Krew tęskni zamiast tętnić

KOSMA WILLBUR ALAIN DELON Skrótowiec: Zawodowo rozpacza, mniej zawodowo pisze powieści i spisuje swoje własne koszmary. Jego matka była Polką i rozmawiała z nim tylko w ojczystym języku, a jemu nadal została w martwym sercu miłość do polskich przekleństw. Pragnie swojej zagłady, jednocześnie nie potrafiąc po nią sięgnąć. Nadal godzi się z własną wiecznością, którą go przeklęto, gdy był zbyt nierozważny, żeby ją pojąć. Gdyby nie nocne spacery z Aferą, zapewne nie opuszczałby domu. SZA DWADZIEŚCIA SIEDEM LAT (OD PIĘĆDZIESIĘCIU PIĘCIU LAT) PISARZ HORRORÓW I ARTYKUŁÓW ON/JEGO WAMPIR Od zawsze wczepiał swoje palce w mroczną miękkość grozy, rozkoszował się nią. Jego ukochane potworności, wytwory wybujałej wyobraźni, towarzyszyły mu od nieprzerwanie, a on nigdy nie prosił o wygonienie upiora z szafy czy rozjaśnienia ciemności pod łóżkiem. Koszmary były z nim nieustannie i wszędzie, kryły się w kątach, poruszając bezwiednie zasłonami. Odnajdywał komfort w najgorszych wynaturzeniach, okrywał się słodkim swądem zgnilizny własnych myśli. Widział piękno w pęknięciach rzeczywistości, w historiach o istotach pozbawionych imion. Może właśnie dlatego mrok odnalazł drogę do niego. Może dlatego, kiedy prawdziwe potwory wyciągnęły po niego ręce, nie uciekł. Stał się jednym z nich – istotą zawieszoną między ostatnim oddechem człowieka a pierwszym szeptem czegoś, co nigdy nie powinno istnieć. Jak dobrze było tonąć w otchłani, jak bezpieczne i domowe było to miejsce. Dopóki nie było. Dopóki zimny, grobowy dotyk dłoni, które kiedyś wiodły go przez nowe życie, nie stał się czymś, czego nie potrafił już znieść. Dłoni, które miały być obietnicą wieczności, a zdawały się groźbą. Każde wspomnienie tamtej bliskości było jak rana pełna grubych larw karmiących się wyrzutami sumienia. Ponownie odnalazł siebie w kruchości ludzkiego istnienia. W człowieku, który potrafił wybaczyć każdą potworność, ukoić każdą rozszarpującą na kawałki myśl. Śmiertelnik był czymś tak delikatnym, że niemal nierzeczywistym. Ciepło jego dłoni zawsze wydawało się czymś pożyczonym – chwilą, która mogła zostać odebrana w każdej sekundzie. Może właśnie dlatego trzymał się go tak mocno. Najgorszym z dręczących go koszmarów okazało się przemijanie. Zimą 2025 zapadł się jego świat, zapadła się jego martwa od ponad pół wieku klatka piersiowa. Został z ciszą w ciemnych pokojach, został z szelestem pożółkłych kartek, został z ich wspólnym psem – Aferą, którą nazwali, gdy jego ukochany powiedział do niego w samochodzie pod schroniskiem, żeby nie robił takiej afery z adopcji psa. Zrobił to po polsku, z wyraźnym akcentem. Został z pustką tak dogłębną, tak ciemną, że nie było światła, które mogłyby ją rozjaśnić. Znów został sam na sam ze szponami, kłami i okrucieństwami własnego umysłu, które powitały go jak starego przyjaciela.

Odautorskie Cytat w tytule jest Kuczoka, postać powyżej jest moja, witamy się razem z Kosmą. Popełniam tego chłopca po wielu latach rozłąki od pisania. Chodźcie angstować, jesteśmy mili. Discord: Sza