Samotność to dziwna rzecz

6 czerwca 2026 pisane przez Kosma Willbur oraz Wilson Rayland Grace Samotność to dziwna rzecz, która lubi rozgościć się w sercu, usiąść w kącie, osiąść jak śnieg, który spadł w grudniową noc.

[KP] „Nauka uspokaja, sztuka jest, by denerwować”

Wilson Rayland Grace Nieznane Skrótowiec: wcześniej porzucona medycyna na UCL / dojrzały student grafiki na UAL / praca jako Junior Designer dla Pentagramu / umiarkowana kardiomiopatia rozstrzeniowa w wyniku powikłań infekcyjnych po ostatniej operacji usuwającej czerniaka z pleców 22.07.1999 ŚMIERTELNIK W całym zamieszaniu codzienności stanowienie złotego przebłysku nie tylko przyciąga uwagę innych aniołów, ale również ciężkie spojrzenie cieni. Na szczęście to tylko piękna rama, w której zawieszono obraz… Pozbawiony jednak szklanej gabloty ze zdrowia i długowieczności. Kolory więc nie tylko blakną, co spływają mozolnie w dół, dławiąc to, co pierwotnie miało zachwycać. Niezdarny, ciepły dotyk często pozostawia maślane ślady po ulubionych ciasteczkach, kiedy Grace znowu dochrapał się do słodkich zapasów. Najczęściej jednak młody mężczyzna plami czyjeś dłonie lub ubrania farbami, kiedy w ferworze weny i ekscytacji poprawia palcami jeden z pierścieni Saturna na płótnie. W szaro błękitnych oczach miesza się na raz dziecięca radość z życia wraz z goryczą akceptacji przegranej, kiedy ciało, nawet tak młode, coraz częściej zawodzi. Dlatego też, będąc mimo wszystko chronionym przez majętność rodziny, najmłodszy Grace stara się doceniać codzienność. Brak perspektywy przyszłości umiejscowił go w jednym miejscu do końca, jaki stał mu się już z bezsilności obojętny. Zaczęło się więc liczyć to, co można zrobić jeszcze teraz. Dzisiaj można zachwycać się wschodem i zachodem słońca, jaki nigdy więcej się już nie powtórzy. Dni tygodnia nabierają fundamentalnego znaczenia, choćby zostały spożytkowane na rutynę pracy, studiów i obowiązków domowych, które stały się wspaniałymi kotwicami teraźniejszości. Wczoraj Wilson po raz pierwszy zrobił samodzielnie ramen i wierzy, że uda mu się go poprawić w następnych latach. Czerniak potrafi wrócić nagle po dekadzie, miażdżąc sobą nadzieję i powodując też potrzebę kolejnej operacji, po której Wilson jeszcze szczelniej zakrywa blizny na plecach. Nierówna tkanka jest niekiedy szorstka, starczo pomarszczona. Niepasująca do niego, wciąż jednak stanowiąca jego najmniej pożądaną część. Ostateczny dowód, że nadal można żyć. Chociażby przez chwilę.

Odautorskie Cytat z nagłówka należy do Jean de La Bruyére. Jesteśmy tutaj po to, żeby prowokować, zadawać trudne pytania, burzyć spokój niepoprawnie optymistycznym chaosem i nawet niekiedy wywoływać swoimi skandalami silne emocje. Mikado da się pogłaskać wszystkim chętnym. Ja jestem do złapania na Discordzie jako: A. Lilias.