⊹
Pisanie wątków
⊹
✧
Pod kartami postaci pozostawiamy jedynie komentarze odautorskie!
✧
Aby rozpocząć rozgrywkę fabularną/wątek/fabułę z inną postacią, opublikuj post z opisem wątku.
Do treści posta możesz (nie musisz) użyć gotowego kodu. Historię rozpisujecie w komentarzach pod tym właśnie postem. Obowiązujące etykiety: imiona i nazwiska postaci biorących udział oraz hasło wątek.
✧
Aby orientować się w prowadzonych wątkach proponujemy, nie jest to jednak obowiązkowe, aby założyć post z chronologią.
Aby założyć post z chronologią możesz (nie musisz) skorzystać z gotowych kodów. Opublikuj post z chronologią z datą na 2020 rok lub wcześniejszą i podlinkuj chronologię w karcie postaci.
✧
Stwórz post opisujący istniejące relacje Twojej postaci.
Aby założyć post z relacjami możesz (nie musisz) skorzystać z gotowych kodów. Opublikuj post z relacjami z datą na 2020 rok lub wcześniejszą i podlinkuj relacje w karcie postaci.
✧
Wskazane jest publikowanie opowiadań o Twojej postaci, ale nie są one obowiązkowe. Chcemy o twojej postaci wiedzieć jak najwięcej!
Skorzystaj z wzoru na początek opowiadania. Do każdego opowiadania dodajemy następujące etykiety: imię i nazwisko, pseudonim z blogosfery, opowiadanie.
✧
Nie musisz, ale możesz pokusić się o założenie posta z telefonem postaci.
Aby założyć post z telefonem postaci możesz (nie musisz) skorzystać z gotowych kodów. Opublikuj post z telefonem z datą na 2020 rok lub wcześniejszą i podlinkuj telefon w karcie. Do każdego posta z telefonem dodajemy następujące etykiety: imię i nazwisko, pseudonim z blogosfery, telefon.
⊹
Limity czasowe
⊹
✧
Aby nie przysłaniać zbyt często treści innych autorek i autorów, narzucamy limity czasowe.
✧
Pomiędzy kartą postaci a kartą postaci — 3h oraz co najmniej 2 komentarze pod kartą.
✧
Pomiędzy karta postaci a opowiadaniem — 24h plus minimum 2 komentarze pod opowiadaniem.
✧
Pomiędzy karta postaci a rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią — brak limitu.
✧
Pomiędzy rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią a kartą postaci — 1h bez limitu względem komentarzy.
✧
Pomiędzy rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią a opowiadaniem — 1h bez limitu względem komentarzy.
✧
Pomiędzy rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią a rozgrywką fabularną — brak limitu.
✧
Pomiędzy opowiadaniem a opowiadaniem — 24h oraz co najmniej 2 komentarze pod opowiadaniem.
✧
Pomiędzy opowiadaniem a kartą postaci — 3h oraz co najmniej 2 komentarze pod kartą.
✧
Pomiędzy opowiadaniem a rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią — brak limitu.
⊹
Obecności i urlopy
⊹
✧
Na blogu występują comiesięczne listy obecności trwające tydzień. Karty postaci osób, które nie zgłosiły obecności, zostaną przeniesione do wersji roboczych.
✧
Aby uniknąć przesunięcia karty do wersji roboczych, należy zgłosić urlop w odpowiednim dziale. Maksymalny czas urlopu to dwa miesiące. Po tym czasie karty postaci danej osoby zostaną przeniesione do wersji roboczych.
✧
Jeśli zniknęliście a marzy wam się powrót, chęć tę należy zgłosić w odpowiednim temacie. Cieszymy się, że do nas wracasz! No hard feelings. ☺
Bukiety odwiecznie nie są jego mocną stroną. A mimo tego, od zawsze, z obsesyjną skrupulatnością brnie w nie. Jak gdyby skupisko liści, łodyg i pękatych pąków dosadniej niż słowa wyrazić mogło to, co czuje. Bezskutecznie.
OdpowiedzUsuńWpatrzony w szeregi ciętych roślin w wazonach na straganie, nerwowo bawi się oblekającą serdeczny palec obrączką, ponownie, jak wielokrotnie wcześniej, czując się niby przed życiowym testem. Bo może tym razem bukiet oznajmi niewypowiedziane za niego. I przypomina sobie. Jak niemal pół życia temu na pierwszą randkę kupił mu chryzantemy. Puszystość kwiatu wydała się łagodna i ciepła jak on, zwyczajnie najadekwatniejsza. Obraz jego roześmianej twarzy wyrył się w pamięci na tyle dotkliwie, że i teraz potrafi ją w niej odtworzyć z mnogością detali.
Kwiaciarka patrzy na jego dłoń i szczebiocze słodko, czy szuka czegoś dla żony.
— Dla syna — odpowiada, a zapowiedź bezpodstawnego small talku, któremu tego dnia jest wyjątkowo niechętny, sprawia, że zaraz dodaje beznamiętnie: — Nie żyje.
Kobieta rzeczywiście milknie, a jej spojrzenie zdradza mieszaninę wyrzutu i skrępowania. Gallagher prosi wreszcie o dwadzieścia trzy żółte tulipany. Ich odcień kojarzy mu się z adidasami, które kupił młodemu przed dziesięcioma laty. Początkowo nie chciał ich nosić. A potem te zrosły się z jego stopą, wydłużając się wraz z nią, pękając i niszczejąc jak kruche uczucia targające zbuntowanym nastolatkiem. Tommy nie mógł na nie patrzeć. Z czasem pudła z nowym obuwiem poczęły piętrzyć się w szafach, ale dzieciak z uporem maniaka odmawiał ich zmiany. Wreszcie ukochany wpakował dziurawe tenisówki do kosza na śmieci w dniu ich wywozu, a domem w posadach wstrząsnęła awantura. Byli tacy sami. Z tą samą werwą gotowi przekonać drugą stronę do swoich racji, porozumienie nie było więc możliwe. Powiedział wtedy, że wsiądzie w auto i po prostu kupi nową, taką samą parę. Gromy z obu spojrzeń pocisnęły się w jego kierunku, usłyszał, że nie ogarnia i nie w tym rzecz. W czym, nie rozumie do teraz. Podskórnie czuje jednak, że tamten dzień był początkiem końca.
Obserwuje, jak kwiaciarka liczy wiotkie łodygi, by zaraz oznajmić mu, że brakuje jednej sztuki. Kciuk dotąd nadal bawiący się obrączką na serdecznym palcu zamiera, a Doran się poddaje. Poleca jej wzięcie wobec tego różowych i zrobienie z nimi, co uważa za estetycznie stosowne.
Wnętrze samochodu jest ciasne i parne, osusza jamę ustną i wzmaga pragnienie. Wywieszony jęzor wilczura tuż ponad jego ramieniem świadczy o braku osamotnienia w odczuciu. Gallagher ma jednak pewność, że w przeciwieństwie do niego, zwierzę nie łaknie goryczy wódki na kubkach smakowych.
Zatrzymuje się na miejscu parkingowym tuż przy wejściu na cmentarz, jego zajechana Honda zgodnie z oczekiwaniami o siódmej trzydzieści pięć rano jest jedynym na nim pojazdem, co daje wątłą nadzieję na odrobinę samotności. Zgarnia bukiet, wypuszcza z tylnego siedzenia Smirnoffa i rusza wydeptaną ścieżką nazbyt znajomej alejki. Jeszcze nim pies wyrywa się wprzód, czuje jego obecność. Ściana klatki piersiowej atakuje go nagłym skurczem równie zawzięcie, co kciuk obrączkę na serdecznym palcu lewej dłoni. Z wnętrza ust znika wszelka wilgoć, a jego nachodzi absurdalna myśl, że jak tak dalej pójdzie, to wyparuje. Podnosi wzrok i widzi ten uśmiech na widok wilczura radośnie narzucającego się nieznajomej postaci. Nieznajomej jedynie dla niego, bo choć zarost jest dłuższy, a oczy spowiła pogłębiona sieć zmarszczek, Doran każdy inny detal odtworzyć mógłby z irytującą precyzją.
— Przyjdę później — mówi głucho, nim tamte wargi powracają do prostej linii, a spojrzenie z psa unosi się na niego. Mimo tego nie porusza się, obserwując, jak wilczur podbija łbem cofniętą dłoń, machając ogonem z werwą poruszającą całym jego ciałem.
Oczywiście, że go pokochałeś myśli i nie wie jedynie, czy przekonanie dotyczy czworonoga czy byłego męża.
Wie, że tam będzie. Przez ostatnie lata cudza rutyna wyryła się w pamięci wystarczająco dobrze by unikać niekomfortowych spotkań. Nie potrafi w pełni się odciąć, mimo że przecież nie widuje go wcale. Potrafi jednak bezbłędnie wskazać dni, w których Doran pojawi się na cmentarzu, jaką drogą ten porusza się do pracy i gdzie robi zakupy spożywcze. To dla jego bezpieczeństwa, powtarza sobie z uporem maniaka, gdy znów wygładza trzymane w portfelu, zniszczone zdjęcie ich trójki.
OdpowiedzUsuńPojawia się wcześniej, bo tak jak spodziewać może się obecności byłego męża, tak i nie do końca wciąż kontrolowanych emocji, gdy staje w pobliżu nagrobka ich syna. I rzeczywiście, gdy tylko spogląda na wygrawerowane w kamieniu imię i nazwisko, wnętrzności skręcają się boleśnie i ma wrażenie, że zaraz zwymiotuje. Każdorazowo tortura ta przebiega identycznie. Nie przestaje jednak przychodzić - czasem kilka razy w tygodniu, czasem codziennie. I jak zawsze, ma wrażenie, że ktoś dłutem próbuje przebić się przez ledwo funkcjonujące ciało.
Najpierw spostrzega psa, dopiero później jego. Ten pierwszy zdaje się niezwykle ucieszony z obecności osoby trzeciej przy nagrobku, jeszcze bardziej, gdy Tom rozpoczyna drapanie za uszami. Przez chwilę jest nawet lepiej - nie zapomina, gdzie jest ani dlaczego, ale miękkie futro pod palcami utrzymuje go w pionie i nie pozwala uciec, mimo że najchętniej wycofałby się ze swojego planu. Ten wydawał się niezwykle rozsądny, gdy ostatnimi dniami zastanawiał się, co właściwie może zrobić, teraz, gdy przyszło do realizacji, nie był już taki pewien. Może dlatego, że Doran jest bliżej niż przez ostatnie lata, że jest prawie pewien iż czuje jego zapach, a te oczy, które teraz od niego uciekają, kiedyś usilnie szukały go w tłumie.
Sztywnieje w barkach, a dłoń zastyga na sierści. Spojrzenie wędruje od psa do przystojnej twarzy, przez myśl niespodziewanie przechodzi wspomnienie ich wielokrotnych rozmów na temat posiadania czworonoga i kategoryczny zakaz Gallaghera. Niektóre rzeczy jednak czasem się zmieniają: chęć adopcji zwierzaka albo umiejętność życia w symbiozie z drugim człowiekiem.
Przelotnie obrzuca wzrokiem również kwiaty, a warga drga mimowolnie, bo tylko Doran wybrać mógł podobny bukiet. Kiedyś śmiałby się z tego otwarcie, teraz odczuwa jedynie tęsknotę za tamtym mężczyzną.
— Nie możesz spędzić w moim towarzystwie pięciu minut? — pyta łagodnie, choć wdziera się w wypowiedź szorstka nuta, której zupełnie nie kontroluje. Dłoń powraca do sierści psa jeszcze na moment, chwilę później jednak ląduje w kieszeni, gdy palce zaczynają ciągnąć w stronę byłego męża.
Chce mu powiedzieć, że dobrze wygląda, że myśli o nim dużo częściej niż wypada, że czasami jeszcze żałuje wszystkiego, co się między nimi stało. Zamiast tego skina głową w kierunku nagrobka, usta zaciskając w wąską linię z taką siłą, że prawie kruszy sobie przy tym zęby.
— Możesz podejść bliżej, nie gryzę — dodaje po chwili, gdy cisza osiada między nimi ciężko. Wspomnienia jednak znów wchodzą w drogę, bo przecież gryzie: po szyi, po obojczykach, w rytmie wspólnych sapnięć. Powstrzymuje się by nie wypluć ostatnich słów, bo przecież ostatnie czego teraz potrzebuje to ten kalejdoskop zakopanych uczuć.
Tommy się odzywa, a Doran podnosi wzrok z komfortowego zwierzęcia na bynajmniej nie komfortowe spojrzenie byłego męża. Ból w klatce piersiowej nasila się, ale starannie przybrana maska twarzy nie pęka. I chce powiedzieć, że to on nie mógł wytrzymać z nim pięciu minut. Że to on nie dał mu nawet roku żałoby, nim trzasnął papierami rozwodowymi o kuchenny stół. Ale potem przypomina sobie, że tamtego wieczora wrócił do domu pierwszy raz po ośmiu dniach, że nie odbierał telefonów, serwując mu jedynie zdawkowe SMS’y i ponownie, jak wielokrotnie wcześniej, własne wytłumaczenia i ciężar emocji przysłania jedno: wyrzuty sumienia.
OdpowiedzUsuń— Nie mogę — przyznaje pasywnie, bo ma wrażenie, że te obręcze coraz szczelniej oblekające klatkę piersiową wraz z każdym kolejnym wdechem to stan przedzawałowy, a widzi go przecież zaledwie od kilkudziesięciu sekund. Mimo tego postępuje o krok, a potem kolejny, bo wizja, w której powraca na cmentarz, by znów go na nim spotkać jest znacznie gorsza niż jednorazowość tego scenariusza. Zatrzymuje się i przez krótką chwilę wpatruje się w tę przystojną twarz, rejestrując, że zmarszczek przybyło znacznie więcej niż sądził przed momentem. Ta refleksja wystarcza, by ukucnął przy nagrobku, składając na nim kwiaty.
— Straciłeś wszystkie zęby? — pyta i mógłby drwić, ale ton głosu nadal pozostaje bez wyrazu, bo to chyba jedyne, co powstrzymałoby Tommy’ego, jakiego znał przed gryzieniem. Wyciąga ze znicza stary wkład i uzupełnia go nowym, przez kilka sekund walcząc z zapalniczką.
Nie potrafi czytać z niego wcale. Wyćwiczone w zawodzie instynkty zawodzą każdorazowo, gdy do czynienia ma z Doranem i jak przed laty, zdawać musi się na to, co pada z jego ust. Kiedy więc słyszy nie mogę, przyjmuje to do siebie, nawet jeśli łączy się to z niekomfortowym uczuciem rozgaszczającym się w ciele. Z jednej strony, zdziwiony nie jest wcale, z drugiej zaś, łapie się na tym, że oddałby wiele, by usłyszeć, że spędzone razem minuty nie będą stracone. Przełyka gorzki smak rozczarowania, przesuwając wzrokiem za klękającą sylwetką, a kiedy i ten widok robi się nieznośny, powraca spojrzeniem do psa.
OdpowiedzUsuńGryzie się w język z całej siły by przypadkiem nie powiedzieć mu o tym, że nie ma kogo gryźć.
— Musimy porozmawiać — mówi zamiast tego, bo choć nie zakłada, że rozmowa, którą ma zamiar przeprowadzić przebiegnie lepiej, wciąż jest ona bezpieczniejsza niż rozgrzebywanie wspólnych wspomnień. To pierwsze nie powoduje, że pocą mu się dłonie, a głowa podsyła niepokojące, zbyt żywe obrazy sprzed lat.
Sięga do kieszeni po paczkę papierosów, filtr jednego wsuwa między wargi, końcówkę odpala, resztę zaś wysuwa w kierunku Dorana, mając nadzieję, że to jedno się nie zmieniło i wciąż palą to samo. Myśl, że dzielić miałoby i to wydaje się już zbyt przytłaczająca.
— Potrzebuję, żebyś odpuścił sobie sprawę Greenwich Marine — odzywa się ponownie dopiero po chwili, gdy tym wypełnia już płuca. Wypuszcza go powoli, zmuszając się by powrócić spojrzeniem do byłego męża. — I wiem, że to brzmi irracjonalnie, ale musisz mi z tym zaufać, Doran.
Już wypowiadając te słowa cudza ugoda wydaje się najbardziej nieprawdopodobną opcją, nie wie tylko czy dlatego, że to on prosi, czy przez wzgląd na wrodzoną upartość Gallaghera.
Zapalniczka ulega jego woli, a knot rozgorzewa ogniem dokładnie w momencie, w którym Tommy się odzywa, Doran zaś podnosi wzrok na wyryte w kamieniu imię syna, zawieszając go na dłużej na dacie jego urodzin poniżej, bolesny ósmy czerwca przed dokładnie dwudziestoma trzema latami. I nie wie, co kaleczy go bardziej: widok czy słyszane słowa. Nie potrafiłby nawet tego bólu wyartykułować, jawnie wyklarować, dlaczego dzień urodzin jego martwego chłopca niezmiennie rani go skuteczniej niż rocznica jego śmierci i czemu głuche musimy porozmawiać, obnażające niewątpliwą nieprzypadkowość tego spotkania sprawia, że maska pęka. Są tylko doznania ciała. Nagły ciężar na barkach, jak gdyby ktoś wypełnił mu kości platyną, jeszcze większa suchość w ustach i brutalny skurcz w klatce piersiowej. Pies rozpoznaje zmianę w jego postawie jako pierwszy, popiskując natychmiast przyciska nos do jego policzka i liże go zawzięcie. Gallagher kładzie dłoń na jego pysku, uniemożliwiając mu czynność i jednocześnie chowa pusty wkład do kieszeni, palący się zniczy odstawiając na ziemi.
OdpowiedzUsuń— Jesteś kurwa niemożliwy — cedzi z trudem, kiedy podnosi się, pośpiesznie zapinając pojawiającą się znikąd smycz na obroży zwierzęcia. Chłodne spojrzenie wbija w przystojną, nadal kochaną twarz, podczas gdy mięśnie jego własnej zawodzą, wykrzywiając się w dosadnym wyrazie udręki. Właściwie nie ma żadnego znaczenia, że Tommy oto dołącza do grona otaczających go ludzi, zalecających mu bez wytłumaczenia porzucenie sprawy. Jest tylko fakt zapędzenia go w kozi róg nad grobem ich martwego chłopca. Doran zaciska kurczowo dłoń na lince, by nie unieść jej i nie zdzielić mężczyzny w twarz, po czym wymija go, ciągnąc za sobą nadal zaniepokojonego jego stanem Smirnoffa.
— Nie zmieniłem numeru. Wystarczyło zadzwonić — dodaje jeszcze, już odzyskując kontrolę nad głosem i wypowiadając słowa w charakterystycznym dla siebie bez wyrazie. Tylko to robi, przyspiesza kroku.
*dziewiąty czerwca
UsuńMa wrażenie, że więcej emocji dostrzega na cudzej twarzy teraz niż przed laty, gdy spuszczali do ziemi martwe ciało syna. Tak jak i wtedy, najchętniej przygarnąłby mężczyznę do siebie, nie robi tego, bo spodziewa się, że reakcja na podobny gest również byłaby podobna, a ile razy może serwować sam sobie tak przewidywalny cios? Nie jest jednak łatwiej spoglądać na wykrzywione w grymasie, przystojne oblicze, czas zupełnie nie wyleczył Toma z chęci chronienia tego mężczyzny przed jakąkolwiek krzywdą.
OdpowiedzUsuń— Nie byłem pewien czy odbierzesz — mówi zgodnie z prawdą, odwracając się za byłym mężem, bo choć mógł spodziewać się, że ten opuści cmentarz w przeciągu kilku minut od ponownego spotkania, śmieszna nadzieja, że może jednak gotowi są zamienić ze sobą więcej niż pięć słów na krzyż, również zdążyła rozgościć się wygodnie. — Doran… — zaczyna więc ponownie, a dłoń mimowolnie unosi się w kierunku cudzego ramienia i choć Tom powinien się zatrzymać, zaciska palce na materiale. Co gorsza, kciuk instynktownie zaczyna rozmasowywać spięte mięśnie i tylko to, zmusza go by cofnąć rękę i wcisnąć ją głęboko do kieszeni. — Nie mogę pozwolić ci odejść dopóki nie obiecasz mi, że zostawisz tę sprawę w spokoju — dodaje, już gdzieś przy pierwszych słowach orientując się, że Doran z pewnością będzie miał to wszystko w głębokim poważaniu. — Chcę tylko żebyś był bezpieczny.
Rozpacz niezmiennie przybiera w wykonaniu Dorana jedną z dwóch form: gwałtownego wycofania się albo równie impulsywnej furii. I choć przy Tommym z reguły kierował się tą pierwszą, teraz, zbyt zraniony, uskutecznia obie jednocześnie. Dłoń na ramieniu wraz z czułym ruchem kciuka sprawia bowiem, że przyspiesza kroku, a każde z kolejno słyszanych słów poraża ciało raz za razem falami szału. Wymówki wydają się jałowe, ultimatum zwyczajnie bezczelne, a cudze pragnienia i własne wyrzuty sumienia nagle blakną w obliczu ogromu emocji atakującego go nieoczekiwanie. Jak gdyby ponad dwa lata tłamszenia ich w sobie przekraczało dotąd nieokreślony w nim limit.
OdpowiedzUsuń— Wiesz, gdzie pracuję. Masz w papierach mój adres zamieszkania — sili się na szorstkość głosu, ale język z trudem odrywa się od łaknącego wilgoci wódki podniebienia, a rozsądek dostrzegający mnogość cudzych opcji nie widzi tego, co najistotniejsze: porywczego charakteru podejmującego pochopną decyzję mężczyzny. Popycha furtkę bramy cmentarza, dłoń zaraz zatapiając w sierści na łbie nadal nerwowego psa.
— Jeśli chcesz, żebym zamiótł to pod dywan i masz na to jakiekolwiek uzasadnienie, załatw to formalnie. Wiesz jak — kończy, rzucając jeszcze rozmówcy przez ramię krótkie spojrzenie, po czym brnie do auta. Na tylną kanapę wpuszcza Smirnoffa, a sam wsiada za kierownicę, trzaskając drzwiami nazbyt mocno i zaraz zastygając z zaciśniętymi na niej palcami, kiedy rytm bicia jego własnego serca uświadamia go, że znajduje się w stanie znacznie odbiegającym od tego bezpiecznie umożliwiającego prowadzenie pojazdu
Patrzenie na niego w takim stanie wywołuje fizyczny ból, ale to wciąż lepsze rozwiązanie niż alternatywa w postaci martwego Dorana. Gotów jest więc znieść jego złość, choć podobnej niemalże już nie pamięta. Mężczyzna w jego kierunku zazwyczaj pozostawał spokojny, a jego reakcje wykalkulowane; co za tym idzie, furię oglądał tak rzadko, że niemal nie potrafi jej w pierwszym odruchu zidentyfikować.
OdpowiedzUsuńCiężko jednak zignorować oddalające się ciało, zaciśnięte na kierownicy dłonie i słowa, które po raz kolejny, jasno dają do zrozumienia, że Doran rozmawiać z nim nie chce, a spotkanie na cmentarzu nie było najlepszym rozwiązaniem.
Tom przełyka głośno ślinę i układa jedną z dłoni na dachu samochodu, drugą zaś na szybkie, pochylając się wystarczająco by spojrzeć na mężczyznę. Najchętniej otworzyłby drzwi, złapał go za kołnierz i siłą zmusił do wysłuchania. Wątpi jednak by podobny zabieg przyniósł jakiekolwiek korzyści, dużo prędzej, spodziewać mógłby się przejechanych stóp.
— Dziesięć minut, Doran — mówi wystarczająco głośno, by były mąż usłyszał go przez zamknięte drzwi i znów czuje się jak przed laty, gdy prosił go o te skrawki bliskości i wspólną walkę, a w odpowiedzi zderzał się ze ścianą. Perspektywa podobnego zakończenia i tej interakcji zdaje się nieubłagana.
Tym szczególniej, że obserwuje dłoń, a w niej trzymane kluczyki, zbliżające się do stacyjki i już wie, że mężczyzna zaraz odjedzie, zostawiając go samego przy grobie syna, a wtedy nie wyjaśni mu nic już z całkowitą pewnością. To ta wizja zmusza Toma do podjęcia drastyczniejszych działań: obchodzi auto dookoła i otwiera drzwi od strony pasażera, zaraz wciskając się na fotel.
Usuń— Zostaw swoje komentarze na później — burczy pod nosem, bardziej do siebie niż do niego, jednocześnie już otwierając schowek w desce rozdzielczej. Przeszukuje skrupulatnie jego zawartość, następnie dłoń wsuwa w boczną kieszeń, ale i tam nic nie znajduje. Wzrok tylko na moment zastyga na twarzy Dorana, by zaraz opaść niżej, na kierownicę, a później nogi mężczyzny. To między nimi nurkuje dłoń, gdy pochyla się w tamtym kierunku, by sprawdzić czy podsłuch bądź inne urządzenie śledzące nie zostało zainstalowane w samochodzie.
Przymknięcie powiek i inhalacja tlenu do płuc nie normuje rytmu serca. Doran zresztą drga zaraz, wytrącony z próby osiągnięcia spokoju przytłumionym przez szybę głosem ukochanego. Sposób, w jaki Tommy wypowiada jego imię, skutkuje natychmiastowym wciśnięciem kluczyków w stacyjkę, a zaraz za tym, pojawieniem się mężczyzny na przednim siedzeniu dla pasażera.
OdpowiedzUsuń— Co do... — Kurwy nędza ginie gdzieś pomiędzy uciszeniem go, pośpiesznym przeszukiwaniem skrytek pojazdu i czujnym spojrzeniem Gallaghera, próbującego nadążyć za rozwojem sytuacji. Były mąż bynajmniej nie ułatwia sprawy, kiedy skrzyżowawszy z nim przelotnie wzrok bezpardonowo pochyla się ku niemu i nurkuje ręką pomiędzy jego nogami.
— Hej! — podnosi głos, zaciągając się głęboko zapachem nazbyt znajomej skóry, kiedy Tommy wbrew oczekiwaniom zamiast dotknąć krocza czy uda przesuwa opuszkami palców po spodzie siedzenia, by zaraz sięgnąć do kierownicy. Sparaliżowany bliskością przez boleśnie długie sekundy Doran zdolny jest jedynie do rejestrowania obrazu przed sobą: krótkich włosów na potylicy, napiętego karku rozchodzącego się twardościom mięśni na ramiona. W połączeniu z minimalnie przyspieszonym oddechem, nachalnością ruchów, chcę tylko żebyś był bezpieczny i milczeniem zwykle rozgadanego mężczyzny diagnoza następujących po sobie zdarzeń okazuje się jasna. Ukochany jest przerażony. A w obliczy jego lęku własna, nagle śmieszna złość całkowicie wyparowuje.
— Hej — powtarza łagodniej, a dotąd uniesiona w zaskoczeniu dłoń opada na sztywność szyi, potwierdzającą jedynie wcześniejszą diagnozę. Gładzi ją przelotnie, przesuwa na zarośnięty policzek, podczas gdy druga ręka zaciska się na nadal próbującym coś osiągnąć przedramieniu.
— Tommy — mruczy, ale dopiero puszczenie nadgarstka, ujęcie przystojnej twarzy i nakierowanie jej na swoją sprawia, że mężczyzna przymusem podnosi na niego wzrok. — Jestem gliną z prawie trzydziestoletnim doświadczeniem. Wiedziałbym, gdybym był obserwowany.
Kciuki gładzą policzki, zarost szeleści przyjemnie, a Doran wreszcie oddycha miarowo, wpatrzony w jasne tęczówki ukochanego, by zaraz pojąć, że rozsądna analiza sytuacji kojąca jest jedynie dla niego. Tommy’ego uspokaja wyłącznie działanie.
— Ale jeśli chcesz, dam auto do sprawdzenia, okej? — dodaje więc, nie zaprzestając ruchów palców.
W tym momencie nie ma najmniejszego znaczenia, co Doran sądzi o jego wtargnięciu do samochodu ani jaki stosunek ma do jego osoby. Może nie być w stanie spędzić w jego obecności pięciu minut, ale choćby Mayers miał za to pokutować przez kolejne miesiące, obiecuje sobie sprawdzić samochód. Przynajmniej tyle, dopóki nie wymyśli czegoś sensowniejszego, co nie wiązałoby się z porwaniem byłego męża i przetrzymywaniem go w piwnicy, byle tylko zapewnić mu względne bezpieczeństwo.
OdpowiedzUsuńDłonie przesuwają się mechanicznie pomiędzy kolejnymi elementami wyposażenia samochodu, przeczesują kąty i skrytki, każde najmniejsze zagłębienie, w którym mógłby zostać ukryty podsłuch. Z początku nie rejestruje nawet, że Doran go dotyka, zupełnie jakby cudze dłonie działały poza jego własną świadomością, zatrzymywały się na jakimś obcym ciele. Sprawdza kolejne miejsca, gdzieś w tle miękkość głosu mężczyzny otula uszy, ale i on nie wystarcza by Tom zatrzymał się choćby na moment.
Dopiero te dłonie na policzkach. Zna je tak dobrze, że rozpoznałby je z zamkniętymi oczami, kierując się jedynie fakturą skóry. Unosi wzrok na przystojną twarz, z opóźnieniem rejestrując wypowiedź byłego męża, rozproszony czymś zupełnie innym. Bo może powinien mu powiedzieć, że nawet i pięćdziesiąt lat na służbie by mu nie pomogło, jeśli nie wiedziałby, że coś jest nie tak. Może nawet, że wolałby samodzielnie przeszukać jego samochód, tak dla świętego spokoju. Albo że panika jaką czuje w tym momencie naprawdę nie jest bezpodstawna. Tyle że chłód obrączki dekoncentruje go wystarczająco, by wszystkie te wypowiedzi ugrzęzły mu w gardle.
Chwyta cudze dłonie i przez moment w milczeniu przygląda się złotej obręczy - zna ją tak dobrze, jak te ręce - jego własna, schowana w szufladzie przy łóżku, codziennie przypomina o tym, co stracił. Serce przyspiesza całkowicie mimowolnie, popchnięte do szalonego rytmu absolutnie niechcianą ekscytacją i zdziwieniem. Bo może to znak. Bez względu na to, jak durnie by się nie czuł, jak absurdalnym zdaje się myśl, że ten kawałek biżuterii oznaczać miałby cokolwiek, Tom odpuszcza sobie rozsądek.
— Wciąż ją nosisz — mówi niewyraźnie, gdy wzrok z dłoni przesuwa w końcu na twarz mężczyzny. I to wystarcza. Bo ma go obok siebie, chłód metalu wciąż wyczuwa pod opuszkami, a te znajome, smutne oczy wbijają się w niego, jakby bez problemu wyczytać mogły wszystko, co czuje.
Nie myśli więc, zamiast tego pochyla się do przodu, ciałem napierając na cudze i zanim ma okazję trzepnąć się zapobiegawczo w łeb, już wpija się w miękkie wargi mężczyzny, wygłodniały i stęskniony. Jednocześnie, lampka alarmowa żarzy się niebezpiecznie, bo jest prawie pewien, że smak ukochanego będzie musiał jakoś przypłacić. I kiedy ściska palce mężczyzny w swoich, dociera do niego, że dopiero teraz, pomimo zajętych ust, może znów oddychać.
Czuje pod opuszkami miękkość skóry, przyjemnie kłujące włoski brody i ciepło znajomego oddechu, by zaraz stracić i to, kiedy Tommy ujmuje jego dłonie w swoje, odciągając je od swojej twarzy. Konsternacja i przejęcie, jakie przybiera jego mimika i wzrok wbity w ich palce, sprawiają, że nie musi za nim podążać w celu poznania przyczyny tych emocji. Mężczyzna zresztą zaraz ją werbalizuje, a Doran jedynie wpatruje się w jasne tęczówki, pozwala ściskać swoje ręce i milczy, bo choć bardzo by chciał, nie potrafi byłemu mężowi wyjaśnić, dlaczego złota obręcz oblekająca palec serdeczny jest dla niego równie naturalna jak oddychanie i że nie wyobraża sobie zdjęcia jej nawet po otrzymaniu papierów rozwodowych i setki razy.
OdpowiedzUsuńPrędko porównanie okazuje się nader nietrafione, ponieważ usta mężczyzny pokrywają jego i choć początkowo Gallagher rozwiera własne w bezbrzeżnym zaskoczeniu, zaraz odzyskuje rezon, natychmiast odwzajemniając pieszczotę z równą żarliwością. Całuje mocno i na zapas, bo to właśnie jest faktycznym przeznaczeniem warg i inhalujących powietrze do płuc nozdrzy: przyleganie szczelnie do tego konkretnego ciała. I nie potrafi być spokojny, kiedy w każdej chwili może to powtórnie stracić. Dlatego ilekroć ma wrażenie, że były mąż się odsuwa, przytrzymuje go przy sobie zębami, zaraz zresztą dochodząc do wniosku, że to nie dość i uciekając z pewnego uścisku jego dłoni, kiedy opuszki jednej z własnych wtapia kurczowo w gęstą brodę, drugą zaś lokuje na potylicy, przyciskając przystojną twarz do siebie szczelniej. Tommy’ego jest jednak nadal za mało, choć oddycha już tylko nim, a te partie ciała, które mogą, przywierają do niego całkowicie. Przesuwa więc rękę niżej, zahacza o kołnierz niebieskiej koszuli na karku i brnie dalej, by zaraz oblec materiał wokół przedramienia, przytrzymując go przy sobie pewniej. Druga dłoń także ulega pokusie wędrówki, kiedy opada przez szyję na pierś, kciuk już dociskając do twardniejącego sutka.
Taniec języków odbiera oddech im obu i Doran nie wie, który z nich odsuwa się wreszcie minimalnie, by powietrze wypełnić mogło przeponę. Jest tylko ciepło cudzego czoła, kiedy wtula się w nie własnym, krótki wdech, kiedy rejestruje obecność pełnej erekcji w swoich spodniach i natychmiastowa kontynuacja pocałunku. Bo nadal nie jest nasycony i pragnie jedynie zabrać, co może, póki może.
Przez moment szczerze wierzy, że zaraz dostanie w twarz. Nie byłby zaskoczony, nie po reakcji, jaką otrzymał, gdy tylko Doran go zobaczył. Gotów jest wręcz na cios, jak ten ostatni palant, byle tylko przypomnieć sobie cudzy smak. Tyle że ten nie nadchodzi, zamiast niego są rozwarte wargi, ruchliwy język i fala niepohamowanych emocji. Właściwie w ogóle nie jest przygotowany na to, że mężczyzna może chcieć tego w takim samym stopniu jak on sam. Zdradza go jednak zażartość z jaką go smakuje i te dłonie, błądzące, gdzie tylko mogą, ten gorący oddech.
OdpowiedzUsuńDoran zahacza o sutek, a wraz z tym gestem pojawia się fala wspomnień: to jak były partner uwielbiał jego klatkę piersiową, jak pieścił jego tors, dbając by nie pominąć przy tym żadnego skrawka odsłoniętej skóry. Coś ściska go w dołku i musi mocniej rozewrzeć miękkie wargi mężczyzny, by to w nich zatopić się w pełni, a nie w żywotnych relikwiach ich związku.
Odsuwa się dopiero, gdy traci dech, dopiero wtedy orientując się, że jedną z dłoni zaciśniętą ma na koszuli byłego męża w okolicy mostka z taką siłą, że materiał zdaje się ledwo wytrzymywać napięcie. Drugą, z podobną krzepą wbija w umięśnione udo. I to wędruga wzrokiem za nią sprawia, że zanim usta Dorana ponownie stykają się z jego własnymi, dostrzega cudzy wzwód. Komentuje to głośnym sapnięciem i palce instynktownie przesuwa na nabrzmiałą męskość.
— Kurwa — wyrzuca z siebie, zmuszając do odsunięcia na kilka centymetrów. Klnie ponownie pod nosem, wzrok odszukuje cudzy, a później przesuwa się za okno. — Nie tutaj. Nie tutaj, okej?
Sam nie wie, dlaczego musi się powtórzyć: może potrzebuje zapewnienia, że nie tutaj oznacza gdzieś indziej, a nie stop. Za nic przecież nie mógłby teraz przerwać.
Wbrew oczekiwaniom twarda męskość, namacalny dowód realności tej sytuacji nie płoszy mężczyzny, wprost przeciwnie, Doran może rozkoszować się teraz smakiem jego sapnięcia i dotykiem na kroczu. Ledwo tak się dzieje, Tommy przeklina i odsuwa się. W pierwszym odruchu Gallagher pewien jest, że ukochany wreszcie poszedł po rozum do głowy, ale nie zgadzają się wciąż szczelnie oblekające go dłonie i spłoszone spojrzenie przemykające po ogrodzeniu cmentarza. Sytuację pojmuje więc jeszcze zanim padają słowa i przez kilka długich sekund biernie wpatruje się w przystojną twarz. Wtedy puszcza materiał szkaradnej, niebieskiej koszuli i natychmiast odruchowo sięga do kołnierza, poprawiając go automatycznym ruchem. I znów uderza go kalejdoskop wspomnień, wielokrotność razów, kiedy wykonywał ten gest w akompaniamencie marudzenia byłego męża o tym, gdzie i co go drapie i uciska i że najchętniej do nowej pracy założyłby luźny t-shirt.
OdpowiedzUsuńWzdycha ciężko, napiera na cudze swoim ciałem i zmusza mężczyznę do powrotu na swoje siedzenie, by zaraz sięgnąć po klamrę pasa bezpieczeństwa. To wtedy orientuje się, że Tommy nadal ściska go kurczowo, jak gdyby nadal w oczekiwaniu na potwierdzenie. Wpatruje się w jasne tęczówki, przelotnie głaszcząc zarośnięty policzek, po czym zaczyna wyplątywać silne palce z beżowego materiału swojego ubrania.
— Okej — potwierdza, muskając wargami knykcie dotąd trzymanej go dłoni, by zaraz zaciągnąć pas na umięśnioną klatkę piersiową. — Gdzieś indziej.
Cofa się na swoje miejsce, przelotnie przesuwając spojrzeniem po patrzącym na niego z wyrzutem z tylnej kanapy Smirnoffie, zapina swój pas i uruchamia silnik. Rozejrzawszy się po okolicy, zwalnia ręczny hamulec, wrzuca bieg i wyjeżdża na drogę, myśląc jedynie o tym, że od mieszkania Troya, w którym od dwóch lat mieszka, dzieli ich zaledwie pięć minut drogi. Choćby się świat walił, nie może jednak zrobić tego ukochanemu, dlatego zmienia pas, kierując się ku blokowi, w którym niegdyś żyli razem.
— Tommy — odzywa się, dociskając pedał gazu. — Nadal trzymasz mnie za kutasa.
Nienawidził tych koszul. Nienawidził stojących kołnierzy, że nie idzie się porządnie zgarbić, że nawet te z dobrego materiału drapią i irytują, szczególnie latem, gdy ich zasadność w ogóle powinna zostać zakwestionowana. Mimo to, jak na porządnego pracownika przystało, nosi je, zdenerwowany i wciąż bez entuzjazmu: z tą różnicą jedynie, że teraz nie ma komu się ze swoich problemów żalić.
OdpowiedzUsuńPowraca na miejsce pasażera, ale wciąż trzyma go, jakby usłyszana odpowiedź nie zapewniła go wystarczająco. Czuje się przy tym trochę jak ostatni desperat, ale smak cudzych ust wciąż czuje na swoich, a siła wspomnień z nimi związana zdecydowanie przewyższa jakikolwiek wstyd, który pojawia się na myśl, jak bardzo wciąż tego mężczyzny pragnie. I co gorsza, jak bardzo przez ostatnie lata odczuwał jego brak.
Bierze głębszy oddech i w końcu zachęcony zarówno spokojnym tonem byłego męża i jego łagodnymi gestami, prostuje się i cofa dłoń na własne udo. Przymyka powieki na kilka sekund, co by odzyskać choć po części kontrolę zarówno nad własnym ciałem i rozbieganymi myślami i do wnętrza samochodu ściąga go dopiero wypowiedź mężczyzny.
— Mhm — potwierdza mrukliwie, spoglądając na Dorana, a usta - w końcu - rozciągają się w znajomym, zaczepnym uśmiechu. — Chcę mieć pewność, że będziesz gotowy, od razu. Od ręki.
Mrukliwe potwierdzenie sprowadza wzrok z powrotem na przystojną twarz, a wyłapane tym samym uniesienie kącików apetycznych warg w nazbyt charakterystycznym uśmiechu Tommy’ego skutkuje rozlaniem się po wnętrznościach Gallaghera falą ciepła, która bynajmniej nie ma niczego wspólnego z wciąż obecnym podnieceniem. Uczucie jest znajome i jednocześnie tak odległe, że niemal zapomniane, choć na racjonalnym poziomie mimo rozwodu wie przecież, że kocha tego faceta i za nim tęskni. Ogrom tych emocji zamykanych w płytkich i nie oddających ich w pełni słowach niezdolny jest jednak do przekazania jak bardzo.
OdpowiedzUsuńKorzystając z czerwonego światła na skrzyżowaniu, chwyta podbródek byłego męża, nakierowując go na swoją twarz.
— Zachowuj się tak dalej, a zamiast w tobie, skończę w przedniej szybie — mruczy karcąco, by zmuszony przez zmianę koloru sygnalizacji świetlnej puścić go, odwrócić się przodem do jazdy i ruszyć z miejsca. Zaraz jednak marszczy brwi, kiedy orientuje się, że właściwie sam nie wie, czy na myśli ma wytrysk czy wypadek samochodowy. W celu zajęcia dłoni czymkolwiek, co nie będzie rozpraszającym ciałem mężczyzny na siedzeniu pasażera, wyciąga z wewnętrznej kieszeni lnianej, brązowej marynarki paczkę papierosów, chwyta w zęby filtr i odpala używkę, otwierając okno.
Nie broni się przed uchwytem, pozwalając mężczyźnie na moment zwrócić jego uwagę na coś poza twardą męskością pod materiałem spodni. Tym szczególniej, że Doran częstuje go niezbyt zachęcającą wizją ewentualnej przyszłości. Mayers z niekrytym niezadowoleniem zabiera dłoń, choć nie odmawia sobie ostatniego otarcia opuszką kciuka o wrażliwe miejsce.
OdpowiedzUsuń— Za grosz w tobie ducha przygody — wyrzuca z siebie markotnie. Zaraz jednak uśmiech wraca na twarz, gdy rozpina pierwszy guzik koszuli, chcąc wyswobodzić się choć i odrobinę z ciasnego materiału. To zaś przypomina o tym, jak bardzo były mąż podobne gesty traktował przez lata jak grę wstępną.
Wzrok podąża za filtrem ginącym w kształtnych wargach, podczas gdy palce cierpliwie pracują przy kolejnych guzikach, odsłaniając coraz więcej skóry. W innych okolicznościach pewnie odpuściłby sobie obnażanie się w samochodzie czy rozpoczynanie jakiegokolwiek kontaktu przed przekroczeniem progu mieszkania, ale teraz, zbyt przejęty faktem, że zaraz obok siedzi Doran, twardy i chętny, nie próbuje nawet udawać, że kręci go to mniej niż obaj mogą dostrzec gołym okiem.
— Strasznie się wleczesz — dodaje, szczypiąc łagodnie odsłonięty sutek, wzrokiem zaś śledząc przystojną twarz.
Płuca zasysają powietrze wraz z nikotyną, kiedy kciuk ukochanego drażni męskość, by zaraz wycofać się. Doran ponownie dociska pedał gazu i myśli, że jego duch przygody był w pełnej gotowości do pieprzenia się z byłym mężem przed grobem syna, ale milczy o tym, rozdarty pomiędzy prowadzeniem pojazdu a obserwacją poczynań ukochanego. Zgniata filtr niemal doszczętnie, gdy materiał paskudnej koszuli odsłania znajomą pierś tak blisko, a jednak chwilowo całkowicie poza zasięgiem jego pieszczoty.
OdpowiedzUsuń— Wybrałeś sobie na całowanie mnie poranne godziny szczytu — zauważa, bez skrępowania obnażając własną podatność na zetknięcie ich ust, oczywistą zresztą od wielu lat dla ich obojga. I może pomyślałby o tym jednym razie, kiedy po rozstaniu pocałował całkowicie obce wargi i rozczarowaniu, jakie się z tym wiązało, gdyby Tommy właśnie nie uszczypnął się w sutek. Potok śliny zalewa język, a Doran nie zamierza czekać. Włączywszy kierunkowskaz wjeżdża na przeciwległy pas, kompletnie ignorując przepisy drogowe dociska pedał gazu, mija korek i skręca w pożądany parking podziemny. Dym spazmatycznie wypełnia płuca, kiedy odruchowo odnajduje znajome miejsce parkingowe, wrzuca bieg na luz, zaciąga ręczny hamulec i gasi silnik. Miażdży ledwo odpalonego papierosa w popielniczce, odpina pas i już wciska palce za krawędź spodni ukochanego, by szarpnięciem pociągnąć go w swoim kierunku. Nachyla się nad nim pierwotnie z zamiarem kontynuowania pocałunku, ale nagi tors go rozprasza i finalnie wgryza się zachłannie w już sterczący sutek. Dotąd ściskającą jeans rękę przesuwa na krocze mężczyzny, drugą błądząc od szyi przez potylicę i bark na umięśnioną pierś, jednocześnie zasysając się łapczywie na brodawce.
Ma wrażenie, że nie wybrał niczego, a już z pewnością nie planował całować Dorana. To ta obrączka, jego kojący głos i palce na policzkach: przed tymi nigdy nie potrafił się bronić. Nie mówi jednak na głos o tym, że spotkanie cel miało zupełnie inny, że w tej konkretnej sytuacji są zupełnym przypadkiem, bo zamiast rozumem, przy nim myśli sercem i kutasem w proporcjach pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. Oznacza to jednak, że nijak ma się to do racjonalnej decyzji. Poza tym, Doran z pewnością doskonale wie, że nie w takim celu pojawił się na cmentarzu.
OdpowiedzUsuń— Nikt nie powiedział, że będzie łatwo — droczy się zarówno z byłym mężem, jak i swoim sutkiem by zaraz na moment zaprzestać jakimkolwiek ruchom. Unosi jedynie delikatnie brwi, obserwując brawurową jazdę mężczyzny i dociera do niego, że nie jest sam z tym, jak bardzo go pragnie. To kojące, nawet jeśli nie do końca zrozumiałe.
Chwilę później żadne rozmyślania nie mają już najmniejszego znaczenia, bo Doran rzuca się na niego, jak przed laty, gdy z ledwością mogli trzymać ręce przy sobie. Doskonale bowiem pamięta napięcie pierwszych spotkań i niepewność, a przy tym, jak podekscytowany był, gdy okazało się, że mężczyzna chce tego samego, co on.
Mruczy zadowolony, mechanicznie wypychając biodra do przodu i robi się twardy po kilku niedbałych ruchach dłoni. Tyle wystarcza: te palce, usta na torsie, by jakiekolwiek wątpliwości wyparowały, a ciało zdradziło, jak cholernie mocno potrzebuje mieć go teraz przy sobie. To, że zaciska pięść na materiale oblegającym cudzą pierś i zamiast przyciągnąć go do siebie, trzyma w miejscu, graniczy więc z cudem.
— Chodź, lepiej żebyś skończył we mnie, a nie na szybie — szepce zachęcająco, wolną ręką otwierając drzwi. Zamiast jednak wyjść, sapie cicho, gdy język znów zahacza o twardy sutek, a paznokcie drapią wrażliwy kark.
Jego językiem miłości odwiecznie jest cielesność; to, czego nie potrafi wyrazić słowami, dosadnie oddaje w sposobie, w jaki dotyka. Kiedy więc od lat niewyrażone spływa na ukochane ciało, kontroli nie ma w nim ani krzty. Tym szczególniej, że kilka gorączkowych ruchów to dość, by poczuł pod palcami twardniejącą męskość, a we włosach pierwsze sapnięcie. To dlatego z opóźnieniem rejestruje, że mężczyzna nie odpowiada na jego działanie z podobną werwą, choć zazwyczaj przesadnie wyczulony jest na mowę jego ciała. Kiedy przyczyna zahamowania wyrażona zostaje słownie, mlaszcze z dezaprobatą, z niechęcią wypuszczając sutek spomiędzy warg, dociska go jeszcze jednokrotnie językiem, po czym powoli prostuje się. Głaszcze bok głowy mężczyzny i z trudem odrywa drugą rękę od jego krocza, by przesunąć nią ku wypiętemu w jego kierunku biodru i odpiąć klamrę pasa pasażera. Smirnoff podrywa się z siedzenia, radośnie merdając ogonem i wbija nos w jego policzek. Doran klepie go po pysku i wreszcie wysiada z auta, zaraz wypuszczając psa z tylnej kanapy. Wraz z nim podąża za Tommym do windy, kluczykiem zamykając auto, po czym przystaje pośrodku niej. Spojrzeniem natychmiast natrafia na naklejoną na ściankę karteczkę zadedykowaną do towarzyszącego mu mężczyzny i unosi brwi, gotów zapytać, co zrobił Gordonowi Ramsayowi, jak upierdliwego sąsiada nazywać zwykł Troy. Nim zdąża to jednak zrobić, wzrok natrafia na przystojną twarz, a zaraz poniżej niej rozchełstaną koszulę i niemal natychmiast zapomina o treści zarówno wiadomości, jak i niedoszłej wypowiedzi. Opiera się o ścianę naprzeciwko kochanka, dla pozorów przyzwoitości wsparty na własnych dłoniach. Intensywne spojrzenie wbija w jego oczy w ułudzie resztek kontroli. Prędko okazuje się, że słusznie, bo dwa piętra wyżej dołącza do nich staruszka spod siódemki. A raczej dołączyć zamierza, przystaje bowiem wpół kroku, gdy Smirnoff obnaża zęby.
OdpowiedzUsuń— Agresywne psy powinny nosić kaganiec — komunikuje, Doran myśli, że nie tylko psy, a Smirnoff nerwowo oblizuje pysk, bezpiecznie schowany za jego nogą.
— Winda jedzie na górę, możesz wsiąść, jak będzie wracać, Margaret — mówi Gallagher beznamiętnie i nie czekając na odpowiedź wciska guzik zamknięcia drzwi. Następnie sięga do wewnętrznej kieszeni marynarki, ze strunowego woreczka wydobywając psi smaczek.
— Grzeczny chłopiec — chwali zwierzę, częstując je przysmakiem. Od przekroczenia progu windy ani na moment nie odrywa jednak przeszywającego spojrzenia od twarzy ukochanego.
Doran nie ułatwia podejmowania racjonalnych decyzji. Ciepło cudzego ciała i ciągły dotyk sprawiają, że Tom gotów jest porzucić przyzwoitość na rzecz rozkoszy i oddać się mężczyźnie choćby i w samochodzie, byle dłużej nie czekać. Ten jednak w końcu wykonuje wcześniej zwerbalizowaną prośbę, pociągające ciało znika i nie pozostaje mu nic jak ze zrezygnowaniem opuścić pojazd. Następnym razem, obiecuje sobie, nie czekać ani chwili, a już na pewno nie zmieniać lokalizacji.
OdpowiedzUsuńZniecierpliwiony drogę do windy pokonuje pośpiesznie, a gdy drzwi się rozsuwają, opiera się o chłodną ścianę i przymyka na moment powieki, chcąc zapanować nad rozgrzanym ciałem i ochotą by rzucić się na Dorana tu i teraz. Gdy ponownie na niego spogląda, zauważyć może jedynie wygłodniałe spojrzenie byłego partnera, które w obecnej sytuacji nie pomaga w niczym.
Pomaga zaś Margaret, której obecność chwilowo dekoncentruje Mayersa wystarczająco by posłać kobiecie przepraszający uśmiech. Z pewnością usłyszy o tej wymianie zdań jeszcze nie raz. I gotów jest sobie rękę uciąć, że na następnym spotkaniu lokatorów poruszony zostanie temat przewożenia zwierząt w windzie.
— Przestań tak na mnie patrzeć — mówi karcąco, gdy znów zostają sami. Niemal czuje na sobie ten wzrok, zupełnie jakby bariera z ubrań dla cudzego spojrzenia nie istniała. Pociera odsłonięty tors, a gdy tylko cichy dźwięk oznajmia, że znajdują się na odpowiednim piętrze, wysiada, skinając głową pośpieszająco w stronę Dorana. — Ruchy, Gallagher — mruczy wesoło przez ramię.
Wyciąga z kieszeni klucz, w międzyczasie starając się poprawić ułożenie męskości w ciasnej bieliźnie. Zadanie jednak szybko odpuszcza na rzecz wejścia do mieszkania: zaraz odwraca się by zacisnąć palce na materiale koszuli mężczyzny i przyciągnąć go do siebie, wkładając w to zdecydowanie więcej siły niż jest to konieczne.
— Zamknij drzwi i zerżnij mnie w końcu, Doran — mówi chrapliwie, pierwsze polecenie wykonując właściwie samodzielnie, gdy popycha ciało byłego męża wprost na drewno, kiedy ten wraz z psem również przekraczają próg. Sapie w kształtne wargi, własne rozciągając w uśmiechu, bo w końcu może naprzeć na niego całą swoją sylwetką, ocierając się o znajome krzywizny. Smak imienia kochanka na ustach jest równie przyjemny, co ruchliwość języka, gdy odnajduje go własnym.
Jest prawie pewien, że Tommy jedynie kryguje się, dlatego spojrzenia nie spuszcza z niego ani na ułamek sekundy. Przestaje praktycznie mrugać, zwłaszcza że sekundę później mężczyzna odwraca się, a Doran podziwiać może jego tyły. Cała ślina odchodzi mu z ust, porusza się jednak natychmiast, głównie za sprawą psa, który spełnia ponaglenie pierwszy, napinając smycz. Linka prędko wypada mu jednak z dłoni, bo gdy tylko przekracza próg znajomego mieszkania, ukochany najpierw szarpnięciem przyciąga go do siebie, zaraz przyciskając do faktury drzwi. Z zadowoleniem rozwiera usta i przyjmuje go w sobie, podczas gdy dłonie kurczowo zaciskają się na kształtnych półkulach pośladków. Sapie zadowolony, kąsa cudzą wargę i pociera napierające na niego krocze udem, jedną z dłoni już wyszarpując paskudną koszulę z materiału jeansów i przesuwając opuszkami po nagiej skórze umięśnionych pleców. A potem Tommy całuje jego szyję i symulacja pęka, bo odsłania mu tym samym wnętrze mieszkania. To natomiast jedynie w rozlokowaniu pomieszczeń i ścian przypomina to, w którym żyli razem. Nawet kolory są inne, nie wspominając już o jakichkolwiek śladach świadczących o tym, że kiedykolwiek mieszkała tu jakaś rodzina. Na swój sposób to rozumie, choć jego forma radzenia sobie z utratą męża i syna jest wprost odwrotna. Sęk w tym, że zmiana bierze go z zaskoczenia, co spowalnia jego reakcję i Doran nie potrafi ukryć wstrząsu, jaki wywołuje w nim skuteczność wymazania go z życia ukochanego.
OdpowiedzUsuń— Trzeba nalać psu wody — mówi tę prawdę, kiedy rejestruje, że przestał się poruszać, a Tommy zwalnia ruchy, zauważywszy tę zmianę. Nie potrafi jednak postąpić nawet o krok, bo musiałby wtedy puścić to ukochane ciało na rzecz odkrycia dalszego swojego braku w niegdyś ich wspólnym mieszkaniu.
Głód, który czuje nie znika, pomimo kolejnych pocałunków. Próbuje najeść się na zapas, smakować go, gdzie tylko może. Kąsa więc te apetyczne wargi i liże zarysowaną szczękę, pochyla się do szyi by i na niej zostawić ślady swojej obecności, sprawdzić czy wciąż jest tak sprężysta jak to zapamiętał.
OdpowiedzUsuńPrzez moment nie rejestruje nagłej zmiany, tego że dłonie kochanka przestają go do siebie przyciągać, że udo napierające na niego zastyga w miejscu. W końcu jednak dociera do niego, że w gorączce gestów coś się zmienia. Słyszy głos mężczyzny i to ostatecznie zmusza go by przerwać wszelkie pieszczoty i spojrzeć Doranowi w oczy. Zna tę twarz doskonale, wie jak kamienna potrafi być, wie że w najcięższych chwilach nierzadko nie przejawia niczego. Teraz jednak, coś w sposobie jaki układa usta albo spojrzeniu jest jasnym sygnałem, że coś jest nie tak.
Gdy tylko Tom postanawia zapytać go, co się dzieje, powód podsuwa się sam, wręcz oczywisty i coś ściska go w dołku. I już wie, że w cudzych oczach widzi tyle, że Doran żałuje. Nie ma tylko pojęcia czy żałuje przyjścia tutaj, czy żałuje całej reszty. Suchość w gardle pojawia się znikąd, jest nieznośna i brutalna, i Mayers musi głośno przełknąć ślinę by w ogóle móc odzyskać kontrolę nad głosem.
Układa obie dłonie na policzkach byłego męża, zmuszając by ten spojrzeniem powrócił do jego twarzy i to na niej się skupił.
— Nie musimy tu być. Możemy iść gdziekolwiek indziej — proponuje pierwsze, co przychodzi mu do głowy, żałując że nie zostali na parkingu albo przed cmentarzem. Nie wie, jak przekazać mężczyźnie, że nie był w stanie patrzeć na ich zdjęcia, że budzenie się do ich roześmianych twarzy patrzących na nich z fotografii albo spoglądanie na półkę, gdzie leżały ich ulubione książki uniemożliwiały mu funkcjonowanie. Słowa grzęzną w gardle, mimo że przecież z nimi to on akurat radził sobie zawsze dużo lepiej. Dziwaczne, nieprzyjemne uczucie rozgaszcza się pod płucami, przypomina to, które czuł, gdy Doran nie pojawiał się na umówionej kolacji albo milczał całe spotkanie u teraupety: jakby mu umykał, jakby gdzieś się wycofywał. To właśnie to zmusza Toma by zignorować niepokój i powiedzieć cokolwiek - cokolwiek co miałoby jakieś znaczenie. — Nie potrafiłem tu spać. Nie mogłem funkcjonować, bo wszędzie was widziałem.
Szybko zdaje sobie sprawę, że brzmi to jak marne wytłumaczenie, a co gorsza, że z pełną premedytacją pozbył się ich ze swojego życia dla wygody i spokoju. Gładzi kciukiem miękką skórę, już nie do końca pewien czy uspokoić chce tym mężczyznę czy siebie.
— Wszystkie zdjęcia trzymam w szafce obok łóżka razem z obrączką i jego portfelem — dodaje, bo choć wolałby to zachować dla siebie, prędzej gotów jest się odsłonić niż pozwolić Doranowi myśleć, że nie ma tutaj dla niego miejsca, bez względu na to, jak wstydliwe zdaje się być to wyznanie.
Tommy nakierowuje jego spojrzenie na siebie, a Doran natychmiast orientuje się, że go przestraszył. Chce powiedzieć cokolwiek, żeby go uspokoić, ale żadne słowa nie odnajdują drogi do jego języka. To ukochany zaczyna mówić. Gallagher otwiera usta, by go powstrzymać, po czym zaraz je zamyka, spoliczkowany nieprzyjemnym faktem: nic się nie zmieniło. Tommy mówi, a on milczy, niezdolny do wyartykułowania tego, co się z nim dzieje.
OdpowiedzUsuń— Chciałem tylko nalać psu wody — zaczyna powoli, jednocześnie z dezaprobatą rejestrując, że wzwód minął, choć ciało nadal jest podniecone. I myśli jedynie o tym, jak rozpaczliwie chce pozostać w tym mieszkaniu, mimo że właściwie nie ma już ku temu żadnego pretekstu.
— Jest okej — dodaje i nie wie, czy okłamać chce siebie, Tommy’ego czy może psa, od kilku sekund zawzięcie liżącego mu dłoń. Głaszcze przelotnie policzek mężczyzny i ucieka z jego uścisku. Zsuwa ze stóp buty, odwiesza marynarkę na wieszak i ponownie dotyka byłego męża, tym razem muskając opuszkami palców jego kark, jak gdyby powtórzenie cielesności uwiarygodnić mogło kłamstwo. Dalej idzie do kuchni, która pozostaje taka sama, choć na lodówce brakuje rysunków Troya i zdjęcia ze ślubu. Z tej samej szafki, w której i niegdyś trzymali miski, wyciąga jedną z nich, nalewa do niej wody i stawia na ziemi przed wciąż towarzyszącym mu psem. Nieznośna suchość w gardle popycha go do drzwiczek wspomnianego urządzenia, a kiedy je otwiera, dłoń po omacku sięga do wewnętrznej półki, na której zazwyczaj stał sok. Tym razem znajduje na niej papier banderoli, metalową zakrętkę i szklaną szyjkę butelki wódki, co znacznie dosadniej daje mu do zrozumienia, że w tym mieszkaniu nie ma już dla niego miejsca.
— Kurwa — wyrywa mu się, kiedy przeciera dłonią dolne partie twarzy, zatrzaskując drzwiczki lodówki. To wtedy zauważa, że Tommy go obserwuje. I czuje, że to nie jest jego dzień. I że bardzo chciałby cofnąć czas o te dziewięćdziesiąt sekund.
— Mam urlop. Pierwszy raz od trzech lat — tłumaczy powoli. A raczej próbuje wytłumaczyć. Dlaczego jest dziś rozedrgany. Że myśli o Troyu nie tylko z powodu jego urodzin. Ale także dlatego, że ostatnie wolne spędził na wyciąganiu go z aresztu, wożeniu po lekarzach i ściąganiu jego martwego ciała z żyrandola.
Przypomina sobie słowa terapeutki: o balansie i różnych sposobach komunikacji. O tym, że tam, gdzie Tom odpowiedzi szuka w słowach, Doran odnajdywać może je zupełnie gdzie indziej. Zmusza się więc by nie ciągnąć go za język, zamiast tego przytakuje na jawne kłamstwo, którym mężczyzna go częstuje. Nie ma już przecież żadnego prawa żądać od niego niczego więcej, to stracił wraz z wręczeniem mu papierów rozwodowych.
OdpowiedzUsuńNie potrafi jednak wyłączyć zmartwienia ani tej natrętnej chęci by być blisko niego. Ciało jakby instynktownie poddaje się cudzym palcom, nawet gdy te stykają się ze skórą przelotem. Milczy jednak zawzięcie, choć przecież powiedzieć chciałby wiele: o tym, że jeśli nie jest okej to w porządku i że nie muszą robić nic, a później że Doran wcale nie musi się tłumaczyć. Czujne spojrzenie dostrzega otwarte drzwi lodówki i palce zaciśnięte na szyjce butelki, by kolejno powieść za przystojną twarzą i nerwowymi gestami. To te są nowe: widywał je wcześniej na tyle sporadycznie, że jakiekolwiek rozedganie byłego partnera jest sygnałem alarmowym.
To zły dzień dla nich obojga. Tom wiedział o tym, pojawiając się na cmentarzu: mało tego, liczył że okoliczności sprawią, że wrażliwszy niż zwykle Doran, pójdzie mu na rękę i odpuści sprawę. Zamiast tego pozwolił wejść im na niebezpieczne tory, gdzie żaden, zdaje się, nie miał już kontroli.
Robi więc to, co może, co podpowiada rozsądek i serce, bo przecież ani na moment nie przestał chcieć dla niego dobrze. Pokonuje więc dzielącą ich odległość i otwiera lodówkę, podejrzewając czego były mąż szukał w tym konkretnym miejscu. Jednocześnie przeklina w duchu obecność alkoholu. Ten, od śmierci Troya z pewnością towarzyszył mu częściej niż chciałby się do tego przyznać, ale ten konkretny moment z pewnością nie pomagał.
Wyjmuje sok i podaje karton Doranowi, a gdy palce stykają się z cudzymi, pozwala opuszkom przesunąć się po skórze. Tej czułości wobec niego nie potrafi się wyrzec. Jak i ukłucia, gdy myśli o ostatnim znanym mu urlopie mężczyzny. O tym, co się stało. O tym, że choć minęły lata, obserwowanie go w podobnym stanie jest równie trudne.
— Chcesz o tym porozmawiać czy o tym zapomnieć? — pyta całkiem poważnie, znów zmuszając się by nie powiedzieć za dużo i nie wywierać na nim presji. Pamięta bowiem, że nie zawsze to słowa są odpowiedzią: a już z pewnością nie przy Doranie. I bez względu na to, jak go w środku to milczenie poniewiera, nie ma zamiaru decydować za niego. Zamiast tego, wolną dłoń układa na cudzej potylicy, głaszcząc czule krótkie włosy.
Tommy podaje mu sok, a Doran myśleć potrafi jedynie o tym, że w słodyczy pomarańczy brakować mu będzie trzech kostek lodu i setki alkoholu. Trzyma więc karton biernie, wpatruje się w przystojną twarz i nie rozumie, dlaczego mężczyzna zadaje to pytanie, dlaczego nie posłuchał go za pierwszym, nalewając po prostu psu wody i dlaczego nie pojmuje, że o cholernym urlopie mówi jedynie dlatego, że wydaje mu się, że tego się właśnie od niego oczekuje. A potem myśli o tym, czego pragnie. Że chce napić się tej wódki, od której były mąż teraz tak instynktownie i protekcjonalnie go odgradza. I żeby nigdy więcej nie zakładał na siebie tej koszuli, bo bardziej niedopasowanej szmaty jeszcze chyba na sobie nie miał. Że chciałby, żeby Tommy był po jego stronie, a nie w krok za naczelnikiem zachęcał go do porzucenia sprawy i może jeszcze kolejnego przymusowego wolnego, bo to mu nie pomaga.
OdpowiedzUsuńNie mówi żadnej z tej myśli, bo nim otwiera usta, ukochany go dotyka i Doran uświadamia sobie, że nie ma w nim żadnej złej woli. Wzdycha ciężko, odstawia sok na blat, po czym sięga opuszkami palców do zarośniętej twarzy, przygładzając flegmatycznie gęstą brodę. Śledzi ruch wzrokiem, by zaraz przenieść go na sprężystą szyję i odstające ucho, kiedy ręce zaciskają się na rozporku kochanka, szarpnięciem przyciągając jego biodra do swoich.
— Chcę, żebyś jęczał — przyznaje wprost w miękki płatek, zaraz przygryzając go drapieżnie, podczas gdy palce wreszcie nurkują za materiałami, odnajdując upragnioną męskość.
Doran milczy. Jego twarz w zwyczajowy sposób nie przejawia zbyt wielu emocji i Tom ufać musi, że wszystko, co dzieje się w jego głowie, zostanie wypowiedziane. W teorii wie, że działają inaczej, w praktyce nadal liczy, że mężczyzna podzieli się z nim czymś konkretnym. Następuje westchnienie, którego nawet nie próbuje interpretować, poza tym, że byłemu mężowi musi być w tym momencie ciężko. Pozwala więc na te gesty, na bliskość i nie ciągnie go za język. Sam przecież rozpoczyna od zaprezentowania dwóch opcji: rozmowa czy działanie.
OdpowiedzUsuńUnosi kącik ust w łagodnym uśmiechu, nie do końca rozumiejąc jakim cudem jego ciało gotowe jest do tak obrazowych reakcji na cudze, pomimo tego, co dzieje się dookoła. Okoliczności przecież nie są sprzyjające. Mimo to, nie potrafi zaprzeczyć przyjemnemu mrowieniu, które przechodzi wzdłuż kręgosłupa, gdy ten konkretny mężczyzna go dotyka ani jak twardnieje niemal momentalnie przy styku ze szczupłymi palcami.
Rozsądek podpowiada, że to nie jest moment na jęki. Z drugiej strony, słuchając go przed laty, walcząc o rozmowy i wspólne przechodzenie przez tragedię, stracił nie tylko Troya, więc może rozum to nienajlepszy doradca. Nie żeby ufanie kutasowi miało skończyć się dobrze, ale w tej chwili, Tom dostrzec potrafi jedynie te dwie opcje.
— To spraw, żebym jęczał — odpowiada w końcu, podczas gdy dłonie zaczynają mozolną wędrówkę wzdłuż cudzego brzucha do klatki piersiowej, potem szyi. Rozpina pierwszy guzik, później kolejny, nie śpieszy się, rozbiera go w tempie, które przede wszystkim, pozwala na zaakceptowanie tego, jak wielką władzę wciąż ma nad nim Doran i jak, pomimo upływu lat, bycie obok wprawia całe jego ciało w stan całkowitego zapomnienia.
Jedna z dłoni wciąż zajmuje się guzikami, druga zaś chwyta zarysowaną szczękę, kciuk wędruje na pełne wargi, by zaraz naprzeć na dolną. Z uwagą obserwuje jak opuszka przekracza linię zębów i ginie w wilgotnej przestrzeni ust. Tom mruczy nisko zadowolony, na ten moment całkowicie ignorując wyrzuty sumienia, z którymi z pewnością, zmierzyć będzie musiał się później.
Delikatna skóra oblekająca członek napina się, a on pęcznieje, gdy tylko przesuwa po nim kilkukrotnie dłonią, opuszką kciuka podrażniając główkę. Język wdziera się do małżowiny usznej, wolna ręka rozpina pozostałe guziki szkaradnej koszuli, zaraz łapczywie muskając umięśniony tors, a kiedy szczęki zostają pochwycone, wargi rozwarte, palec natomiast wciśnięty za linię zębów, Doran zasysa go sprawnie, intensywnie wpatrzony w znajome oczy.
OdpowiedzUsuńŻadna z tych czynności nie sprawia, że i jego wzwód powraca w pełnej gotowości, ale Gallagher nie wydaje się tym specjalnie przejęty, kiedy chwyta nadgarstek dotąd pieszczonej dłoni i dociska wilgotny kciuk kochanka do jego sutka. Bawi się nim zaledwie chwilę, ponieważ chce go całego, a nieznośny podszept rozumu atakuje go gdzieś z tyłu głowy przekonaniem, że ma niewiele czasu. Dlatego zaraz wykręca cudze przedramię na plecy kochanka, by odwrócić go tyłem do siebie i pchnąć na tę przeklętą lodówkę, już wysuwając rękę z jego bielizny jedynie w celu zdarcia jej z uwielbianych pośladków. Wzrok podąża za ruchem, Doran dostrzega grafikę SpongeBoba na bokserkach kochanka i nie kontroluje krótkiego parsknięcia w masywny kark. I znowu czuje to ciepłe i gęste uczucie oklejające wnętrzności, prędko je jednak ignoruje, bo oto dostaje pełen dostęp do tego konkretnego tyłka. Przesuwa po nim paznokciami, ale to nie dość, dlatego niemal od razu opada na kolana, zębami wgryzając się w sprężystą skórę. Ułamek sekundy później już zasysa ją przepraszająco między wargami, by zaraz trącić nosem kuszącą szczelinę i to w nią wpić się zachłannie.
Z przyjemnością obserwuje poczynania kochanka, przypominając sobie do jakiego stanu potrafiły go doprowadzić jedynie pieszczoty torsu, jak uwielbiał obserwować twardniejące sutki, ssać je i drażnić zębami wrażliwą skórę. Pamięta, że czasami specjalnie chodził po mieszkaniu bez koszuli, tylko po to by go rozproszyć, że gdy wdzierały się pomiędzy nich przyziemne problemy: nieumyte naczynia albo wrzucone do szafy, niedbale poskładane pranie, że wtedy oznaczało to rozejm i stawanie po jednej stronie, gdzie finalnie liczyło się tylko to, że są razem i że po latach wciąż pragną się jak szaleni. Ciężko więc Tomowi nie odczuć napływu sentymentalności, kiedy wzrok Dorana z taką uwagą śledzi wilgotną od śliny skórę - zupełnie jakby nigdy nie przestali.
OdpowiedzUsuńCichy głos podpowiada, że to zły pomysł: że nie zdążył o nim zapomnieć ani przestać go kochać, że zatopienie się w znajomym ciele skończy się jedynie bólem, na który nie jest gotowy. Rzecz jednak w tym, że przez to właśnie iż nie przestał go kochać, nie potrafi go sobie odpuścić, nie kiedy przez ostatnie lata musiał zmuszać się do aktywnego wyrzucania go ze swojej głowy i przestrzeni dookoła, by móc funkcjonować w miarę normalnie. Nie może więc teraz przejmować się konsekwencjami, skoro droga do nich prowadzi przez bliskość z tym mężczyzną.
Pozwala mu się obrócić, zupełnie nieprzejęty oddaniem mu kontroli. W tym zawsze byli dobrzy: w instynktownych decyzjach, w dzieleniu się przyjemnością, w stawianiu rozkoszy ponad ustalonymi normami. Nigdy wcześniej ani nigdy później, Tom nie znalazł niczego podobnego. Z nikim nie czuł się wystarczająco komfortowo czy bezpiecznie, żeby pozwolić na podobną bliskość.
— Nie grasz fair — stwierdza, gdy wilgotny język napierać zaczyna na jego wejście. Nie broni się przed nim wcale, rozstawia szerzej nogi, wypina pośladki, głowę odwracając na tyle, na ile może, by obserwować poczynania kochanka. To widok, do którego nigdy się nie przyzwyczaił i zawsze zachwycał równomiernie. Tom przełyka głośno ślinę, wsuwając palce w miękkie włosy Dorana i przyciska go mocniej do siebie, starając się by całe skupienie oplatało ten konkretny moment zamiast rozchwianej, niepewnej głowy.
Obejmuje twarde uda, przesuwając dłonią aż po kostkę jednej z nóg, by usunąć z drogi niepotrzebne fałdy materiału. Zasysa delikatną skórę wejścia, skubie ją z wyczuciem zębami, napiera na nią językiem i już ma się w niego wedrzeć, kiedy pada komentarz. I Doran myśli, że to Tommy nie gra fair, bo zna jego ciało zbyt dobrze, aby wyłapać mógł charakterystyczne napięcia mięśni i rytm oddechu, świadczące o tym, że ukochany nie jest w pełni z nim. W pierwszym odruchu jest pewien, że nie ma szans z jego tendencją do nadmiernego analizowania sytuacji, z którą raz już przecież przegrał. A potem znowu przypomina sobie, że nie wrócił wówczas przez osiem dni do domu i wsuwa się w niego, natychmiast odnajdując prostatę. Nie podkręca tempa: bierze go od początku zachłannie, z zadowoleniem rejestrując, że napięcie w mięśniach łydki, uda i dolnych partii pleców, których dotyka, powoli puszcza. Przytrzymuje go więc przy sobie szczelniej, zdziera niebieską koszulę do końca z pożądanego ciała i pozwala ruchliwemu mięśniowi całkowicie przejąć kontrolę nad wątpliwościami cudzej głowy.
OdpowiedzUsuńJego największym wrogiem zawsze była głowa. W większości sytuacji potrafił wykorzystać tendencję do analizy i interpretowania każdego szczegółu na swoją korzyść, szczególnie w pracy. W kontaktach z Doranem jednak, najczęściej to właśnie ona była powodem nieporozumień. Przez ostatnie lata starał się nauczyć nowych sposobów na radzenie sobie z natrętnymi myślami, żeby przypadkiem błędy z przeszłości nigdy się nie powtórzyły. Teraz, będąc w tej samej, niewielkiej przestrzeni z byłym mężem, wie już że nie próbował dla hipotetycznej przyszłości, tylko właśnie dla Dorana, nawet jeśli nigdy nie miałby okazji mu tego pokazać. Wie też, że ledwo posunął się do przodu, że natręctwo wraca jak nałóg i przy braku ciągłej kontroli, wróci dokładnie tam, gdzie był, rzucając na stół papiery rozwodowe.
OdpowiedzUsuńDlatego przymyka powieki, opiera czoło o gładkie, chłodne drzwiczki lodówki i bierze kilka głębszych oddechów. Działania Dorana pomagają odnaleźć mu się w tu i teraz, głowa powoli przestaje mieć znaczenie w obliczu rosnącej fali podniecenia. Gallagher zna jego ciało, wie co robić, by wyłączyć myślenie na rzecz odczuwania i ewidentnie czerpie z tej wiedzy, pieszcząc go zachłannie.
Oddech przyspiesza i Tom zaciska mocniej dłoń we włosach mężczyzny, pierwszych kilka sapnięć kierując w przedramię, o które się opiera.
— Więcej — żąda, poruszając niecierpliwie pośladkami. — Myślę, że to czas… żebyś mnie w końcu zerżnął, Doran.
Głowa nie odpuszcza w pełni, ale jest na tyle wyciszona, że potrzeby ciała przejmują kontrolę. Sam do końca nie wie czy to podniecenie związane z tym, jak dawno z nikim nie był, czy może wystarczający jest fakt, że to były mąż dotyka jego ciała, rozniecając ogień przy każdym spotkaniu skóra-skóra.
Ściska mocniej jeden z pośladków, robiąc sobie więcej miejsca między napierającymi na niego półkulami i mlaszcze z ukontentowaniem, kiedy usta Tommy’ego płodzą pierwsze sapnięcia. Moment później pojawia się artykulacja jego myśli, a przynajmniej tak Doran sądzi, dopóki kochanek nie doprecyzowuje swojego żądania. Gallagher nie przestaje jednak, a przynajmniej nie do chwili, w której ukochany jęczy faktycznie. Dopiero wtedy wysuwa się z niego, głaszcząc kciukiem pośladek i podnosi się chwiejnie. Choć oddech gna, już odwraca mężczyznę przodem do siebie, łapczywie przylegając ustami do jego. Głaszcze policzki, dotyka nagiego torsu, przez biodra przemyka na uda ukochanego i sadza go na blacie obok, ignorując przewracany sok. Palce już mkną dalej, zrzucają z otaczających go stóp buty i zrywają całkowicie zbędne materiały, a kiedy ma go przed sobą całkowicie nagiego, to wtedy nachodzi go refleksja, że być może jednak dobrze byłoby oddychać. Odrywa wargi od cudzych, zaraz od razu przylegając czołem do ramienia mężczyzny, ale nie przestaje wciąż i wciąż dotykać i pocierać każdego skrawka skóry, który napatacza mu się pod palce. Wzrok przemyka po własnym, rozpiętym nie wiedzieć kiedy rozporku i ponownie twardym kroczu. Wtedy na ułamek sekundy paraliżuje go myśl, sprawiająca, że żałuje wszystkiego.
OdpowiedzUsuńKurwa trzeszczy w głowie, a wizja, w której ktoś dotyka Tommy’ego z równą werwą, co on jego teraz skutecznie wykręca trzewia. Temat zabezpieczenia wydaje się jednak zbyt istotny, by mógł go przemilczeć.
— Powinienem... — zaczyna, ale nadal nieustabilizowany oddech go zawodzi — ...użyć gumki?
Nadal głaszcze gorliwie rozgrzaną skórę mężczyzny, wzrok krzyżując z jego. Z zazdrością nigdy nie było mu do twarzy, nawet jeśli Tommy nie dawał mu ku niej nigdy żadnego powodu, a jej przejawy zwykle go rozczulały. Przynajmniej do tych nielicznych momentów, w których Gallagher groził nachalnym adoratorom byłego męża połamaniem palców.
Doran go nie słucha. W typowej dla siebie chęci sprawdzenia mayersowych granic, doprowadza go do obiecanych jęków i Tom jest pewien, że te wzbudzają w mężczyźnie satysfakcję równą odczuwanej przez niego przyjemności.
OdpowiedzUsuńPodnosi się na rękach, żeby szybciej usiąść na kuchennym blacie i dopiero teraz dostrzega, jak nierówno rozkładają się w ilości wciąż posiadanych na sobie ubrań. Ciężko mu się skupić, rozproszony ciągłym dotykiem i wspomnieniem cudzego języka w sobie, dociera do cudzego rozporka z opóźnieniem. Kiedy w końcu udaje mu się rozpiąć spodnie Dorana i zabiera się za ściąganie z jego ramion dopasowanej koszuli, ten odzywa się i Tom nie ma pojęcia, co właściwie widzi w jego twarzy.
Po części żałuje, że nie musi odpowiedzieć tak, że jego życie nie ruszyło do przodu wystarczająco by zaszła taka potrzeba. Że z tamtym gościem, który próbował zbliżyć się do niego rok temu doszło do kilku marnych ruchów dłonią, a kolejny sześć miesięcy później został wyproszony po tym jak zaczął pieścić jego sutki. Że bez względu na to, ile razy nie wmawiałby sobie, że to już czas by ruszyć do przodu, ciało uparcie zdradzało go, niemalże jawną niechęcią.
— Jestem czysty — zapewnia go więc w zamian, bo przyznanie, że od czasu rozwodu jego życie stoi w miejscu wydaje się nazbyt żałosne. Przesuwa uspokajająco kciukiem po policzku mężczyzny i zaraz chwyta materiał podkoszulka, który podwija do góry i przecisnąwszy przez głowę Dorana, odrzuca na bok.
Myśli o tym czy powinien zapytać go o to samo, ale durna nadzieja, że Doran nie zadałby tego pytania, gdyby to po jego stronie leżało ryzyko, sprawia, że milczy. Zamiast słów, ucieka do znajomych gestów, bo w końcu ma możliwość błądzić opuszkami po tym ciele, po odsłoniętej klatce piersiowej i plecach. Zniecierpliwiony sięga przez umięśniony brzuch do nabrzmiałego krocza, pociera je kilkukrotnie by zaraz zsunąć spodnie wraz z bielizną z krągłych pośladków i uwolnić twardą męskość spod materiału. Mlaszcze z zadowoleniem, obejmując ciało nogami i ponownie spogląda kochankowi w oczy.
— Okej? — pyta, nie do końca pewien czy chodzi mu o brak gumki, nagość, fakt że w ogóle są w tym położeniu czy może, że jego ciało od samego początku zdradza, jak wielką władzę ma nad nim Doran.
Jeszcze nim Tommy się odzywa, wie, że to kłamstwo: kwestia bezpieczeństwa nie ma dla niego znaczenia. Chce wiedzieć, choć świadomość byłaby to całkowicie bezużyteczna. Odpowiedź pada i nie rozwiewa żadnych wątpliwości, bo nie dość, że świadczyć może zarówno o tym, że ukochany uprawia seks regularnie, ale się bada jak i że nie spał z nikim od rozwodu, to jeszcze nie odpowiada na jego pytanie. Doran więc milczy i na cudze, uciekając od głaszczącej go ręki tylko po to, by wgryźć się nachalnie w umięśnioną pierś, jednocześnie przyciągając pożądane ciało szczelniej do swojego. Decyzję podejmuje zatem sam, kiedy spluwa obficie na wnętrze dłoni, przelotnie oderwany od pieszczonego torsu, i nurkuje nią między ich ciałami, już przesuwając opuszkami pomiędzy półkulami pośladków. Wsuwa je w niego płynnie, ale rozciąga niedbale, zbyt podniecony łatwością, z jaką mężczyzna przyjmuje go w sobie. Zaraz więc chwyta go mocno za kark, palce zastępując męskością, kiedy wpija rękę w jego biodro. Wchodzi w niego jedynie na tyle, by naprzeć na czułą prostatę, ale to wystarcza, żeby wypuścił z siebie pierwsze sapnięcie, intensywnie wpatrzony w oczy byłego męża.
OdpowiedzUsuńPo drugiej stronie jest milczenie, ale i to jest znajome. Poddaje się więc temu, co widzi: że ucieka od jego ręki i prawie za karę, gryzie w pierś. A przynajmniej takie Tom ma wrażenie, gdy były mąż wykonywać zaczyna kolejne ruchy, że w jego oczach widzi to samo, co zdarzało mu się dostrzec, kiedy ktoś spojrzał na niego z zainteresowaniem. Myśl, że Doran mógłby być zazdrosny o jego potencjalnych parterów sprawia, że ma ochotę poczuć go w sobie jeszcze prędzej.
OdpowiedzUsuńGallagher przygotowuje go niedbale, wcześniej pieszczący język pozwala jednak przyjąć cudze palce w sobie z łatwością. Zarówno fakt, że nie był z nikim od bardzo długiego czasu, jak i fakt, że kiedy w końcu się to dzieje, po drugiej stronie jest Doran, sprawiają, że jest na granicy orgazmu już w momencie, gdy ten napierać zaczyna na ciasne wnętrze.
Mężczyzna trzyma go mocno i choć Tom myśli o tym, że chciałby go posmakować, utrzymuje cudze spojrzenie, bo były mąż ewidentnie potrzebuje go obserwować. Zaciska mocniej dłoń na kuchennym blacie, starając się przyzwyczaić do cudzej męskości w sobie, wolną dłoń zaś wsuwa w miękkie włosy kochanka, by upewnić się, że ten się nie odsunie. Sapie niekontrolowanie już przy pierwszym trafieniu w prostatę, każde kolejne komentując jedynie głośniej.
— No dalej… — rzuca prowokująco i Doran jakby czytając mu w myślach, wchodzi w niego głębiej. Wszystko to trwa zaledwie kilka chwil. Sam nie wie czy do spełnienia doprowadza go siła z jaką mężczyzna w niego wchodzi, to jak zaciska szczupłe palce na jego męskości czy może wystarcza to, jak na niego patrzy. Dochodzi na cudzy brzuch, chwilę później czując ciepło cudzego nasienia i musi przytrzymać go przy sobie mocniej, by mięśnie nie odmówiły mu posłuszeństwa.
Według jednak wspomnianych wcześniej chęci Dorana, jęczy i ani przez chwilę nie próbuje stanu tego ukryć.
Ciasnota jego wnętrza jest uczuciem doskonale znanym i jednocześnie dotąd tak odległym, że sama obecność w nim przysnuwa spojrzenie mgłą i łaskocze nachalnie podbrzusze. Mimo tego patrzy na niego z uporem, chłonie najdrobniejsze nawet świadectwo podniecenia, palce jedynie mocniej wciskając w twardą skórę, w razie gdyby mężczyzna zamierzał uciec z jego objęcia. Ten obraz wraz z gorączkowym ponagleniem kochanka właściwie mu wystarcza, ale wstrzymuje orgazm do momentu, w którym nie czuje na sobie cudzego nasienia. To lepkość substancji na brzuchu przypieczętowuje spełnienie i Doran jęczy krótko i nisko.
OdpowiedzUsuńWyrzut dopaminy i oksytocyny przyćmiewa racjonalne myślenie i sprawia, że Gallagher jest bardzo bliski wyrażenia wprost, co nadal czuje do tego mężczyzny, który go porzucił. By dać upust emocji całuje go w zamian mocno i rozpaczliwie, pozbawiony tchu nie odsuwa się nadal, wtulając czoło w cudze. Opuszki palców przesuwają się z karku na policzek i Doran obserwuje ich czule leniwy ruch w gęstwinie zarostu.
— Jadłeś śniadanie? — pyta, bo nie pamięta, kiedy Tommy zjadł ten posiłek, jeśli nie został mu zrobiony, prędko dogoniony jednak refleksją, że być może najpierw powinien się upewnić, czy ukochany ma dla niego więcej czasu. Przelotne spojrzenie na zegar na piekarniku wskazuje bowiem ósmą dwadzieścia pięć. Doran przyłapuje się niemniej na osobliwym poczuciu, że nie chce wyjść z kochanka, dopóki nie zagwarantuje sobie możliwości pozostania we wnętrzu tej kuchni czy tego mieszkania. Idiotyczność myśli sprawia, że jednak wysuwa się z niego ostrożnie, zaraz zgarniając ręcznik papierowy i wycierając cudze nasienie z brzucha.
Spocone czoło opiera o cudze, podczas gdy oddech się normuje i mimowolnie unosi kącik ust, słysząc pytanie o śniadanie. Jednocześnie coś ściska go w dołku, bo choć wspomnienia w tym aspekcie są wyłącznie dobre, odczuwalne braku w obecnej codzienności podkreślone zostają kilkoma słowami.
OdpowiedzUsuń— Mam teraz catering — mówi, wzrok przesuwając w stronę papierowej torby wciśniętej pomiędzy czajnik i lodówkę. To dziwacznie smutny moment, z którym nie do końca wie, co zrobić. Bo nawet tutaj wszystko się zmieniło, nawet tutaj przestrzeń nabrała nowego kształtu. Tommy wie jednak, że wyrzuciłby opłacone do końca miesiąca torby, gdyby oznaczać to miało, że Doran zrobi mu raz jeszcze swoją popisową jajecznicę. Albo kanapkę.
Wątpi jednak by mężczyzna znalazł w jego lodówce składniki na cokolwiek. Poza sokiem, wódką i może kostką masła, ilość składników z pewnością nie robiła wrażenia.
Ciało robi się bez Dorana nieprzyjemnie puste, ale panuje nad wyrazem twarzy wystarczająco by ten pozostał neutralny Wie jedynie, że nie chce żeby mężczyzna wychodził. Że mimo iż nie ma żadnego powodu by zostać, właśnie na to liczy.
Tom przesuwa palcami po umięśnionym przedramieniu kochanka i w końcu zsuwa się z blatu. Drugą dłoń unosi do gładkiego policzka, pociera go kciukiem, szukając jakiegokolwiek powodu by ten nie ruszał się z miejsca.
— Możemy zjeść razem — proponuje więc, bo choć porcje są śmieszne, a do tego niezbyt smaczne, wspólne jedzenie oznacza tyle, że nie musi szukać innych powodów by mężczyzna został. — Albo mogę coś zamówić — dodaje, nie mogąc oprzeć się wrażeniu, że wszystko to jest oszustem, a jedyna prawidłowa wersja tego poranka to Doran robiący mu śniadanie. Nie ma jednak odwagi zaproponować wspólnych zakupów, które pozwoliłby ten plan zrealizować.
Czuje, że się rozpędza i że może lepiej byłoby się wycofać, póki jeszcze nie powiedział za dużo, póki to jedynie jego głowa wyobraża sobie dużo więcej niż prezentuje rzeczywistość.
— Albo możemy olać jedzenie i wrócić do łóżka — mówi więc, czując że to najbezpieczniejsza z opcji by fantazję tę utrzymać.
Sięga po krawędź spodni i bielizny, naciągając materiały na pośladki, zapina rozporek i myśli o dwulicowości tej troski, bo nie pamięta, kiedy sam zjadł ten posiłek. Pośpiesznie chwycony podczas wyprawy po papierosy do Sparu wrap ledwo bowiem spełniał tę rolę, często zresztą ginąc pod stertami papierów na tylnym siedzeniu auta.
OdpowiedzUsuńOdpowiedź pada, podbita dźwięczeniem klamry paska, kiedy Doran go zapina i choć wyraz twarzy nie zmienia się, trzy słowa kaleczą go niemal równie skutecznie, co wspomnienie obrazu papierów rozwodowych na blacie stołu półtorej metra za nim. Tommy zastąpił go skutecznie w najdrobniejszych elementach życia i Gallagher myśleć potrafi jedynie o tym, ile trudu jego samego kosztowała nauka jedzenia samotnie w bezzasadności gotowania tylko dla jednej, niezbyt zresztą lubianej osoby, ignorowania konotacji mnogości smaków na języku z żarem wódki i utrzymania poziomu wagi choćby na miernym obecnie już poziomie.
To żal sprawia, że milczy, pozwalając głowie kochanka powtórnie przejąć kontrolę nad rzeczywistością, podczas gdy ten w panice poszukuje słownie różnorakich sposobów zatrzymania mijającej chwili.
— Tommy — mruczy, wpatrzony w uwielbiane oczy, kładzie dłoń na cudzym biodrze i muska uspokajająco opuszkami palców bok twardego pośladka.
— Zostawiłeś mnie — dodaje nagle i zaciska usta w kontynuacji ciszy, sam zaskoczony faktem, że przed natarczywą potrzebę ukojenia byłego męża wstępuje konieczność przypomnienia mu ich obecnego położenia.
Doran zaczyna się ubierać, tym samym nie pozostawiając wiele złudzeń kwestii powrotu do łóżka. Cała więc paplanina zdaje się zbędna, a wręcz natrętna w obliczu zamykanej klamry paska, jak wykrzyknika na końcu zdania. I może jeszcze Tom wziąłby poprawkę na to, że mogliby zjeść poza domem, gdyby Gallagher zachował milczenie. Ten jednak mówi, co gorsza, wciąż pozostając przy tym czułym. Wszystko to wymaga więc nagłej ewakuacji, choćby chwilowej.
OdpowiedzUsuńZeskakuje więc z blatu, wciskając się pomiędzy armaturę a ciało byłego męża, jednocześnie mrucząc pod nosem coś niezrozumiałego. Sam bowiem nie jest do końca pewien czy chce się z nim zgodzić, czy go zwyzywać. Wzrok przesuwa się po kuchni, pośpiesznie poszukując rozrzuconych części garderoby.
— Racja. Zostawiłem cię — powtarza, decydując się na pierwszą opcję, choć otuloną szorstkością i czymś nazbyt aż podobnym do prychnięcia. — Zapomniałem, że to się wiąże z okazjonalnym pieprzeniem, ale bez śniadania w zestawie. Mój błąd.
Wcale nie chce być dla niego nieprzyjemny. Nie chce też się ubierać, a mimo to zakłada na siebie bieliznę, język wciskając w podniebienie z taką siłą, że marszczy nozdrza w dyskomforcie. Stara się wziąć głębszy oddech i podejść do sytuacji racjonalnie, ale za każdym razem gdy po jednej stronie widnieje zostawiłeś mnie, po drugiej pojawia się zostawiłeś mnie pierwszy i tym razem jest dokładnie tak samo. Wyrzuty sumienia w połączeniu ze złością i całym tym cholernym dniem nie są dobrymi doradcami, tak samo zresztą jak Doran, ze swoimi dużymi, wpatrzonymi w niego oczami, przed momentem jeszcze dotykającymi go dłońmi.
Niezmiennie mówi w obecności Tommy’ego w nieznanym mu języku, bo - jak mu się wydaje - całkowicie klarowne przypomnienie ich statusu zostaje obrócone przeciwko niemu, choć ponownie zrobił jedynie to, czego ukochany chciał: całował, rżnął i dawał więcej. Ukochany bowiem umyka z zasięgu jego dłoni z nazbyt znajomym pomrukiem, by zaraz eksplodować cynizmem. Gallagher odwraca za nim głowę, obserwując napięte plecy i nagie pośladki, a kiedy te giną pod materiałem, staje do niego przodem. Przez kilka przepełnionych głuchą ciszą sekund śledzi wzrokiem jego poczynania, dyskomfort zdradzając jedynie przez natarczywe kręcenie opuszką kciuka obrączką na serdecznym palcu prawej dłoni.
OdpowiedzUsuń— Nie chcę sobie robić bezpodstawnej nadziei — przyznaje wreszcie i ma wrażenie, że całokształt ukochanego ciała tężeje w czymś, co odczytuje jako zaskoczenie. Wypowiada imię mężczyzny, by ten odwrócił się w jego kierunku i skrzyżować mógł z nim spojrzenie.
— Widzę, że to nie jest dla ciebie jasne, więc powiem to tylko raz. Nie przestałem i nie przestanę cię kochać, dlatego nie chcę sobie robić bezpodstawnej nadziei tylko dlatego, że miałeś chwilę słabości w trudnym dla siebie dniu — informuje zwięźle i osobliwie formalnie, jak na intymność artykułowanych słów. Na moment wypowiedzi zamarły na złotej obręczy palec powraca do kompulsywnego jej obracania.
Zaciska mocniej palce na materiale spodni, mając wrażenie że wypowiedź mężczyzny odbiera mu nie tylko zdolność do wyrzucania z siebie regularnych oddechów, ale i wlewa w kręgosłup masę cementową. Porusza się więc powoli, nad mimiką twarzy nie panując wcale i kiedy spogląda w cudzą, zaraz po usłyszeniu własnego imienia, modli się w duchu, by ten nie mówił nic więcej.
OdpowiedzUsuńTyle że mówi.
Suchość w gardle wzmaga się choć rysy niby łagodnieją: w rzeczywistości jest jedynie bardziej spięty. Chce przetrzeć twarz dłonią, końcowo przeciera ją materiałem spodni i to popycha go do odłożenia ich na blat kuchenny i zrobienia tego kroku do przodu - w stronę byłego męża i jego słów.
Czuje, że wisi nad nim decyzja i podjęcie błędnej skutki będzie miało katastrofalne. nie przestanę cię kochać dźwięczy w głowie niczym poranny budzik, Tom nie potrafi go wyłączyć. Nie chce. Akompaniament wspomnień wpycha się nieproszony, prezentując omijane sesje terapeutyczne i obiady, to że ich razem końcowo oznaczało radzenie sobie ze wszystkim w pojedynkę. Mayers nie wie czy Doran, którego ma przed sobą dopuściłby go do siebie bardziej niż ten sprzed rozwodu. Wie natomiast jak wielkie zatrzęsienie słowa mężczyzny mają w jego klatce piersiowej.
— To ciężki dzień dla nas nas obu — mówi, chwytając cudze palce w swoje. Nie łączy ich palców ze sobą, po prostu przytrzymuje je w miejscu: trochę po to, żeby go dotknąć, trochę żeby zyskać grunt pod nogami. — Ale nie przespałem się z tobą z powodu żałoby, Doran. I nie z powodu żałoby chcę zjeść z Tobą śniadanie.
I nie zostawiłem cię z powodu braku miłości, dodaje już w głowie, bo nie jest w stanie wypowiedzieć słów na głos.
Nie wie, co zrobić z drugą dłonią, więc układa ją na napiętym karku kochanka, kciukiem gładząc twardą skórę.
— Ale rozumiem jeśli nie możesz zostać — dodaje dużo łagodniej, niemal miękko. I specjalnie unika słowa chcesz, bo podejrzewa, że jak i w jego przypadku, chęci nie mają wiele wspólnego z ich obecną sytuacją. Wciąż cały jest spięty i chce mężczyznę przygarnąć do siebie, objąć szczelnie ramionami i zapewnić, że przecież i on go kocha, że nigdy nie przestał.
Stoi półnagi pośrodku pomieszczenia, w którym ponad dwa lata temu pękło mu serce i po raz pierwszy od tamtej chwili obnażony jest równie dobitnie. Ostentacyjnie wręcz odczuwaną bezbronność zamyka jedynie w instynktowny maltretowaniu palca obleczonego w obrączkę, twarz pozostaje nieprzejednana, choć kości ponownie wypełnia platyna, a stopy zdają się przyspawane do posadzki, mimo że instynkt podpowiada konieczność natychmiastowej ucieczki. Jest tylko gorzej, kiedy ten masywny mężczyzna w bokserkach ze SpongeBobem odzywa się drażniąco wymijająco i dotyka go, bo ewakuacja z sytuacji w jego ciało w miejsce drzwi wyjściowych okazuje się równie kusząca.
OdpowiedzUsuńMógłby nadinterpretować jego słowa, w domysł wplątać nieodwzajemnione wyznanie albo dotkliwą próbę zmanipulowania go do porzucenia śledztwa, mógłby też zapytać wprost, ale orientuje się, że potencjalna odpowiedź przeraża go bardziej niż jej brak. Zaciąga powietrze do płuc z cichą kurwą na ustach i nie wie nawet, czy rzeczywiście zostać nie może, bo przecież pragnąłby nie wychodzić z tego mieszkania i z tego mężczyzny nigdy. Zamiast tego wyślizguje palce z jego uścisku i przeciera nimi dolne partie twarzy, wzrok z cudzej przenosząc na kuchenną podłogę.
— Mieszasz mi w głowie — mówi tylko, bo nie byliby w tej sytuacji, gdyby Tommy język trzymał za zębami, po czym mija go i zgarnia z posadzki podkoszulkę i koszulę.
Zaciska usta w wąską linię, gdy znajome ciało mu umyka i kiedy zauważa, że Doran zgarnia z ziemi ubrania, podejrzewa, że ten decyzję już podjął. I może gotów byłby ją zaakceptować, gdyby nie słowa, którymi mężczyzna go obdarza. Wie, że dla byłego męża wyznania czy odsłanianie się nigdy nie były najmocniejszą stroną, że to on lubił, gdy nie zostawiali pomiędzy sobą niedopowiedzeń. Teraz jednak, po latach, ta umiejętność, niby wciąż żywa, siedzi w nim jakby popękana. Jakby otwartość, którą prezentował doprowadziła ich właśnie tutaj. Jakby powrót do tamtych zachowań miał ponownie postawić go w pozycji jedynie czekającej na cios.
OdpowiedzUsuń— Nie próbuję — zapewnia go, krzyżując ręce na torsie. Myśli o tym, że już naprawdę powinien założyć spodnie, a potem, że wolałby żeby Doran ściągnął swoje. I wzdycha ciężko, sam nie wie czy z ogólnego zmęczenia, czy własnej nieumiejętności do artykulacji wyznań, które kiedyś mamrotałby i przez sen.
— Wiem, że powiedziałem, że zrozumiem jeśli chcesz iść, ale wolałbym żebyś został — doprecyzowuje poprzednią wypowiedź, w końcu robiąc krok do przodu by chwycić cudzą koszulę. Nie próbuje jej zabrać, ale jednocześnie nie daje mężczyźnie możliwości założenia jej. Wpatruje się w przystojny profil, walcząc z obietnicą, którą złożył sobie przed laty: by nigdy więcej nie oddać Doranowi władzy. Ta jednak, zdaje się, być musiała z nim przez cały ten czas, bo Tom zupełnie nie kontroluje z jaką czułością układa dłoń na gładkim policzku, kciukiem gładząc wgłębienie za uchem.
— Tęskniłem za Tobą — mówi w końcu i to jedyne na co może sobie teraz pozwolić bez zaprzepaszczenia wszystkiego, co udało mu się przez lata osiągnąć. Wie jednak, że jest na granicy, że wystarczy kilka słów ze strony Dorana, by zapomniał o wszystkim, co sobie obiecał i wyznał mu absolutnie wszystko.
Nie potrzebuje wielkich słów i gromkich wyznań. Zna i rozumie ciało ukochanego nazbyt dobrze, by ich werbalizacja była dla niego całkowicie zbędna. Sposób, w jaki Tommy go dotyka, całuje i patrzy, nie pozostawia przestrzeni na wątpliwości, co do jego tęsknoty i uczuć. To, czego Gallagherowi brakuje, to jasnej wskazówki, czego się od niego oczekuje. Tylko wtedy bowiem może to zrealizować.
OdpowiedzUsuńMnogość momentów, w których posądzony został o pantoflarstwo wyłącznie dlatego, że odwiecznie wystarczyło jedno chcę Mayersa, by Doran natychmiast spełniał to pragnienie, jest niepoliczalna. Odmowa nigdy nie wchodziła w rachubę, jak gdyby od pierwszej wymiany zdań Gallagher pokutował za uszczerbek na własnym charakterze. W którymś jednak momencie zaczęli rozmijać się w rozumieniu werbalizowanych życzeń, bo chcę terapii nigdy nie oznaczało milczącego zatapiania się w gabinetowym fotelu, a desperackie łaknienie rozwodu biernego podpisania papierów.
— Okej — mówi więc, wciągając na siebie podkoszulek, bo podporządkowanie się cudzej woli to odruch bezwarunkowy. Wyciąga materiał koszuli z dłoni ukochanego i narzuca ją na siebie, mijając go, kiedy rusza ku drzwiom wyjściowym. Pies natychmiast podrywa się z podłogi, podążając za nim.
Doran odsuwa się, ubrania zamiast zdjąć, zakłada i ewidentnie okej oznacza dla nich coś zupełnie innego. Tom jest przekonany, że mężczyzna musi wiedzieć, że również go kocha. Mimo to, w głowie wciąż ma jego komentarz o mieszaniu w głowie, i nie do końca wie, co z nim zrobić ani czego były mąż w tej sytuacji oczekuje. Jak widać, nie słownego zapewnienia o tęsknocie, bo to równie dobrze mogłoby pozostać jedynie myślą.
OdpowiedzUsuńPrzesuwa wzrokiem za znikającym w przedpokoju ciałem i czuje znajome przyspieszenie oddechu i napięcie w karku. Chce przecież czegoś zupełnie innego i wydawało mu się, że może Doran również.
— Czego ty chcesz, hm? — pya, krótki lont zostawiając gdzieś przy kuchennym blacie, gdy podąża za znajomym ciałem. Opiera się jedną ręką o framugę drzwi, drugą zaś otacza własny kark, znów mieląc w ustach nadmiar śliny. — Okej, nie ma to znaczenia czy okej, pierdol się?
Czuje że i ta pozycja jest zbyt otwarta, na powrót więc krzyżuje ręce na torsie, jakby to za barczystymi ramionami schować miał niepewność, która wdarła się wraz z Doranem do mieszkania. Wypuszcza powietrze z płuc ze świstem i cichym przekleństwem, które równie dobrze mogłoby być bliżej nieokreślonym burknięciem.
— Chcę żebyś został, nie potrafię powiedzieć tego już bardziej wprost, Doran — dodaje zirytowany.
Poprawia mankiety koszuli i zabiera się za zapinanie jej guzików. Docierając do drzwi zdąża uporać się z dwoma pierwszymi, kiedy zza pleców atakuje go nieoczekiwane fuknięcie. Palce zastygają na ułamek sekundy w bezruchu, kiedy wzrok ponad ramieniem dosięga rozjuszonej sylwetki w progu kuchni. Początkowe zaskoczenie prędko przeradza się w rozczulenie, bo impulsywność Tommy’ego to jedynie przypieczętowanie dotychczasowych podejrzeń o nieprzemijalności ich uczucia. Twarz Dorana pozostaje jednak niewzruszona, podczas gdy ręce kontynuują zapinanie ubrania.
OdpowiedzUsuń— Okej, chcesz, żebym został, więc zostaję. Okej, chcesz zjeść śniadanie, więc zrobię ci śniadanie. Okej, pierdol się. Ze mną. Ale może po tym śniadaniu? — Wzrusza lekko ramionami, poprawiając kołnierz koszuli, po czym wciska materiał w spodnie i przygładza go na brzuchu. Wkłada zgarniętą z wieszaka marynarkę i kuca, by założyć buty. To wtedy ponownie krzyżuje z ukochanym wzrok, dotąd oderwany od przystojnej twarzy na rzecz sekwencji wykonywanych czynności.
— Idę do sklepu. Nie masz nic w lodówce, Tommy. Musisz zostać z psem, ma lęk separacyjny i rozpierdoli ci mieszkanie, jeśli zostanie sam. Okej? — Pytajnik jest tym razem intonacyjną drwiną, ale Doran nie zdąża zarejestrować reakcji kochanka, bo zaraz skupia się na Smirnoffie, natychmiast nachalnie merdającym ogonem na dźwięk terminu określającego jego gatunek. Gallagher mruczy, że nie będzie go jedynie kilka chwil, drapiąc zwierzę za uchem, zawiązuje buty i wstaje. Dłonie wciska w kieszenie spodni, kiedy podchodzi do Tommy’ego, intensywnie wpatrzony w jego oczy.
— Jesteś już spokojny czy ciebie również trzeba pogłaskać po głowie? — kpi już całkiem jawnie. Pewien jest przecież, że minimalny choćby dotyk prędko wejdzie w paradę wyprawie do sklepu na rzecz ponownej nagości.
— Zabawny z ciebie gość, Gallagher — burczy pod nosem, całkiem poważnie. Spojrzenie wbite w byłego męża nie drga nawet na moment. Uspokaja się jednak, napięcie w karku puszcza niemal od razu i kolejny komentarz mówi już dużo spokojniej. — Wystarczyło powiedzieć, że idziesz do sklepu.
OdpowiedzUsuńSpogląda na psa, później znowu na Dorana i porusza się w jego kierunku, tak że gdy ten kończy mówić, znajduje się tuż przed nim, przytakując raz za razem. Wzrok na moment opuszcza na cudze dłonie ginące w kieszeniach, szybko jednak wraca do przystojnej twarzy.
— Dobre. Nie za śmieszny jesteś? — pyta, poprawiając cudzy kołnierz z przyzwyczajenia. Przesuwa dłońmi po ramionach mężczyzny, rozprostowuje materiał. — Będziesz musiał za to wszystko zadośćuczynić, Doran — dodaje całkiem poważnie, kciukami gładząc linię cudzej szczęki. Powinien pozwolić mu wyjść, zrobić zakupy i wrócić. Zamiast tego trzyma go w miejscu i gada głupoty, bo ponowne wypuszczenie z ramion już w teorii brzmi jak zły pomysł. — Uważaj na tego psychola z dołu — przypomina, nie mogąc jednocześnie powstrzymać przewrócenia oczami.
W końcu zmusza jedną z dłoni by ze szczęki opadła na cudze ramię i uśmiecha się blado, nagły stres zrzucając na barki czasu, który minął od ich ostatniego spotkania. Zostawia psa przypomina sobie i to go trochę uspokaja - wątpi by Gallagher zostawił tu czworonoga i zniknął.
— Strasznie się wleczesz — skarży się, marszcząc przy tym brwi. Leniwie głaszcze żuchwę, równie leniwie się uśmiecha i najchętniej nie wypuszczałby go wcale.
Słowotok i dotyk byłego męża spływa na Dorana wraz z tym nachalnym, lepkim i ciepłym uczuciem, rozlewającym się obficie po narządach klatki piersiowej. Temperatura emocji rozsadza go energią niemożliwą do spożytkowania, a mimo tego nie porusza się wcale, w bezruchu wpatruje się w jasne oczy i nawet palce nie atakują obrączki czy choćby podszewki kieszeni, bo jedyne, czego w tym momencie pragnie to dotykać tego masywnego, biernie panikującego ciała, zdusić je w objęciu i nie wypuszczać z niego nigdy więcej. Wrażenie jest nieznośne i nieustępliwe, podobnie jak niepokój rozmówcy, kiedy więc pada jego ostatnia skarga, kącik warg Gallaghera drga minimalnie ku górze. A potem Doran realizuje treść wcześniejszej kpiny, otacza ramieniem szyję kochanka, wciska jego czoło w swój obojczyk, opuszki wtapia w krótkie włosy, leniwie traktując je naprzemiennie masażem to paznokciami. Nie puszcza go, wzrok przesuwając od odstającego ucha do zarośniętego policzka.
OdpowiedzUsuń— Lepiej? — pyta mrukliwie, pozostałą na uwięzi resztkę woli wkładając w to, by do pierwszej dłoni nie dołączyć drugiej, nadal zapadającej się w materiale kieszeni.
Mógłby pewnie bronić się przed tym gestem, bo wymaga od niego nienaturalnego wygięcia i gdyby tak ktoś wymagał, żeby w podobnej pozycji spędził dłużej niż kilka minut miałby spory problem, ale nie ma najmniejszej ochoty walczyć z oferowaną mu bliskością. Przybliża się jedynie bardziej, obejmując mężczyznę w pasie, co by zachować w tym odrobinę wygody i wzdycha ciężko. W to westchnienie zaś wciska swój niepokój, starając się wraz z oddechem wyrzucić je z siebie. Nie obchodzi go czy gest, którym obdarowuje go Doran jest żartem czy też nie: traktuje go jako chęć utrzymania bliskości i dopóki nikt go nie wyprowadzi z błędu, to jego opinia jest prawdą.
OdpowiedzUsuń— Może ja też mam lęk separacyjny — mruczy niewyraźnie w cudzą pierś, jednocześnie zdając sobie sprawę, że słowa, które rzucić chciał na rozładowanie emocji, w gruncie rzeczy idealnie oddają to jak się czuje. Nie jest to wcale myśl pocieszająca, bo nie ma żadnej gwarancji, że Doran zaraz nie zniknie i to nie po śniadanie. — Nie chcę zabrzmieć jak jakiś oderwaniec, ale może odpuścisz sobie te zakupy?
W końcu pójdzie: czy do sklepu, czy do domu. Póki co jednak jest i skracanie tego czasu niepotrzebną rozłąką zdaje się głupie. I nierozsądne. W każdym momencie Doran może sobie przypomnieć, że nie jest w stanie wybaczyć mu papierów rozwodowych. Może powtórzyć zostawiłeś mnie i tym razem zrobić to samo. Tom zaś nie ma pojęcia jak w tym wszystkim znaleźć przestrzeń na spokój. Musi więc trzymać go przy sobie, tak długo jak to tylko możliwe.
— Każdy frajer może zjeść śniadanie, może lepiej znajdźmy coś lepszego do roboty — sugeruje, nadal nie odrywając czoła od cudzego obojczyka.
Tommy wpada w swój słowotok, a Doran jedynie drapie go uspokajająco z miernym zresztą skutkiem, bo ilekroć ma wrażenie, że były mąż wyciszył się, ten ponownie otwiera usta. Opiera brodę o czubek jego głowy i wzdycha cicho.
OdpowiedzUsuń— Ktoś mógłby pomyśleć, że to czas na tulenie, ale ty gadasz i gadasz — mruczy z dezaprobatą, co zdaje się wymagać zdaniem Tommy’ego jego werbalnej odpowiedzi. Gallagher uniemożliwia ją, otaczając nadmiernie myślącą głowę i drugą ręką, której dłoń kładzie na ustach mężczyzny, finalnie przerywając dialog. W reakcji na to Mayers chwyta zębami wewnętrzną część jego środkowego palca i zaczyna ją ssać, na co Doran może jedynie parsknąć śmiechem, wcisnąć owłosioną twarz w zagłębienie swojej szyi i powrócić do leniwego drapania cudzego skalpu.
Mijają sekundy albo minuty, w trakcie których nie uwalnia z uścisku ani pełnych warg, ani cudzego karku i czuje, jak ten stopniowo rozluźnia się do stanu całkowitego relaksu, podczas gdy z nim samym dzieje się coś zupełnie przeciwnego. Myśleć potrafi jedynie o tym, że to moment skradziony z poprzedniego życia, który nie ma prawa bytu w obecnej rzeczywistości. Kontroluje jednak oddech i napięcie mięśni, a także palce, które zamiast maltretować obrączkę, bawią się krótkim włosami kochanka.
Poczucie wyobcowania w tej sytuacji, którą sam spowodował, nie opuszcza go nawet, kiedy odsuwa się minimalnie, by położyć dłonie na oprószonych zarostem szczękach.
— Jadłem śniadanie, ale nie piłem kawy. Wypiję więc kawę, a ty zjesz ten swój catering, okej? — decyduje, obecny sposób żywienia ukochanego wymawiając z jawną wrogością. Kciuki pocierają szorstkie owłosienie, a potem Doran odwraca się, gotów wywinąć się z cudzego objęcia na rzecz powrotu do kuchni.
Zna te dłonie, zna ich ruch – gdy tylko czuje cudzą dłoń na swoich ustach jest pewien, że bez względu na to, jak mocno jest nakręcony, jak mocno wszystko jest w nim napięte, przejdzie mu. Zawsze przechodzi.
OdpowiedzUsuńSzczypie palec zębami, a potem zasysa się na nim, bo to zawsze Dorana śmieszyło, a i on będąc w stanie nienaturalnego pobudzenia potrzebował jego śmiechu. Bierze głębszy oddech, zaciągając się cudzym zapachem i stara się brać kolejne w rytmie tych prezentowanych przez byłego męża.
W dużej mierze, to jak bardzo mu ufa, niezwykle go przeraża i jest częścią zaistniałego problemu. Powinien rozdzielić przeszłość, w której podobne zachowania miały miejsce i skupić się na teraźniejszości, która prezentowała się dużo ostrzej, oschlej: rozwiódł się z nim. Rzucił papiery rozwodowe na stół i płakał, bo wtedy dużo płakał i nie mógł przestać, z każdej strony otoczony był stratą, powiedział nie mogę już i wyszedł z mieszkania jak ostatni tchórz. Będąc w ramionach tego mężczyzny ciężko mu jednak skupić się na nie mogę, bo chcę zdaje się przejmować władzę w całości.
Poddaje się dłonion, czuje jak wszystko puszcza i nie pamięta, kiedy jego kark nie był twardy jak skała. Do teraz. Jest jak pies, wraca na głaskanie, na pieszczoty, zagryzłby każdego, kto chciałby go skrzywdzić. To przecież powód, dla którego w ogóle doszło do spotkania. To jednak spycha dalej, w przestrzeń rzeczy, o których nie jest gotowy rozmawiać.
Czuje jak ciało Dorana próbuje mu się wymknąć i nie walczy z nim, choć udaje mu się chwycić cudzy nadgarstek zanim odsuwa się od niego całkowicie. Przykłada go do ust, całuje knykcie i spogląda na przystojny profil.
— Dzięki — mruczy cicho w kostki i pociera je nosem, po czym puszcza dłoń i prostuje się, a łagodny uśmiech błąka się w kącikach ust. — Pozwolisz mi chociaż zrobić sobie kawę?
Postępuje o dwa kroki wprzód, ale przystaje zatrzymany przez czułość mężczyzny. Skóra mrowieje i choć kąt oka wyłapuje uśmiech, Gallagher wie, że na to nie zasługuje. Ponieważ nadal pamięta dokładnie napuchnięte od płaczu powieki i liczne wiadomości SMS z błaganiami powrotu do domu, które urwały się nagle i to ich brak finalnie zmusił go do przekroczenia progu tego mieszkania i zastania Tommy’ego kompletnie rozbitego przy tym cholernym stole.
OdpowiedzUsuńJak gdyby na złość sobie rusza dalej przez siebie i klika włącznik ekspresu, który zakupili razem przed czterema laty, a który prowadził z Doranem otwartą wojnę od samego początku, co zwykł obwieszczać szeregiem czerwonych ikon żądnych odkamieniania, napełnienia wody, dosypania kawy i tym podobne.
— Ja jebię — mruczy więc detektyw, kiedy i tym razem urządzenie ledwo uruchomione oczekuje od niego wszystkiego poza wypiciem świeżo zmielonej małej czarnej.
— Rób swoją rzecz — burczy z bliżej nieokreślonym okrężnym ruchem dłoni w górze, po czym krzyżuje ręce na torsie, opiera się o kuchenny blat i wbija wyczekująco wzrok w byłego męża. Bardzo prędko jednak spojrzenie z atrakcyjnej twarzy opada leniwie na umięśnioną i wciąż nagą klatkę piersiową.
Myśli, że wystarczyłoby, żeby ten mężczyzna po prostu został. Wszystko jest znajome i proste; z nikim innym nigdy nie czuł nic podobnego. Kliknęło. Na samym początku kliknęło i trzyma, mimo odległości, mimo rozwodu czy traumy. Podchodzi za nim do ekspresu i już z daleka widzi problem, ale nic nie mówi, bo to rutynowa klątwa, którą muszą przejść, żeby grało.
OdpowiedzUsuńTom uśmiecha się, najpierw pod nosem, potem szerzej, opiera się tyłem o blat, tuż obok ekspresu i wyciąga rękę na bok, żeby wcisnąć do końca pojemnik z wodą. Czerwona lampka zmienia się na zieloną, grzanie działa, brwi Mayersa unoszą się w górę.
Rusza w kierunku mężczyzny, szuka pretekstu do kontaktu. Zamyka go między swoimi ramionami, całuje krótko szyję, po czym sięga po dwa kubki z wiszącej szafki. Odsuwa się, choć niechętnie i powraca do ekspresu. Podkłada pierwszy kubek, wciska odpowiedni przycisk, słyszy mielenie kawy - wszystko działa.
Czekając aż napoje będą gotowe, wyjmuje z papierowej torby opakowanie jedzenia z podpisem śniadanie i zagląda do środka. To chyba owsianka i dżem. Wsadza całość do mikrofalówki, nie bardzo wiedząc, co innego mógłby zrobić. Może minuta w radioaktywnym cieple coś zmieni.
Chwyta kubek z gotową kawą, wstawia drugi i robi taką samą.
— Pamiętasz jak nie mieliśmy ekspresu i mieliłem kawę w tym zjebanym, ręcznym młynku? — pyta, wręczając mężczyźnie kawę. I uśmiecha się. Uśmiecha się tak jak uśmiechał się do niego kiedyś, kiedy również podawał mu kawę i pytał dokładnie o to samo. — To była jedna z moich ulubionych czynności, wiesz? Robienie ci kawy — przyznaje i jak na zawołanie czuje, że czerwienią mu się końcówki uszu. Odwraca się po swój kubek.
Przewraca oczami, obserwując spektakl ukochanego, ale dłonie i tak mimowolnie przylegają do umięśnionych boków, gdy tylko mężczyzna pojawia się bliżej. Bez entuzjazmu obserwuje dalsze robienie kawy, w międzyczasie na oślep wyciągając z wewnętrznej kieszeni marynarki papierosa z paczki i odpala łapczywie. Dym wypełnia płuca, Doran wpatruje się w czerwone uszy i przełyka ślinę.
OdpowiedzUsuńPamięta, z jakim uporem i w ilu obszernych wiadomościach Tommy chciał wcisnąć mu ten ekspres po rozstaniu. Właśnie dlatego, na wieczny pomnik robionej mu rano kawy. Pamięta też, że zjebany młynek leży w kącie jego kuchennej szafki, bo Troy przy wyprowadzce żył w przekonaniu, że mała czarna smakuje zmielona w nim lepiej. Wspomnienia te wykręcają mu wnętrzności i Gallagher przystawia kubek z gorącą cieczą do twarzy. Ma jednak na tyle rozumu, by podmuchać ją, nim bierze pierwszy łyk.
— Pamiętam, że robiłeś mi ją w ramach rekompensaty za swoje chrapanie i notorycznie prowokowałeś mnie przy tym swoim bicem — mówi spokojnie zgodnie ze scenariuszem i milczy o tym, że teraz ma ekspres, który robi mu kawę punktualnie na szóstą, bez chrapania i marudzenia, a on sam oddałby wiele, by choć jednej jeszcze nocy nie przespać przez masywne ciało obok niego zamiast chłód pustego łóżka i ten żyrandol nad głową. Wie jednak, że nie potrafi wymazać ze świadomości ich obecnej rzeczywistości i tym razem przyczyna bezsenności byłaby inna niż nieregularne, niedźwiedzie dźwięki.
Mógłby sam wyrecytować następne słowa, ale woli je słyszeć. Napina zaczepnie biceps, choć młynka przecież nie trzyma i wie, że życie nigdy nie było lepsze niż wtedy. Przykłada kubek do ust, ale zanim udaje mu się napić kawy, mikrofalówka ogłasza, że skończyła psuje jedzenia. Tom wyjmuje więc swoje śniadanie i kładzie je na blacie. Przez moment tylko przygląda się parującej owsiance, a potem chwyta za widelec z suszarki i pochłania pół porcji właściwie dwoma kęsami. Zapija kawą – dobrze, że ekspres nie serwuje wrzątku. Cmoka z dezaprobatą i odwraca się przodem do Dorana, trzymając w dłoni zamówione jedzenie.
OdpowiedzUsuń— Pycha — mruczy wesoło, pochłaniając resztę i choć najchętniej wyrzuciłby wszystko do kosza, zjada całość, ledwo powstrzymując śmiech. I nie wie do końca czy śmiech wzbudza w nim to z jakim zapałem powstrzymać chciał Dorana przed pójściem do sklepu, przez co skończył z zamówioną owsianką, czy może to, że mężczyzna w ogóle stoi w ich kuchni. Jego kuchni.
Odkłada puste opakowanie na bok, sięga za to po kawę, upija łyk zbliżając się do byłego męża, odległość między nimi niwelując właściwie do zera. Stoi na tyle blisko, że musi odłożyć naczynie na blat za Doranem by czasem nie wylać zawartości. Trąca nosem cudze ucho, jedną dłonią podpiera się o krawędź kuchennej armatury, druga ląduje na biodrze mężczyzny.
Wciąga jego zapach. Przymyka powieki i stoi przez moment w bezruchu.
— Co teraz? — pyta, bo najchętniej wziąłby go do sypialni i kochał. A potem kochał wszędzie indziej. Nie mówi tego na głos, bo nie wie czy potrafi jeszcze mówić kocham, mimo że słowo to pojawia się w głowie nieustannie. Ale nie mógł mu tego powiedzieć wcześniej i nie wie jak powiedzieć to teraz, więc całuje jedynie cudzą skroń i milczy.
Stoi rozkraczony pomiędzy przeszłością i teraźniejszością i czuje, że traci równowagę, notorycznie zmuszany przez nachalność wspomnień do obrania jednego z czasów. Ten pierwszy jednak nieomal całkowicie dosłownie go zabił. Drugi natomiast pozbawiony jest obecności ukochanego. Nie potrafi bowiem patrzeć na niego inaczej, niż przez pryzmat chcę rozwodu, nie mogę już i faktu, że w tamtym momencie mężczyźnie zabrakło siły, by ufać, że Doran niezmiennie wszystko, co robi, robi dla nich.
OdpowiedzUsuńJego czas działa bowiem linearnie i jako ciąg wydarzeń niemożliwym jest odseparowanie elementów rzeczywistości, które popchnęły ich do obecnej chwili. Tommy funkcjonuje punktowo i Gallagher zazdrości mu tej umiejętności, tego delektowania się jego bliskością bez nachalnego wplatania w nią wspomnień.
To nie zagra. Być może nie grało nigdy, a działali jako wzór idealnie dobranej pary jedynie dlatego, że wiecznie kładł na stół ofiarny związku ciężar swoich emocji, by nie weszły im pod żadnym pozorem w przyjemnie ciepłą i lekką charakterystykę ich uczucia. I ten jeden raz, kiedy zawalczyć musiał o własne przetrwanie, Tommy go zostawił.
Dym opuszcza usta, a Doran wpatruje się otępiały ponad umięśnionym ramieniem w to krzesło, przy tym stole, przed którym klęczał, całując w amoku cudze dłonie i skronie i mamrotał tylko, że przeprasza, bo w tamtym momencie nic więcej mu nie pozostało. A później został sam, mechanicznie zapakował cały samochód swoimi rzeczami, wsiadł za kółko i jechał, dopóki nie dotarł do Zatoki Bristolskiej. Trwał sztorm, wiatr targał pojazdem, a krople deszczu siekały skórę, mimo tego otworzył drzwi auta i szedł, dopóki solona woda nie zalała mu stóp. Wtedy zaczął wyć i robił to, dopóki nie stracił sił, nie padł na kolana i nie pozostało mu jedynie bezradne jęczenie. Potem wichura ustała, Doran wstał i zaczął uczyć się żyć z pogruchotanym sercem. Ponownie.
Do tej sekundy, ani razu nie czuł gniewu. Teraz jednak ten zalewa go żywym ogniem, bo Tommy dotyka go i żartuje, jest czuły i uroczy, jak gdyby przed dwoma laty nie powiedział tych dwóch zdań w tej dokładnie kuchni.
Najpierw odwraca głowę w bok, gdy mężczyzna całuje jego skroń. Dopiero ruch uświadamia mu ciężar na klatce piersiowej spłycający oddech.
— Nie. — Głos ma chrapliwy, jak gdyby nie odzywał się od lat, choć minęła najwyżej minuta. — Nie umiem.
Nie wie, czego konkretnie. Jest jedynie świadomość, że lada moment trudność z oddechem się pogłębi i nie może go wtedy być w tym mieszkaniu. Wymyka się więc natychmiast z potrzasku między ciałem a blatem, unosząc dłonie, by Tommy przypadkiem go nie dotknął, wrzuca niedopałek do kubka i rusza ku wyjściu, odstawiając naczynie na mijany stół. Przystaje w korytarzu, rejestrując brak psa.
— Smirnoff — woła i czuje, że głos nie należy do niego, bo załamuje się pokracznie i brak w nim stanowczości.
[akapit]Coś jest nie tak i zdaje sobie z tego sprawę, zanim jeszcze mężczyzna się odzywa, choć jedynym świadectwem jest drgnięcie cudzego oddechu. Przychodzi nie, za nim enigmatyczne nie umiem, a w następstwie słów i szybko narzucony dystans. Tommy wyciąga dłoń w kierunku byłego męża, ale ten gestem broni się przed dotykiem, więc opuszcza ją wzdłuż ciała.
OdpowiedzUsuń[akapit]Niepokój rozlewa się po ciele niczym gęsta maź pokrywając wszystkie organy i Mayers bezmyślnie podąża na korytarz, bo mimo iż bezsprzecznie musiał zrobić coś by go do siebie zrazić, pamięć nie podsyła żadnego konkretnego obrazu pasującego do nagłej ucieczki.
[akapit]— Doran? — odzywa się w końcu, starając się wzrokiem spotkać cudzy, ale oczy mężczyzny najwidoczniej wykonują zabieg przeciwny.
[akapit]Czeka póki nerwowość dotyczy jedynie jego własnych emocji, gdy jednak panika dotyczyć zaczyna cudzego stanu, przerywa dzielącą ich odległość do właściwie zera, w ostatnim tylko momencie wstrzymując się przed dotykiem, którego ewidentnie Gallagher nie chciał. Krzyżuje więc ręce na torsie, co by jakoś się powstrzymać od pochwycenia go w ramiona i przygarnięcia do siebie. Pociera knykciem brew.
[akapit]— Mów do mnie, proszę — wyrzuca więc ciszej, absolutnie każdy spięty mięsień we własnym ciele ignorując. — Nie mogę nic naprawić, jeśli nie wiem, co zrobiłem źle — dodaje zrezygnowany, a mrowienie w opuszkach palców jedynie wzmacnia się, gdy w progu pomieszczenia pojawia się pies i Tommy zyskuje jedynie większe przekonanie, że Doran zaraz zniknie.
Przekręca głowę w prawo, ku sypialni i salonowi, w nadziei, że to stamtąd wydobyć będzie musiał psa. Zmianę wyglądu tych pomieszczeń, by zniósł.
OdpowiedzUsuń— Rozwiodłeś się ze mną.
Szelest futra dobiega jednak z lewej, gula obleka gardło utrudniając oddychanie, ale Doran spogląda ku pokojowi Troya, który już dawno nim nie jest. Potencjalny obraz domowej siłowni albo pokoju gościnnego czy cokolwiek innego Tommy z nim zrobił, wydaje się w obecnej chwili nie do zniesienia.
— Zostawiłeś mnie.
Stukanie pazurów po parkiecie, zazwyczaj osobliwie kojące, teraz nie przynosi spokoju. Smirnoff pojawia się w progu, Doran nie musi go więc przekraczać. Minąć zmuszony jest jednak muskularną sylwetkę, choć nie potrafi nawet na nią spojrzeć. Łapie ją jednak w horyzont wzroku, gdy koniecznym okazuje się rzucenie okiem na wieszak przy drzwiach w celu zlokalizowania smyczy. Nie ma jej tam jednak.
— Nie jesteśmy razem. — Dopiero teraz rejestruje, że wymawia te natarczywe zdania na głos i szarpie nerwowo pierwszymi z górnych guzików koszuli w przekonaniu, że to niedotlenienie doprowadzi go lada moment do psychozy. Zaraz odwraca się, by smycz znaleźć przewieszoną nie wiedzieć kiedy przez oparcie jednego z krzeseł. Chwyta ją i odwraca się, nieoczekiwanie napataczając się ponownie na sylwetkę byłego męża. Nie mogę nic naprawić, jeśli nie wiem, co zrobiłem źle rozbrzmiewa ponownie w głowie, kiedy odruchem krzyżuje spojrzenie z cudzym i prycha z irytacją. Obraz zatroskanej mimiki podnosi mu kwas dopiero co upitej kawy do krtani. Przełyka go z trudem.
— Pierdol się za sposób, w jaki teraz na mnie patrzysz — cedzi, czując, jak furia rozgaszcza się na języku w ostatnim akcie samoobrony.
[akapit]Do tej pory do głowy nie przychodzi myśl, że zachowanie mężczyzny związane może być ze światem poza tym mieszkaniem i ostatnią godziną, jaką ze sobą spędzili. Sam bowiem nie daje sobie przyzwolenia by wędrować pamięcią dalej niż to konieczne, a gdy tylko natrętne wspomnienia się pojawiają, przykrywa je warstwą przypadkowości. Wieszak. Krzesło. Jasne ściany. Futro. Doran, pięć rzeczy, żeby umieścić się z powrotem w świecie.
OdpowiedzUsuń[akapit]— To nie fair — mówi zduszonym głosem, gdy komplet oskarżeń kończy się i coś z pewnością musi się wydarzyć, żeby ziemia nie przestała się kręcić.
[akapit]Wcale nie chce mówić rzeczy, które Dorana zabolą. Nigdy nie chciał. Od samego początku liczył, że uda im się znaleźć drogę powrotną do siebie bez topienia się w większej ilości niepotrzebnego smutku, że terapia i czas będą na tyle zbawienne, na ile mogą w ich sytuacji. Nie zadziałało. Tak jak i nie działa teraz, gdy po raz pierwszy powtarza dokładnie to samo to nie fair.
[akapit]Patrzy w te oczy, które przecież kocha i nie widzi w nich miłości, która przecież zdawała mu się tlić tam jeszcze przed momentem. Sam nie wie, jak inaczej miałby na niego patrzeć. Dwa lata nie zmieniły przecież nic, poza wystrojem mieszkania, w którym dusił się, gdy tylko napotykał przedmiot należący do Troy’a bądź Dorana.
[akapit]— Nie rozwiodłem się z tobą z kaprysu — dodaje w końcu, choć równie dobrze mógłby pewnie nie mówić nic, bo żadne dalsze tłumaczenia nie przechodzą przez gardło, Tommy zbyt pochłonięty jest uważaniem by nie powiedzieć nic, co jeszcze bardziej oddaliłoby od niego Dorana. — Po prostu zostań, okej? Porozmawiamy, dobrze? Możemy usiąść i porozmawiać… — wyrzuca, mając wrażenie, że bez przerwy mówi to samo, ale to wciąż lepsze niż złapanie go w ramiona, przekonany, że gdyby to zrobił, więcej by go nie zobaczył.
Na racjonalnym poziomie wie, że eksplozja emocji z kilkuletnim opóźnieniem jest niepokojąca i powinien nad nią zapanować, a dopiero później wrócić do ewentualnej rozmowy z byłym mężem. Nawet podejmuje podobną próbę, kiedy postępuje o krok ku wolnej przestrzeni między muskularną sylwetką a wyjściowymi drzwiami, ale wtedy mężczyzna mówi to nie fair i Dorana aż trzęsie, bo owszem, nic, co czuje nie wydaje się sprawiedliwe. Przystaje, bierze głębszy wdech.
OdpowiedzUsuń— Chciałem rozmawiać, Tom. — Nie pamięta, czy kiedykolwiek zwrócił się do mężczyzny tak chłodnym tonem, ani kiedy ostatnio użył jego pełnego imienia. Gniew nadal jednak pożera każdą komórkę ciała i Gallagherowi wydaje się, że potrzebuje choć złudzenia dystansu, by nad nim zapanować. Ale potem zaczyna mówić. I po raz pierwszy od wieków traci kontrolę nad językiem opętanym przez żywą emocję.
— Chciałem rozmawiać, kiedy w końcu po, kurwa... — Śmieje się niepokojąco histerycznie, kręcąc z niedowierzaniem głową. — ...dwudziestu latach powiedziałem boję się, że zacznę pić. Ale ona odpowiedziała, że to małżeństwo nie kręci się wokół twojego picia, Doran, a ty, że och, nie, picie Dorana nigdy nie było u nas problemem. Bo Doran jest grzecznym alkoholikiem, nie chowa butelek po szafkach, nie łamie ludziom kości i nie obija się o ściany, prawda Tom? — Wspomnienie wypowiedziane na głos okazuje się tak żywe, że ten załamuje się. Detektyw pociera z irytacją powieki i zaciska kurczowo wargi w miernej próbie milczenia, bo to nie fair wobec ukochanego. Zaraz jednak mlaszcze wściekle, bo także i nie fair wobec niego samego. — Zastanowiłeś się kiedykolwiek dlaczego? I jakim kosztem?
Zaciąga głęboko powietrze do płuc, otacza się ramionami i wpatruje intensywnie w ukochaną twarz. Wydaje mu się, że prócz troski wstępuje na nią niepokój i ból. Szczękami miażdży zęby, ale to nie pomaga. Język raz wprawiony w ruch pracuje dalej.
— I chciałem rozmawiać wtedy. Zapytałem, czy jesteś tego pewien. Powiedziałeś tak, powiedziałeś nie mogę już i wyszedłeś. — Słowa cedzi furiacko, palce wpija boleśnie w żebra i zaciska mocno powieki, kiedy oczy robią się nieznośnie wilgotne, zamazując obraz. Nie ma już nawet kontroli nad reakcjami całego ciała. Wspiera ręce na bokach i pociąga nosem.
— Nie masz prawa... — Głos załamuje się niemal od razu, ale Doran z uporem bierze kolejny głęboki, drżący oddech, jak gdyby w pełni musiał wykorzystać ten pierwszy moment, kiedy były partner widzi go w podobnym stanie i wypluć z siebie wszystko raz, a dobrze.
— Nie masz prawa wymagać ode mnie rozmowy teraz. Bo nie miałeś prawa obiecywać, a potem... obietnicę łamać, tylko dlatego, że było kurewsko ciężko i zabrakło ci siły... Nie masz prawa odchodzić i wracać... kiedy ci się żywnie podoba, i udawać, że wszystko jest okej i nic się nie wydarzyło, i nie masz prawa... nachodzić mnie na grobie... naszego chłopca, żeby uderzyć, kiedy jestem najbardziej odsłonięty — mówi szybciej, godząc się, że głos załamuje się częściej, zmuszając go do histerycznych pauz. Czuje mokrą ścieżkę na policzku, dotyka ją opuszkami palców, by kolejno spojrzeć na nie. Marszczy brwi, jak gdyby nie rozumiał, że do czynienia ma ze łzami, wbrew woli irytująco co jakiś czas osadzającymi się na dolnych powiekach i nierytmicznie spływającymi w dół twarzy. Wyciera dłoń o materiał spodni, po czym w końcu decyduje się minąć mężczyznę. Przystaje jednak w połowie ruchu.
— Złamałeś mi kurwa serce.
[akapit]Pomiędzy tym korytarzem, gdzie jest wieszak, krzesło, jasne ściany, futro i Doran, a światem, o którym mówi mężczyzna jest przepaść tak ogromna, że Tommy na co dzień nie dostrzega drugiej strony. Nie pozwala sobie na to. Gdy więc Gallagher zaczyna wyrzucać z siebie kolejne rzeczy, wyrwa zmniejsza się niebezpiecznie, pokazując wszystkie ukryte, zakopane wspomnienia. Mayers ich nie chce. Ich obecność nie pozwala mu oddychać i czuje jakby na klatce piersiowej ktoś postawił mu kamień.
OdpowiedzUsuń[akapit]Otwiera usta, żeby coś powiedzieć, ale wargi są słone i Tommy’ego dziwi to tak bardzo, że zastyga w miejscu. I wie, że to muszą być łzy, a jednocześnie te upchnięte były po drugiej stronie przepaści więc ich obecność jest niepokojąca. Zaciska szczęki, wpatrując się w twarz mężczyzny, którego kocha. Mężczyzny, którego nie zna, bo ten po raz pierwszy od kiedy się poznali mówi. Nie rozumie, dlaczego nie rozmawiali o tym wcześniej, dlaczego w ich wspólnym życiu nie było miejsca na dialog o alkoholu. Maska opada i Tommy widzi obcego człowieka, bo przecież jego Doran nie mówił nic, nie pokazywał nic.
[akapit]— Doran… — Dźwięk nie przypomina imienia, bo głos Toma łamie się w połowie i dużo bardziej jest jękiem niż jakimkolwiek słowem.
[akapit]Zaciska mocniej wargi, starając się na tyle wyrównać oddech by mówienie było możliwe. Gula w gardle jednak nie znika i wie, że nie może pozostać bierny, bo w całym tym monologu jedno stało się jasne: jego Doran cierpi i to on jest tym bólem. I bez względu na to, że gdzieś z tyłu głowy wciąż tli się myśl o tym, że przecież on był, czekał, całe ich małżeństwo, cały ten czas, który spędzili razem i Gallagher nigdy się przed nim nie otworzył, nigdy nie podzielił się tym, że jest mu ciężko albo czego potrzebuje. Wybrał duszenie w sobie wszystkiego zamiast komunikacji, a Tommy zawierzył, że to, co od niego dostaje to prawdziwy obraz sytuacji. Czuje więc jak oskarżenia wchodzą w tę sferę ich rozpadu, gdzie emocje normalnie wzięłyby górę. Tym razem nie pozwala na to, głowa bowiem zbyt zajęta jest analizowaniem każdej cudzej reakcji, każdego słowa, każdego ruchu i jakakolwiek niezgodność z usłyszaną historią jest nieistotna.
W końcu łamie się do końca, bo nie może go stracić do końca, a wszystko w nim krzyczy, że właśnie do tego prowadzi ta rozmowa. Unosi więc dłoń do cudzej twarzy, zaraz za nią drugą i chwyta go mocno, przysuwa się i są prawie czoło przy czole; oddycha płytko, próbując opanować te łzy, których nie powinno być.
[akapit]— Nigdy… nigdy nie chciałem zrobić tobie krzywdy, Doran, nigdy — wyrzuca na jednym oddechu, gdy w końcu udaje mu się przebrnąć przez pierwsze słowo. Palce drżą i nie może tego opanować. — Ja tylko… — przerywa, bo nie jest w stanie znaleźć zastępstwa dla żałośnie brzmiącego wyrażenia, które pojawia się w głowie. Finalnie poddaje się, wciągając niekontrolowanie powietrze. — … nie wiedziałem. Nic nie wiedziałem. I nie mogłem już słuchać, że chcesz rozmawiać, że będziesz, że cię zobaczę i że spróbujesz, bo słyszałem to wszystko wcześniej i cię nie było. — Ostatnie słowa prawie szepce, bo wcale nie chce rzucać w niego oskarżeniami, nie chce robić mu krzywdy wcale. — Byłem sam, Doran. Byłem sam i nie potrafiłem być sam, bo potrzebowałem ciebie, a ty potrzebowałeś być sam. Więc byłeś. A ja nie mogłem tego znieść… nie mogłem oddychać, bo nie miałem jego i nie miałem ciebie i… nigdy, nigdy nie chciałem zrobić tobie krzywdy — powtarza, pewien że połowa słów ginie w niewyraźnym mamrocie. Oczy pieką prawie tak mocno jak kark. — Przepraszam… Przepraszam, że nie potrafiłem być dla ciebie tak jak tego potrzebowałeś, że się poddałem — mówi w końcu, starając się panować nad głosem wystarczająco, by choć to jedno wyznanie było jasne i wyraźne. — Zostań. Po prostu zostań, tak? Proszę. Po prostu zostań… — wyrywa się właściwie samo, gdy nie może już dłużej pohamować tego paskudnego strachu, że jeśli Doran przekroczy próg mieszkania, wszystko zniknie.
Cudze dłonie blokują mu drogę, zapadają się w skórze do kości, przymuszając do spojrzenia w te oczy. Doran walczy całym sobą, by tego nie zrobić. Jak gdyby instynktownie czuł, że jedno spojrzenie wystarczy; że dostrzeże ból ukochanego mężczyzny i natychmiast zrobi mu miejsce, na powrót chowając się w sobie. Palce więc drżą, a język porusza się niespokojnie w jamie ustnej chętny krzyczeć, że Tommy wiedział, a on, Gallagher, starał się. Dzień w dzień, codziennie, z całych sił wrócić do domu. Że wystarczyło, żeby ukochany zaufał, że bezwzględnie zawsze wszystko, co Doran robił, robił dla nich.
OdpowiedzUsuńMilczy jednak. Ponieważ niewyraźny mamrot i chaotyczność słów popycha wzrok, dotąd rozpaczliwie sięgający w bok do skrzyżowania go z cudzym. Widzi łzy i widzi ten ból, który oglądał również i przed laty. I choć gniew nadal targa organizmem, dusi go w sobie wraz z kolejnym przełknięciem śliny.
— Ty, Tommy — mruczy, otaczając dłońmi te ściskające jego twarz i ściąga je z niej, by kolejno zatopić palce po raz ostatni w masywnym karku.
— Ty byłeś kosztem — dodaje przy skroni mężczyzny, całuje ją krótko, po czym puszcza go i rusza do drzwi. Tam chwyta psa za obrożę i opuszcza mieszkanie.