⊹
Pisanie wątków
⊹
✧
Pod kartami postaci pozostawiamy jedynie komentarze odautorskie!
✧
Aby rozpocząć rozgrywkę fabularną/wątek/fabułę z inną postacią, opublikuj post z opisem wątku.
Do treści posta możesz (nie musisz) użyć gotowego kodu. Historię rozpisujecie w komentarzach pod tym właśnie postem. Obowiązujące etykiety: imiona i nazwiska postaci biorących udział oraz hasło wątek.
✧
Aby orientować się w prowadzonych wątkach proponujemy, nie jest to jednak obowiązkowe, aby założyć post z chronologią.
Aby założyć post z chronologią możesz (nie musisz) skorzystać z gotowych kodów. Opublikuj post z chronologią z datą na 2020 rok lub wcześniejszą i podlinkuj chronologię w karcie postaci.
✧
Stwórz post opisujący istniejące relacje Twojej postaci.
Aby założyć post z relacjami możesz (nie musisz) skorzystać z gotowych kodów. Opublikuj post z relacjami z datą na 2020 rok lub wcześniejszą i podlinkuj relacje w karcie postaci.
✧
Wskazane jest publikowanie opowiadań o Twojej postaci, ale nie są one obowiązkowe. Chcemy o twojej postaci wiedzieć jak najwięcej!
Skorzystaj z wzoru na początek opowiadania. Do każdego opowiadania dodajemy następujące etykiety: imię i nazwisko, pseudonim z blogosfery, opowiadanie.
✧
Nie musisz, ale możesz pokusić się o założenie posta z telefonem postaci.
Aby założyć post z telefonem postaci możesz (nie musisz) skorzystać z gotowych kodów. Opublikuj post z telefonem z datą na 2020 rok lub wcześniejszą i podlinkuj telefon w karcie. Do każdego posta z telefonem dodajemy następujące etykiety: imię i nazwisko, pseudonim z blogosfery, telefon.
⊹
Limity czasowe
⊹
✧
Aby nie przysłaniać zbyt często treści innych autorek i autorów, narzucamy limity czasowe.
✧
Pomiędzy kartą postaci a kartą postaci — 3h oraz co najmniej 2 komentarze pod kartą.
✧
Pomiędzy karta postaci a opowiadaniem — 24h plus minimum 2 komentarze pod opowiadaniem.
✧
Pomiędzy karta postaci a rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią — brak limitu.
✧
Pomiędzy rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią a kartą postaci — 1h bez limitu względem komentarzy.
✧
Pomiędzy rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią a opowiadaniem — 1h bez limitu względem komentarzy.
✧
Pomiędzy rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią a rozgrywką fabularną — brak limitu.
✧
Pomiędzy opowiadaniem a opowiadaniem — 24h oraz co najmniej 2 komentarze pod opowiadaniem.
✧
Pomiędzy opowiadaniem a kartą postaci — 3h oraz co najmniej 2 komentarze pod kartą.
✧
Pomiędzy opowiadaniem a rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią — brak limitu.
⊹
Obecności i urlopy
⊹
✧
Na blogu występują comiesięczne listy obecności trwające tydzień. Karty postaci osób, które nie zgłosiły obecności, zostaną przeniesione do wersji roboczych.
✧
Aby uniknąć przesunięcia karty do wersji roboczych, należy zgłosić urlop w odpowiednim dziale. Maksymalny czas urlopu to dwa miesiące. Po tym czasie karty postaci danej osoby zostaną przeniesione do wersji roboczych.
✧
Jeśli zniknęliście a marzy wam się powrót, chęć tę należy zgłosić w odpowiednim temacie. Cieszymy się, że do nas wracasz! No hard feelings. ☺
Dzisiejsze Chiswick zachowało wiele z dawnego uroku, co dostrzegał sam Milos. Zestawiał te obrazy za dnia ze street view (jak przystało na dobrze adaptującego się wampira), z tym co widywał pod osłoną nocy, a wyblakłą kliszą własnej pamięci. Dawne wille i ogrody sąsiadują z kawiarniami, restauracjami i sklepami, a spokojne niegdyś ulice wypełniają mieszkańcy oraz ich głośne samochody. Wciąż można odnaleźć ślady dawnego Chiswick, tylko trzeba było się bardziej postarać o wyszukiwanie podobieństw poza odnowionym budownictwem, wysokimi drzewami i pokrytymi bujną roślinnością ogrodami, zdradzającymi się konkretnymi zapachami. Bliskość Tamizy i rozległych terenów zielonych nadawała okolicy niemalże wiejski charakter. Wieczorami, gdy gasły światła w oknach, Chiswick stawało się znacznie cichsze i bardziej tajemnicze, a pogrążeni w śnie sąsiedzi pozostawali w błogiej, sennej nieświadomości tego, że mroczniejszy świat budził się wówczas do życia.
OdpowiedzUsuńEdwardiański dom z ogrodem został nabyty przez Milosa Kohouta za pośrednictwem londyńskiego agenta nieruchomości już na początku XX wieku, a wszelkimi formalnościami zajął się jego świętej pamięci prawnik — pan Brown, uwieczniony w jego wampirzej pamięci. To on sprawdził tytuł własności, przygotował stosowną umowę i dopilnował sfinalizowania transakcji. Do sierpnia 2026 dom pozostawał pusty, ogród zaniedbany, a żywopłot dopraszał się mało subtelnie o przycięcie. Na kilka tygodni przed powrotem wampira do Londynu po blisko 60 latach zlecono miejscowemu ogrodnikowi (jak wspierać, to tylko lokalnych mieszkańców) doprowadzenie zaniedbanej zieleni do porządku. Ekipa sprzątająca odpowiadała za wnętrza — pozbycie się kurzu, wypolerowanie starego drewna, wyczyszczenie kominków i odświeżenie wszystkich pomieszczeń na błysk.
Nawet przed samym sobą Milos musiał przyznać, że lubił tę czerwoną, ceglaną fasadę oraz układ tego domu. Jego spokojny ogród z licznymi odmianami krzewów róż, co wydawało mu się dość banalne, ale przeszedł z tym do porządku dziennego. Przyjemnie to miejsce wspominał, pomieszkując w innych krajach i miastach. Dawało mu wyjątkowe poczucie prywatności nawet za dnia, gdy duże okna zakryte były fioletowymi zasłonami, tworząc wewnątrz przyjazny półmrok.
Powrót do Londynu był spontaniczną myślą, którą Milos przekuł w czyn, niewiele się nad nim zastanawiając. Nie wspominając również nikomu, że się tam wybiera. Zresztą jak długo w świecie nadnaturalnych mogłoby coś takiego pozostać tajemnicą? Kohout nie przewidział jednego, że i innemu wampirowi podobna myśl wpadnie do głowy. Relacja Remy’ego i Milo najprościej mówiąc, nie należała do łatwych. Trzymała się w tej chwili w ramach wygodnej dla obojga separacji. Wpadali na siebie od czasu do czasu jak dwa atomy, wchodzące ze sobą w reakcję, nierzadko wybuchową.
Tego późnego wieczora wrócił jeszcze wczesną porą do domu, a już od przekroczenia progu zauważył zmianę w ułożeniu niektórych dekoracji. Szukał jednak pewniejszych poszlak. Coś mu nie pasowało. Im bliżej był szczytu schodów tym podejrzenie zmieniło się w pewność. Zastał widok dwóch dramatycznie wybebeszonych walizek na korytarzu. Nie jego. Milos starł z kącika ust resztki krwi i pewnym krokiem ruszył do pomieszczenia, z którego wydobywał się snop światła.
— Remigio — powiedział powoli, jakby przypominał sobie brzmienie tego imienia. Oparł się nonszalancko o framugę drzwi, zanim postać zorientowała się w pełni w jego obecności. — Witaj w domu. — Tak naprawdę miał ochotę skręcić mu kark, jak za starych, dobrych czasów.
Gdyby nie niewątpliwy urok Chiswick, ale i samego Londynu, które jako wielowiekowe miasto ewoluowało w piękny sposób od kiedy pierwszy raz przywitał ojczyznę Shakespeare’a po swojej ucieczce z Europy kontynentalnej w pierwszej dekadzie swojego nieśmiertelnego istnienia — nigdy by tutaj nie wrócił, rzecz jasna. Remigio Bencivenni od zawsze pragnął otaczać się wyłącznie pięknymi rzeczami oraz widokami, uważając, że jako rodowity florentczyk posiada gust bardziej wysublimowany niż większość europejczyków, a już na pewno lepszy niż ci kolonizatorzy z Nowego Kontynentu. Raz zobaczył na Instagramie (tak, posiadał media społecznościowe) konkurs jedzenia burgerów na czas i omal nie zemdlał. Co za czasy! Co za ludzie!
OdpowiedzUsuńFrancja potrafi się znudzić. Paryż swoją multikulturowością, którą spotęgował w ostatnich dekadach, oczywiście zaskakiwał teraz na nowo — nowymi miejscami, restauracjami, muzyką graną na żywo na ulicach wypełnionych turystami. Sztuka też skorzystała na tej wymianie, co zwłaszcza doceniał, wybierając się na dużą część wernisaży organizowanych w czasie jego pobytu, niezależnie czy były one poświęcone twórczości młodych studentów, czy artystom dojrzałym. Jednak po tym czasie, gdy sam udawał studenta konserwatorium na kierunku śpiewu klasycznego, należało ten dyplom uzyskany na nowe nazwisko jakoś wykorzystać. Złożył go zatem pieczołowicie w sztywnej teczce i umieścił w walizce podręcznej, podziwiając wcześniej nazwisko Vincente Pratesi. Miał finezję w wymyślaniu nowych danych osobowych, brzmiało bardzo godnie i pasowało do jego powrotu do zajęć stricte związanych ze śpiewem, tym co od początku interesowało go najbardziej.
Tym razem jednak nie pchał się na scenę, a do nauczania na własną rękę.
W posiadłości edwardiańskiej wszystko wydawało się przygotowane na jego powrót. Oczywiście, nie wziął pod uwagę innej opcji, bo był zbyt skupiony na sobie i swoich planach, żeby pomyśleć o właścicielu tego przybytku. Bardzo pięknego przybytku, swoją drogą. Liczba walizek trochę przygniotła pomocnika, ale Remigio w swojej wspaniałomyślności wyciągnął banknot stu funtów napiwku. To za robociznę, powiedział, jakby oczekiwał, że mężczyzna zacznie mu dłonie całować za to dodatkowe wynagrodzenie. Mężczyzna tylko skinął mu głową, mrucząc coś pod nosem i odjechał.
Nie zdążyło mu to zepsuć humoru. Część walizek usiłował wprowadzić do środka, ale szybko znudziło mu noszenie ciężarów. Po prostu wyciągnął z nich to, co najpotrzebniejsze i zajął się wybieraniem nowej sypialni dla siebie. Teoretycznie nie musiał. Mógł co noc wybierać nowe łóżko, ale nie było to też najbardziej praktyczne rozwiązanie, dlatego ograniczył się do jednego sporego rozmiarów pokoju i od razu zaczął przeglądać wszystkie kąty i udogodnienia.
Jego ekscytacja nowościami nie trwała zbyt długo. W dodatku nie zdążył nawet dobrze się wczytać w wybraną książkę. Skandal.
— Ah, Milo, tesoro mio… — westchnął Remigio, rozparty w fotelu obok biblioteczki, a powieść trzymaną w ręku zamknął z ziewnięciem. Szybko zakrył swoje otwarte usta, w końcu nie wypada tak się zachowywać w towarzystwie. — Dobrze cię widzieć — rzucił od niechcenia, tonem, który wskazywał na zupełny brak szczerości w tym pełnym tkliwości powitaniu.
Podniósł się, pozostawiając książkę obok stolika, a sam wstał i przeciągnął się, prezentując przy tej okazji jedwabną koszulę i bawełniane spodnie zakupione w jednym z paryskich butików tuż przed przylotem do Londynu.
— Jednak widzisz, nie spodziewałem się, że aż tak szybko mój spokój zostanie zakłócony, więc gdybyś mógł wybrać się na jakąś wycieczkę, na kilka dni przynajmniej… — wymruczał z pełnym samozadowoloniem, a na jego ustach wykwitł nieprzyjemny uśmieszek, kiedy znalazł potencjalną destynację dla Milosa. — Na przykład do Edynburga! Przepiękne miejsce, poznałem tam wspaniałego artystę, który przesiadywał hobbystycznie w lasach, próbując uchwycić dzikie zwierzęta na fotografiach. Do tej pory mam jedną z odbitek, posso farti vedere se vuoi.
UsuńRuszył nawet w stronę jednej z walizek, które leżały na królewskim łożu. Uznał, że to idealna alkowa dla niego głównie przez ten mebel. W końcu tak boskie ciało nie może być złożone na byle czym. Trzeba o nie dbać, by jak najdłużej służyło w pełni.