nikt się nie poruszał. Było mu nieswojo, ilekroć trzymał jej dłoń: wątłą, kościstą i chłodną, w dotyku przypominającą papier. Zdawało mu się, że z każdym dniem coraz bardziej uchodziło z niej życie. Choć żyła, bardziej przypominała porcelanową lalkę, niż żywego człowieka.
[akapit] "Żywego człowieka", bo przecież bywali też martwi. A czy wampiry wciąż pozostawały ludźmi? Czy powinno się ich rozpatrywać raczej w kategorii... No właśnie, jakiej? Potworów? Czy wszystkie miały złe intencje?
[akapit] Monty zamrugał i potarł oko, które zaszczypało ze zmęczenia. Ten wampir, który się na niego rzucił nie wydawał się ani trochę potworny. Niech będzie, może przez krótką chwilę, gdy przygwoździł go do ziemi, ale było w tym też coś dziwnie pociągającego.
[akapit] Miał ochotę wywrócić oczami przez tę irracjonalną myśl. "To dopiero linijka, która mogłaby się pojawić w Zmierzchu", pomyślał z zażenowaniem. "Dobrze, że wampiry nie potrafią czytać w myślach. Chyba."
[akapit] — Wracałem z kina — burknął w odpowiedzi. — Przechodziłem obok i postanowiłem zajrzeć — dodał, zdając sobie sprawę z tego, że wyjaśnienie musiało zabrzmieć mało wiarygodnie. — Chyba po prostu nie chciałem wracać do domu — westchnął ciężko, a z jego ust wydostał się mglisty obłoczek.
Usuń[akapit] — Mam dwadzieścia jeden lat — odpowiedział zgodnie z prawdą. — Cóż, na pewno nie dociągnę siedmiuset — parsknął z lekkim rozbawieniem. — Wiesz, myślę, że lepiej żyć krótko w zdrowiu, niż długo, ale w męczarniach, jako schorowany i niedołężny starzec. — Monty mówił coraz ciszej i ciszej, a ostatnie słowa wyszeptał, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Mimo wszystko jego słowa odbijały się echem od zimnych ścian mauzoleum. Setki, może nawet tysiące lat zamkniętych pod ziemią, w spękanych sarkofagach, w zmurszałych trumnach. Czuł się tutaj zaskakująco spokojnie, zważywszy na okoliczności, w jakich się znajdował. O wiele spokojniej, niż tam, na zewnątrz, zaledwie kwadrans temu. A może minęło więcej czasu? Nawet nie miał jak tego sprawdzić przez rozładowany telefon.
[akapit] — Więc wampiry są zdolne kochać — mruknął, łapiąc Vazhę za słówka, gładko zmieniając temat rozmowy. — To musi być kłopotliwe, jeśli weźmie się pod uwagę długowieczność. A może "nieśmiertelność" lepiej by pasowała, sam zdecyduj. W każdym razie, zmierzam do tego, że filtry na Tinderze pewnie nie pokazują zbyt wielu profili powyżej setki — stwierdził, szczerząc zęby w uśmiechu.
[akapit] Vazha przebywał głównie wśród innych wampirów, lub – biorąc pod uwagę jego profesję – innych zmarłych. Rzadko rozmawiał z ludźmi, częściej mając do czynienia z ich rozpłatanymi gardłami, ale nie dlatego, że uważał, iż nie mieli nic do powiedzenia. Taki Monty zdawał się na przykład całkiem rozmownym chłopakiem. Vazha zbyt często i zbyt mocno czuł pragnienie. Dlatego łatwiej było trzymać się nieco na uboczu. Nie chciał krzywdzić więcej niż było to konieczne dla przetrwania jego oraz jego rodziny. Pobieranie krwi powinno być czynem niemal sakralnym, powinno być dobrowolne…
OdpowiedzUsuń[akapit] Vazha zastanowił się, czy gdyby poprosił Montgomery’ego o jego krew, to czy by się zgodził.
[akapit] Już prawie miał o to zapytać, oczywiście czysto teoretycznie, a nie na przyszłość, ale przerwano mu rozważania, jak ubrać to odpowiednio w słowa.
[akapit] – W zasadzie to wampir na Tinderze i tak nie miałby wzięcia, nie widać nas na zdjęciach – powiedział, podnosząc swój telefon i uruchamiając przednią kamerę. Wykonał zdjęcie. – Patrz – powiedział, pokazując chłopakowi ekran, gdy zbliżył się do niego na klęczkach.
[akapit] Kiedy pokazywał mu wyświetlacz, na którym widoczne były tylko drzwi, które znajdowały się za nim, a nie jego twarz, jego wzrok mimowolnie spoczął na ugryzieniu, które po sobie pozostawił. Nigdy nie przyglądał im się zbyt dokładnie. Nigdy też nie wbił kłów w taki sposób, żeby nie rozerwać tkanek w akcie dzikiego, obezwładniającego pragnienia.
[akapit] – Nie wiem, jak dużo powinienem ci mówić… – zastanowił się nagle, oblizując dolną wargę i cofając się na swoje poprzednie miejsce dla bezpieczeństwa Monty’ego. Nie chciał go skrzywdzić, już nie. Poza tym obiecał, że się do niego nie zbliży. Trochę się zbliżył, ale nadal chyba nie na tyle, żeby go wystraszyć. – Ale chyba nie jestem pierwszym wampirem, którego spotkałeś, co? Wydajesz się przyjmować to jakoś dziwnie dobrze. No wiesz… to chyba dość niecodzienne, że ktoś cię gryzie? – dopytał. – Słyszałem, że dla niektórych to w sumie nawet przyjemne – powiedział nagle, choć znów zaraz pożałował własnych słów, gdyby jego krew była w stanie zaczerwienić jego zmarłe policzki, to jego twarz właśnie by płonęła. Przynajmniej takie miał wyobrażenie. Tak wydawało mu się, że powinien był zareagować, gdyby był człowiekiem.
[akapit] Vazha był nim tak dawno i został przemieniony tak młodo, że wiele swojej wiedzy o człowieczeństwie czerpał z filmów, seriali, internetu. Był ciekawski, lubił odnajdywać odpowiedzi na palące go pytania, więc niejednokrotnie dnie spędzał przed laptopem, przechodząc na Reddicie od wątku do wątku, dopóki się nie zgubił. Czasami żartował sobie z ludzi, odpowiadając całkiem rzeczowo na pytania dotyczące wampirów, czasami czytał opowieść kogoś, kto wydawał się spotkać kogoś jemu podobnego na swojej drodze, gdzieś w ciemnej alejce w drodze z baru. Pamiętał, że ktoś kiedyś opisał oczucie picia krwi jako ekstatyczne, dla niego może w rzeczywistości tak było, może dlatego właśnie tracił panowanie nad sobą. Ale dla drugiej strony? Szczerze wątpił. Nigdy jednak nie miał okazji o to zapytać.
[akapit] Aż do teraz.
[akapit] Vazha mimo wszystko uśmiechnął się niezręcznie, zakłopotany, umykając spojrzeniem dla pewności w bok. Z jakiegoś powodu bardzo nie chciał wypaść głupio, choć obawiał się, że na to było już za późno.
[akapit] Zaśmiał się, bo uznał, że wampir żartuje. Na bladej twarzy Monty'ego pojawił się wyraz zaskoczenia, kiedy został wyprowadzony z błędu. Przez chwilę wpatrywał się w ekran komórki z lekko rozchylonymi ustami. Vazha mówił prawdę, wcale się z niego nie nabijał. Zdjęcie bez wątpienia przedstawiało drzwi krypty, które miał za plecami, ale po nim samym nie było śladu.
OdpowiedzUsuń[akapit] — Wow — szepnął. Wyglądał, jakby był pod wrażeniem. Wcześniej nie zdawał sobie sprawy z tego, że wampirów nie dało się uwiecznić na fotografii, ale dzięki tej wiedzy wszystko nabierało sensu.
[akapit] — Eee... — Monty trochę się speszył i zawiesił głos. Podrapał się w tył głowy, jeszcze bardziej mierzwiąc przy tym włosy. Nie było sensu kłamać, ale również nie wiedział jak wiele powinien zdradzać na swój temat, bądź co bądź obcemu człowiekowi. Wampirowi, w zasadzie. W takim wypadku chyba powinien pilnować się jeszcze bardziej?
[akapit] — Masz rację, nie jesteś pierwszy — potwierdził jego przypuszczenia. — To wiele wyjaśnia, bo na pierwszego wampira trafiłem przez Grindra. Myślałem, że nie wrzucił swoich zdjęć na profil, bo był jakiś zakompleksiony albo zdradzał żonę, czy coś w tym stylu — stwierdził. — No cóż, teraz dzięki tobie wiem, że po prostu nie mógł sobie strzelić selfie — parsknął śmiechem. — Cóż, pewnie miałem podobną minę jak dzisiaj, kiedy mnie capnął bez uprzedzenia — dodał.
[akapit] Spróbował sobie przypomnieć tamto wydarzenie. Miało miejsce już jakiś czas temu, ale wciąż pamiętał, jakby to było wczoraj. Wtedy najadł się trochę strachu, ale nie żałował tego, że dowiedział się o istnieniu istot nadnaturalnych. Bądź co bądź, byli dobrymi klientami, dyskretnymi i dzianymi. Poza tym nie przywiązywali się, nie robili sobie nadziei na wielkie love story rodem z filmu ”Pretty Woman”, nie wymagali wyłączności. Póki co nie trafił na żadnego problematycznego kontrahenta, a to mu w zupełności wystarczało dla szczęścia. Szkoda, że nie mógł sprzedawać krwi częściej, bo zapewniało to szybki zastrzyk niezłej (i rzecz jasna nieopodatkowanej) gotówki.
[akapit] Nagle Monty coś sobie uświadomił. Jeśli wampirów nie dało się sfotografować, to prawdopodobnie nie były widoczne na monitoringach. To by tłumaczyło, czemu jak dotąd żaden atak krwiopijcy nie został viralem na TikToku. Wtedy też chłopakowi przyszło do głowy jeszcze jedno przemyślenie.
[akapit] — Więc w lustrach też się odbijasz? — zapytał, nie kryjąc zaciekawienia. Nie uważał, żeby pytanie należało do niestosownych. Nijak nie mógł go również wykorzystać przeciwko wampirowi. — Pamiętasz jak wyglądasz?
[akapit] Gdyby krwiopijca nie cofnął się na powrót w mrok, Monty byłby go w stanie naszkicować. Zawsze miał przy sobie długopis albo ołówek, a i jakiś świstek papieru na dnie którejś z kieszeni by pewnie znalazł. Powinien częściej wyrzucać takie szpargały, ale zwykle wtedy właśnie okazywały się przydatne i potrzebne.
[akapit] Vazha ładnie wyglądał. Zwłaszcza na klęczkach, z jego krwią rozmazaną przy kąciku warg, kiedy oblizywał usta, wpatrzony jak drapieżnik w swoją ofiarę...
[akapit] Naprawdę, lepiej żeby pijawki nie czytały w myślach, szczególnie tych należących do Monty’ego.
[akapit] Vazha czasami miał przebłyski wspomnień, krwawe obrazy, czerwień rozlewająca się dookoła jego twarzy, takiej samej, ale jednak innej. Uważał, że były to sny z poprzedniego życia, z którego tak niewiele pamiętał. Przemiana lub upadek z wysoka, coś musiało wpłynąć na jego wspomnienia, a może zrobiło to obezwładniające pragnienie, którego nie potrafił zapomnieć. Takiego palącego uczucia nie dało się wytrzeć z zakamarków umysłu. Pamiętał jednak, że miał jasnobrązowe włosy, które falowały lekko, wykręcając się na każdą możliwą stronę, nieokiełznane i dzikie, choć chyba można było również to powiedzieć o nim samym. Oczy były ciemne, brązowe, jakby cały czas miał powiększone źrenice, szukając czegoś po omacku w gęstej, nieprzeniknionej ciemności. Było w jego spojrzeniu jednak też dużo ciekawości, ponieważ niewiele czasu spędzał z ludźmi, lubił ich obserwować. Może dlatego z resztą oglądał tak dużo filmów i seriali w ciągu dnia, gdy nie mógł swobodnie opuścić bezpiecznego, spowitego w ciemności domostwa, które należało do rodziny Baptiste.
OdpowiedzUsuń[akapit] Matka zawsze dbała o to, by żadne promienie słońca nie przedarły się przez ciężkie zasłony, snując się po pomieszczeniach porośniętych pajęczynami niczym zjawa, poprawiając materiał długimi, kościstymi palcami. Vazha uważał, że była bardzo elegancka w swoich ruchach i ją uwielbiał. Uwielbiał ich wszystkich.
[akapit] Ale jednak to towarzystwo zaczynało mu nieco powszednieć. Już dość długo nie pojawił się nikt nowy, nikt… ekscytujący.
[akapit] Rozmowa z Montgomerym była czymś nowym, ciekawym, a Vazha nie mógł oderwać od niego swojego natarczywego spojrzenia. Był niemal skrępowany, gdy chłopak je odwzajemnił bez znamion strachu. Jednak to, że nie był pierwszym wampirem, na którego trafił, wiele wyjaśniało.
[akapit] Vazha zastanawiał się czasami jak wielu ludzi wiedziało i po prostu żyło dalej. Jak wielu po prostu przeżyło atak. Były też osoby, które żyły w czymś w rodzaju związków z wampirami, pozostając ich żywicielami.
[akapit] Czy właśnie dlatego Montgomery poznał innego wampira przez aplikację? Bo szukał kogoś?
[akapit] Vazha trochę posmutniał na tę myśl, jednak przypominając sobie, że nadal nie udzielił odpowiedzi na zadane mu pytanie, przekrzywił nieco głowę, opierając ją o ramię, które uniósł lekko do góry.
[akapit] – Pamiętam, poniekąd – odparł lakonicznie, machając ręką, jakby chciał odgonić zamazane obrazy, które cisnęły mu się przed oczy. – Mam jakiś obraz czy coś takiego, ale mi się nie podoba, matka go kiedyś zamówiła u jakiegoś nadętego malarza i kazała mi siedzieć długo w jednym miejscu. Absolutnie nieznośne. Wiesz jak ciężko się siedzi w jednym miejscu? Nawet wtedy, gdy masz nieograniczony czas? – Vazha w istocie miał problem z usiedzeniem w miejscu, nawet teraz cały czas przekładał nogę, wyginał palec albo odgarniał włosy. Był trochę zestresowany tą pogawędką – czy była to pogawędka, jeśli zmusił chłopaka do zostania z nim, bo inaczej by się nudził? – jednak wydawało mu się, że nie wypada najgorzej, gdy już przestanie pokazywać swoje kły. Co jednak przychodziło mu z trudem.
[akapit] Z wiekiem pragnienie stawało się bardziej znośne, ale Vazha był łakomy.
[akapit] – Ludzie zwracają trochę dużą uwagę na wygląd, ale to pewnie nie jest dla ciebie szczególnie… niewygodne – stwierdził prawie nieśmiało, uciekając wzrokiem na bok. To był jego sposób na powiedzenie chłopakowi, że był ładny, bo czy od pogawędki na cmentarzu do randki było daleko?
[akapit] Vazha nigdy nie był na żadnej randce, więc skąd miałby wiedzieć, skoro nie do końca ufał komediom romantycznym?
[akapit] – Czym się zajmujesz? – zapytał z zaciekawieniem.
[akapit] Monty w dzieciństwie lubił fantazjować. Nie miał wiele zabawek, więc dla zabicia czasu włóczył się po okolicy, próbując znaleźć sobie zajęcie. Czasami udawał, że jest piratem poszukującym skarbu, innym razem wcielał się w rozbitka na bezludnej wyspie, który walczy o przetrwanie albo szalonym naukowcem. Każdy fantastyczny scenariusz wydawał mu się lepszy i ciekawszy od rzeczywistości, w jakiej tkwił. Później starał się przelewać swoje wymyślone przygody na papier, ale szybko spostrzegł, że rysowanie przychodziło mu zdecydowanie łatwiej, niż ich opisywanie.
OdpowiedzUsuń[akapit] Kiedy chodził do szkoły, miał z pisaniem trudności. Pewnie gdyby uczęszczał do niej obecnie, któryś z nauczycieli zaprosiłby jego rodziców na rozmowę, sugerując badanie w poradni psychologiczno-pedagogicznej pod kątem dysleksji. Wtedy świadomość problemu była mniejsza, więc nikt nie przywiązywał do tego większej wagi. Popełniał błędy, ale kto ich nie robi? W końcu nikt nie rodził się alfą i omegą.
[akapit] Do dziś zdarzało mu się napisać coś odręcznie z błędem, ale na szczęście podczas korzystania z telefonu autokorekta rozwiązywała ten kłopot.
[akapit] Dla Monty'ego siedzenie w bezruchu też nie wydawało się czymś naturalnym. Sam dość często zmienił pozycję, której siedział lub machał nogą, kręcił ołówkiem między palcami czy przeczesywał włosy.
[akapit] — Wiem, między innymi dlatego nie lubiłem szkoły — stwierdził szczerze Monty.
[akapit] Chętnie uczył się tylko tych zagadnień, które naprawdę go interesowały. Inne przyswajał jednym uchem, a wypuszczał drugim, zwykle zaraz po napisaniu testu. Nadal uważał, że uczenie się o cosinusach, pierwiastkach czy innych bzdurach było bezsensowne i niepotrzebne. Jak dotąd ani razu w życiu nie przydała mu się ta wiedza.
[akapit] — Studiuję projektowanie graficzne i dorabiam w kinie — rzucił szybko w odpowiedzi. Nie sądził, by to mogło mu w jakikolwiek sposób zaszkodzić. Jeśli już, to może nawet pomóc. Gdyby jednak Vazha zechciał się go pozbyć, ktoś na uczelni albo w pracy powinien się zainteresować jego nagłym zniknięciem. Wahał się tylko, czy pochwalić mu się dobijaniem targu z wampirami ani prostytucją. Nie był pewien jaki będzie miał do tego stosunek. — Cóż, jak mniemam, ty pracujesz tylko dla przykrywki?
[akapit] Montgomery zakładał, że jako wampir Vazha zdobył i odłożył w swoim długim życiu dość pieniędzy, by nie musieć choćby kwinąć palcem przez następne stulecie. Na dodatek nie był na tym świecie sam jak palec, miał rodzinę (nawet jeśli nie łączyły ich więzy krwi), która raczej nie zostawiłaby go na lodzie.
[akapit] Chłopak zawiesił na nim spojrzenie, milcząc o kilka sekund za długo, jakby ważył słowa wypowiedziane przez krwiopijcę.
[akapit] — Mam traktować to jako komplement? — dopytać równie niewinnym tonem.
[akapit] Ludzie rzadko mówili mu coś miłego. Nie liczył mężczyzn, którzy chcieli go zaciągnąć do łóżka. Tacy byli gotowi nawijać makaron na uszy pierwszemu lepszemu, niezależnie od urody, byle tylko osiągnąć cel. Poza tym Monty nie uważał się za specjalnie przystojnego.
[akapit] Vazha nigdy nie był w szkole. Czytać nauczyła go siostra. Nie miała szczególnej cierpliwości, a on nie był szczególnie pojętnym uczniem, przynajmniej nie wtedy, gdy materiał nie budził jego zainteresowania. Litery początkowo zlewały mu się w niezrozumiałe, czarne robaki, pełzające po pożółkłych kartach książek, a każde dłuższe słowo stanowiło osobiste wyzwanie dla jego dumy. Siostra powtarzała więc te same sylaby tak długo, aż wreszcie zaczynał je rozpoznawać, a kiedy się mylił, poprawiała go z westchnieniem, które z czasem stało się dla niego równie znajome jak jej głos. Jego pierwszą lekturą były Żywoty Świętych. Ciężki, oprawiony w ciemną skórę tom, którego strony pachniały kurzem, starym papierem i czymś jeszcze – może kadzidłem, może wilgocią, która przez lata zdążyła wniknąć głęboko w grzbiet książki. Podobizny świętych były z resztą wywieszone też w rodzinnym salonie. Pary męczenniczych oczu często śledziły jego poczynania, choć czasami wydawali się zbyt zmęczeni, żeby się nim w ogóle przejmować. Vazha zazwyczaj ich ignorował, ich żywoty i śmierci również, ale czytać się nauczył.
OdpowiedzUsuń[akapit] – Chyba… dobrze jest mieć jakieś zajęcie? – stwierdził Vazha. Finansami jego rodziny zajmował się Ojciec. To, co zarobił Vazha, szło do jego prywatnej kieszeni. Nie byli jednak szczególnie majętni, jednak – w przeciwieństwie do ludzi – nie musieli się przejmować czymś takim jak zakupy. Rodzina Baptiste dopiero wspinała się po wampirzej drabinie społecznej, choć Vazhę to średnio obchodziło. Wymagało to za dużo społecznych interakcji a w tych, delikatnie mówiąc, nie był najlepszy. – Wiesz, mam jakby całkiem sporo czasu, całą wieczność – zażartował, uśmiechając się szeroko, choć nie można było odebrać mu tego, że pomimo dość przyjaznej aparycji, w półmroku krypty jego zęby prezentowały się niemal upiornie. – Poza tym zmarli są raczej spokojni. No, przynajmniej większość.
[akapit] Przy zmarłych też nie zadręczało go nieznośne pragnienie krwi, która już przestała krążyć, zastygając w sercu, pozostawiając po sobie plamy opadowe. Zmarli nie chcieli rozmów, chcieli pamięci i zadbanych nagrobków. A o to Vazha potrafił zadbać, stanowiąc coś w stylu żywego relikwiarza. Gromadził imiona, historie i drobne szczegóły, które w innych okolicznościach zostałyby zapomniane. Wiedział, który nagrobek należało oczyścić delikatniej, gdzie kamień był na tyle kruchy, że nie powinno się go szorować, i przy którym grobie ktoś regularnie zostawiał polne kwiaty, zawsze w tej samej liczbie. Pamiętał nazwiska wyryte na płytach, nawet jeśli nie potrafiłby powiedzieć, dlaczego akurat te zapadły mu w pamięć. Czasem odczytywał je na głos, ostrożnie, bez pośpiechu, jakby samo wypowiedzenie ich mogło na chwilę przywrócić zmarłym należne im miejsce w świecie.
[akapit] Vazha już miał powiedzieć coś jeszcze, może rzucić kolejnym żartem, ale znów poczuł to dziwne zakłopotanie. Postanowił więc przemilczeć pytanie i udać, że wcale nie powiedział chłopakowi, że jest w jego mniemaniu atrakcyjny. Cienie pod oczami, rana na szyi, policzek pobrudzony cmentarną ziemią, rozcięty łuk brwiowy i wybijające się na tle tego wszystkiego lśniące, ale zmęczone, oczy. Vazha długo mógłby wymieniać, co było w Montgomerym ładne.
[akapit] – Projektowanie graficzne… – powtórzył w zamyśleniu, uderzając palcem o swoją brodę w nieco teatralnym geście. – Czyli potrafisz rysować – podekscytował się Vazha, poruszając się nieco zbyt gwałtownie w stronę chłopaka, łamiąc swoją obietnicę. Przesunął się po ziemi, wczepiając w nią swoje długie, kościste palce. Usiadł naprzeciwko. Gdyby chłopak chciał uciec, Vazha prawdopodobnie i tak by go dorwał zaraz przy drzwiach. Patrzył na niego z wyczekująco, jakby spodziewał się, że chłopak nosił ze sobą płótno, farby i może jeszcze sztalugę do tego, a po pobiciu i wyssaniu krwi był w stanie coś stworzyć, nagle natchniony cmentarną aurą.
[akapit] — Coś tam potrafię — mruknął skromnie w odpowiedzi.
OdpowiedzUsuń[akapit] Z pewnością istniało wielu lepiej wykształconych, może nawet bardziej utalentowanych artystów. Monty nie mógł się równać z kimś pokroju Leonardo da Vinci, Rembrandta czy van Gogha. Nie pretendował zresztą do tego, by przejść do historii jako kolejny osławiony malarz.
[akapit] Nie lubił porównywać się z innymi, bo wtedy zwykle czuł falę zazdrości i cała przyjemność z tworzenia gdzieś ulatywała. Nagle to, nad czym spędził kilka ostatnich godzin i czemu się tak poświęcał w każdej wolnej chwili, wydawało się szkaradne, nie dość dobre by móc się tym komukolwiek pochwalić. Zwykle więc rysował tak długo, aż nie był zadowolony z ostatecznego efektu. Dopiero wtedy pokazywał swoje dzieło. Pozostałe zwykle lądowały w koszu na śmieci jako zmięte lub podarte kartki.
[akapit] Chłopak rzadko nosił ze sobą szkicownik czy choćby notes, więc zwykle jego płótno stanowiły serwetki, paragony czy inne przypadkowe skrawki papieru. Zauważył, że najlepsze pomysły wpadały mu do głowy w przypadkowych sytuacjach. Czasem inspiracją była plucha za oknem, reklama, która go akurat rozśmieszyła lub ekstrawagancki styl ubioru napotkanego przechodnia. Nie zależało mu wtedy na fotorealizmie i odwzorowywaniu wszystkich, nawet najmniejszych detali. Zwykle więc takie prace powstawały szybko, w ciągu kilku, może kilkunastu minut, które spędzał w kawarni, parku czy galerii handlowej. Montgomery nie podróżował, nad czym trochę ubolewał, bo chętnie uwieczniłby na swoich rysunkach miejsca inne niż Londyn. Czasem próbował szkicować odległe zakątki ze zdjęć czy filmów, ale to nie było to samo.
[akapit] — A co, chciałbyś, żebym cię narysował? — zapytał, lekko unosząc przy tym lewą brew. Rzadko się zdarzało, by ktoś wprost go o to poprosił. Właściwie miał taką sytuację tylko dwa razy. Raz na początku studiów, choć dopiero niedawno doszedł do wniosku, że dziewczyna, która wyszła z tą propozycją próbowała go wtedy poderwać. Drugi raz to była staruszka, z którą siedział na przystanku autobusowym. Z radością i kompletnie bezinteresownie wręczył starowince portret jej córki, który stworzył na kolanie na podstawie zdjęcia do dowodu.
[akapit] Monty obserwował zachowanie Vazhy. Z jednej strony wyglądał drapieżnie, szczerząc wampirze kły w uśmiechu i poruszając się ten sposób. Mimowolnie drgnął, reakcja była bezwarunkowa, ale nie poruszył się z miejsca. Emocje zdążyły już trochę opaść, czuł się bardziej komfortowo i bezpiecznie, o ile dało się zaryzykować takim stwierdzeniem w jego sytuacji. Czy światło wschodzącego słońca zabiłoby wampira od razu, czy jedynie poważnie zraniła? Jak długo musiał przebywać w zasięgu promieni słonecznych, by odczuć jego działanie? Korciło go, by wypytać Vazhę o różne aspekty wampiryzmu, ale nie spodziewał się, że ten chętnie by wyjawił informacje, które mogłyby potencjalnie zaszkodzić jemu lub jego rodzinie.
[akapit] — Da się zrobić, coś zaraz wymyślę — stwierdził, grzebiąc w kieszeniach. Z jednej z nich wyciągnął krótki ołówek, który podkradł ostatnio z IKEI i nieco pomięty papierowy bilet do kina. Rozprostował go na kolanie, nim przystąpił do szkicowania.
[akapit] Rysując, dumał nad słowami Vazhy. Doszedł do wniosku, że na jego miejscu pewnie wolałby poświęcac czas na rozwijanie pasji i może rozkręcanie własnego biznesu oraz na podróże, niż na kiepsko pracę (nie sądził, by fucha na cmentarzu była szczególnie dochodowa), ale postanowił zachować to dla siebie.
[akapit] — Do tej grupy zaliczasz wampiry? — podpytał, rozcierając niewielki fragment rysunku przy pomocy palca.