at times, i get a little cruel

Ronan Ashbourne Michael Fassbender Skrótowiec: były łowca, stracił syna, emocjonalna patologia, zszargana psychika i grumpy cat w jednym. rózia 45 lat prywatny detektyw on/jego emerytowany łowca Nie łudził się, że zostanie ojcem roku ani dla Alison, ani dla Simona. Na pierwszą nie mógł patrzeć dłużej niż piętnaście minut i nie uciekając spojrzeniem na boki, za bardzo przypominała swojego zmarłego brata bliźniaka i za każdym razem przewracało mu się od tego w żołądku. Była żona odpuściła położenie małżeństwa, podpisała papiery rozwodowe i nie powiedziała nic na jego pomieszkiwanie w samochodzie przez dwa tygodnie. Spodziewała się, że ta zapaść jest definitywna, a żałoba złamała oboje emocjonalnie. Grupa młodych łowców, zbierająca swoje doświadczenia, chwila nieuwagi, paraliż wykonawczy i śmierć. Nic bohaterskiego, nic nadzwyczajnego. Andy nie może jednak darować odpychania Alison i zakrywania się tym, że Ronan od kilku lat nie zajmuje się zabawą w łowcę. Ali jest pełnoprawnym łowcą, szuka z nim kontaktu, nawet jeśli ojcem jest beznadziejnym. Podziwia ją za determinację i miewa wyrzuty sumienia. A Simon… jest królikiem doświadczalnym do hartowania, uczenia szybkiego reagowania i przede wszystkim logicznego myślenia. Jakie znaczenie, na litość boską, ma to, że liczy sobie tylko dziesięć lat? Musi być w gotowości. To jedyna, patologiczna troska na jaką Ronana w ogóle stać wobec młodego. Porzucenie ścieżki łowcy z dnia na dzień i skupienie się wyłącznie na działalności detektywistycznej, niosło ze sobą kilka następstw: to, że pobratymcy zaczęli go nachodzić jak sekta, do tego wydzwaniali jak namolny telemarketer nieznający słowa nie, a jego praca nigdy tak naprawdę nie oddzieliła się od świata nadnaturalnych. Powiedziałby, że ma z nimi jeszcze większą styczność niż kiedykolwiek, tak jakby naturalna kość niezgody i kodeks łowców zostały w nim pogrzebane. Nie zostały. Ronan po prostu nie uważa tego za użyteczne, a jeśli wampiry dobrze płacą, to toleruje ich obecność, nawet jeśli czasem poważnie zastanawia się, jakim cudem przetrwały tak długo. Ubrudzi sobie ręce, jak za starych dobrych czasów, jeżeli zlecenie jest lukratywne i dostatecznie przyciągnie jego uwagę. W życiu prywatnym są w nim dwa wilki: pierwszy, który ma za wiele rzeczy wyuczonych, działających jak na autopilocie i drugi, któremu to zdecydowanie przeszkadza i próbuje to zwalczać. Jest w nim dużo frustracji, jeszcze więcej zgorzknienia, balansującego na granicy stałych zaburzeń nastroju. Dopełnia to wrażenie, jak wiele idiotycznych śmierci dotyka młodych łowców i jak bardzo nie ma to większego sensu.

Odautorskie taki moodbard mu zmajstrowałam. odpowiadam powoli, bardzo chaotycznie, ale przyjdę do każdego! możecie wpadać jak zawsze na maila: scentriaria@gmail.com lub łapać mnie na discordzie: aglomeera (tu zaglądam przynajmniej raz dziennie) 🤍