A jeśli to nie ja jestem centrum wszechświata?

YAUSEF SASSON TAREK ELSEIDIK Skrótowiec: Yausef Sasson, 21 lat, urodzony w Heresie, pogranicznym odłamie łowców, pozostającym na uboczu, tkającym swoją wizję wampiryzmu i świata. Kurier, łowca, Mizrachijczyk. ELCUCO 21 LAT ŁOWCA ON/JEGO DOSTAWCA UBER EATS

I jeśli ten spektakl życia, który uważałem za tak dobrze napisany, ponieważ miałem wrażenie, że został stworzony dla mnie… w ogóle nie został napisany!?

Większość dostaw kończy się w podobny sposób – zostawieniem torby z jedzeniem na wycieraczce. W tych rzadkich przypadkach, gdy ktoś otwiera drzwi, Yausef przemawia poprawną angielszczyzną z bliskowschodnią wymową. Potrafiłby bez, ale to zawsze rodzi zbędne pytania. Świetnie mówisz po angielsku, nasłuchał się. Prawie bez obcego akcentu. Gdzie się tego nauczyłeś? Oczywiście, że mówi świetnie. W końcu urodził się w Anglii. Narodziny Yausefa były darem, cudem istnienia – jak zresztą narodziny każdego dziecka w Heresie. Przyszedł na świat w najcieplejszym miesiącu roku. Zapowiedziawszy się w złotej godzinie, finalnie pojawił się, gdy słońce górowało nad horyzontem i nie mogło już wznieść się wyżej. Stary Maghrebi, prawa ręka Założycielki, popatrzył na jego oczy, usta, brodę, piętę, nos, i zaśmiał się. Proroctwo brzmiało: spójrz na niebo i policz gwiazdy, jeśli zdołasz to uczynić. Tak liczne będzie twoje potomstwo. A teraz weź chustkę, wydmuchaj nos i popatrz, bo i tam znajdziesz zapowiedź rodu. Jak gwiazdy na niebie, jak piasek na pustyni, jak smarki w nosie, tak rozpleni się twoja krew po ziemi. Yausef prędko wybacza, ale nigdy nie zapomina. Wgłębienie pod jego nosem jest wyraźniejsze niż u przeciętnego człowieka. To ślad po uderzeniu anioła. Odcisk palca przyciśniętego nad górną wargą, by uleciały wszelkie słowa prawdy, które jeszcze w łonie wyszeptywano mu do uszu. Ich górne chrząstki ma lekko zakrzywione, a płatki – blisko głowy. Chwyta je za każdym razem, gdy się sparzy i za każdym razem, gdy zaczyna się denerwować. To dlatego, jak powtarzała matka, że ucho z sercem jest związane. Niejednemu pękło od nadmiaru przykrych słów. Gdy musi przysiąc, kładzie rękę na kroczu – jak przodkowie, tylko inaczej to nazywa. Oni mogli łapać się pod biodro, pod udo, na znak przymierza. Ale Yausef urodził się w 2005 roku, więc lędźwie to dla niego odcinek kręgosłupa. Na znak przymierza może schwycić się za jaja. Rzadko jednak przysięga. Przy obcych nie czuje potrzeby, swoi wiedzą, że zazwyczaj nie kłamie. Mówi prawdę, żeby zobaczyć, co się stanie. Mija się z nią, gdy jest ryzyko, że zbędnie kogoś zrani. Prawda jest ważna. Człowiek ważniejszy. Prawda jest prawem, a prawo to chuj. Tak w końcu mówi twój Bóg. Na Uber Eatsie zwykle dostaje pięć gwiazdek. Jest prędki, zawsze był prędki. W dzieciństwie składał się głównie z długich nóg i wystających, brudnych kolan; na podwórku wyprzedzał każde dziecko. Biegał nawet szybciej niż niektóre starsze chłopaki. Najpierw zamieniono mu buty na sandały, potem i je zabrano. Zmuszono do startowania z opóźnieniem, kilka kroków za resztą, z najgorszego toru. Dołożono przeszkody. Wciąż kazano biegać. Wampir zły, gdy morduje naszych, wampir zły, gdy wysysa możnych, polityków, biznesmenów. Mało kto go dostrzega, gdy bierze się za nędzarzy, wygnanych, ćpunów. Założycielka zrobiła dobrą robotę, przynajmniej na początku. Oburzona niesprawiedliwością, odłączyła się od swojego starożytnego rodu, mierzącego się z wampirami od wieków, od zarania dziejów, kiedy jeszcze walczył o dobro człowieka. Potem – głównie o wpływy między różnymi plemionami łowców. Przyjmuje do Heresu wszystkich. Desperatów, migrantów, dłużników, byłych przestępców, uchodźców, dzieci przemocy, ludzi bez rodu i ochrony, za to z traumami. Daje im dach nad głową, jedzenie, broń, prawo i reguły. Ale to za mało. Człowiek potrzebuje też sensu i wiary – i Yausef o tym wie, bo też tego chce. Przecież jest jednym z nich. Odrzuca zbiegi okoliczności i los, bo przypadek zawsze wygląda jak znak. Bierze go do ręki, obraca, przykłada do ucha. Jeśli szumi, może to morze. Jeśli morze, może Exodus. Jeśli Exodus, trzeba wyprowadzić ludzi. Jeśli trzeba wyprowadzić ludzi, ktoś musi iść pierwszy. Jeśli ktoś musi iść pierwszy, dlaczego nie miałby to być on? Yausef nie jest bogiem. Nie jest nawet prorokiem. Wie, że jest człowiekiem. Ma ciało, które boli, skórę, którą da się przeciąć, serce, które może się zatrzymać, i gniew, który zamienia go w kogoś dużo głupszego niż by sobie życzył. Ma duszę, ale ma też jelita. I język plączący się przy za dużych emocjach. Poci się, krwawi, przy katarze cieknie mu z nosa, a przy seksie uchodzi z niego sperma. Rzadko kiedy mu to przeszkadza. Bo wie też, że nie wszyscy bogowie zaczynają od boskości. Najczęściej – od mitu. I od ludzkiej potrzeby. Reszta to doktryna. Doktrynę można zmienić. Potem naprowadzić na nią ludzi. A jeszcze potem, być może, poprawić Boga. Oko do patrzenia, nos do węszenia i przede wszystkim ucho do nasłuchiwania. Yausef wciska palec w ranę. Jest łowcą. Gdy musi, zabija. Gdy trzeba, okrutnie. Bez większej satysfakcji. Może się dogadać, może się układać. Ma ważniejsze cele. W chwili cierpienia zrobi pewnie to, co większość chłopców. Zawoła matkę. Nie chce śmierci, nie pragnie wieczności. Gilgul mówi jasno – umrzesz, ale twoja dusza wróci. Teorie są różne. Stary Maghrebi mówił, że wampir jak pluskwa – wlizie ci do łóżka, opije się krwi i nasra do pościeli. Z dupą, ale i duszą, która nie powędruje dalej, skoro wiecznie trwa.

ODAUTORSKIE Cytat z tytułu i początku karty za tomem szóstym Kota rabina Joanna Sfara, zresztą tytułowy bohater tuż obok spogląda z lewa na lewo.