Krew tęskni zamiast tętnić

KOSMA WILLBUR ALAIN DELON Skrótowiec: Zawodowo rozpacza, mniej zawodowo pisze powieści i spisuje swoje własne koszmary. Jego matka była Polką i rozmawiała z nim tylko w ojczystym języku, a jemu nadal została w martwym sercu miłość do polskich przekleństw. Pragnie swojej zagłady, jednocześnie nie potrafiąc po nią sięgnąć. Nadal godzi się z własną wiecznością, którą go przeklęto, gdy był zbyt nierozważny, żeby ją pojąć. SZA DWADZIEŚCIA SIEDEM LAT (OD PIĘĆDZIESIĘCIU PIĘCIU LAT) PISARZ HORRORÓW I ARTYKUŁÓW ON/JEGO WAMPIR Słońce jest obecnie spowite tak gęstą warstwą chmur, przypominając niemalże o smogu, który pojawił się, gdy był jeszcze dzieckiem. Pamięta jednak jak dusiła go próba oddechu i teraz odczuwa w płucach coś podobnego. Coś jakby gęsta, lepka maź spływała mu przez wszystkie oskrzeliki, dusząc go. Maź ta nie przypomina krwi, której konsystencję zna bardziej niż by sobie tego życzył. Nie, to coś znacznie gorszego niż ciepła ciecz, którą spożywa wraz z wyrzutami sumienia. Topi się. Topi się we własnym ciele, które siedzi nieruchomo na małym krześle w szpitalnym pokoju. Topi się w chłodnym świetle lamp. Topi się wraz ze zwiotczałą dłonią, którą ściska między swoimi, ale przede wszystkim zalewa go rozpacz, na którą skazał samego siebie. Musi wyjść z tego przeklętego miejsca, które pachnie śmiercią. A może to jego własny odór zaczął docierać do jego nozdrzy, raptownie drażniąc zmysły, rozrywając go od środka? Musi natychmiast opuścić to przeklęte miejsce. Otworzył oczy tak szybko jak tylko mógł. Trans, któremu się poddał, nie ukoił zmysłów, nie przyniósł oczekiwanego odpoczynku. Był głodny, zmęczony. Usłyszał gwałtowne szorowanie psich pazurów o drzwi, co zmusiło go do wstania i wpuszczenia czworonoga do wnętrza sypialni pogrążonej w głębokim mroku, pachnącej stęchlizną. Obawiał się wywietrzyć to pomieszczenie już stanowczo za długo, gdyż wraz z tym mogły przecież ulecieć wspomnienia, a na to nie mógł pozwolić. — Zapomniałem cię nakarmić. Wybacz mi, Afera — powiedział po polsku, tak jak nauczyła go kiedyś matka, gdyż Afera w jego mniemaniu rozumiała tylko ten język. Była to suczka dobermana, miała pięć lat i wiedział, że również jej nie mógł podarować wspólnej wieczności. Powlókł się do salonu, słysząc za sobą kroki łap. Również tamto pomieszczenie pełne było wspomnień. Kubek ze spleśniałą kawą stał dokładnie tam, gdzie On złapał się za serce, a czytana przez Niego wówczas książka, wciąż leżała na podłodze grzbietem do góry. W lodówce w kuchni znajdowało się tylko psie jedzenie, bo chociaż jedna istota w tym domu nie powinna umierać głodową śmiercią. Aferze się to nie należało, natomiast jemu już niezaprzeczalnie. Poczuł słabość, poczuł jak zmarszczona dłoń chwyta za jego własną i pomyślał, że utrata zmysłów była czymś bardzo słodkim. Musiał się pożywić, jeśli nie chciał zostawić Afery samej.

Odautorskie Cytat w tytule jest Kuczoka, postać powyżej jest moja. Tym krótkim opowiadaniem (?) witam się, chcąc przybliżyć nieco postać Kosmy. Popełniam tego chłopca po wielu latach rozłąki od pisania, więc mogę nie pisać długaśnych odpowiedzi, przepraszam. Otwarci z Kosmą jesteśmy na wiele, bo lubię krzywdzić swoje twory. Dramatyzm, smutki, powiązania sprzed lat, czy w cokolwiek innego uda się wetknąć moją kochaną kołkowatą postać. Wsadzenie w sam środek zawieruchy, obicie jego (ślicznej) buzi – nie mam z tym problemu. Chodźcie, jesteśmy mili (i troche zestresowani), serio. Discord: Sza