⊹
Pisanie wątków
⊹
✧
Pod kartami postaci pozostawiamy jedynie komentarze odautorskie!
✧
Aby rozpocząć rozgrywkę fabularną/wątek/fabułę z inną postacią, opublikuj post z opisem wątku.
Do treści posta możesz (nie musisz) użyć gotowego kodu. Historię rozpisujecie w komentarzach pod tym właśnie postem. Obowiązujące etykiety: imiona i nazwiska postaci biorących udział oraz hasło wątek.
✧
Aby orientować się w prowadzonych wątkach proponujemy, nie jest to jednak obowiązkowe, aby założyć post z chronologią.
Aby założyć post z chronologią możesz (nie musisz) skorzystać z gotowych kodów. Opublikuj post z chronologią z datą na 2020 rok lub wcześniejszą i podlinkuj chronologię w karcie postaci.
✧
Stwórz post opisujący istniejące relacje Twojej postaci.
Aby założyć post z relacjami możesz (nie musisz) skorzystać z gotowych kodów. Opublikuj post z relacjami z datą na 2020 rok lub wcześniejszą i podlinkuj relacje w karcie postaci.
✧
Wskazane jest publikowanie opowiadań o Twojej postaci, ale nie są one obowiązkowe. Chcemy o twojej postaci wiedzieć jak najwięcej!
Skorzystaj z wzoru na początek opowiadania. Do każdego opowiadania dodajemy następujące etykiety: imię i nazwisko, pseudonim z blogosfery, opowiadanie.
✧
Nie musisz, ale możesz pokusić się o założenie posta z telefonem postaci.
Aby założyć post z telefonem postaci możesz (nie musisz) skorzystać z gotowych kodów. Opublikuj post z telefonem z datą na 2020 rok lub wcześniejszą i podlinkuj telefon w karcie. Do każdego posta z telefonem dodajemy następujące etykiety: imię i nazwisko, pseudonim z blogosfery, telefon.
⊹
Limity czasowe
⊹
✧
Aby nie przysłaniać zbyt często treści innych autorek i autorów, narzucamy limity czasowe.
✧
Pomiędzy kartą postaci a kartą postaci — 3h oraz co najmniej 2 komentarze pod kartą.
✧
Pomiędzy karta postaci a opowiadaniem — 24h plus minimum 2 komentarze pod opowiadaniem.
✧
Pomiędzy karta postaci a rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią — brak limitu.
✧
Pomiędzy rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią a kartą postaci — 1h bez limitu względem komentarzy.
✧
Pomiędzy rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią a opowiadaniem — 1h bez limitu względem komentarzy.
✧
Pomiędzy rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią a rozgrywką fabularną — brak limitu.
✧
Pomiędzy opowiadaniem a opowiadaniem — 24h oraz co najmniej 2 komentarze pod opowiadaniem.
✧
Pomiędzy opowiadaniem a kartą postaci — 3h oraz co najmniej 2 komentarze pod kartą.
✧
Pomiędzy opowiadaniem a rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią — brak limitu.
⊹
Obecności i urlopy
⊹
✧
Na blogu występują comiesięczne listy obecności trwające tydzień. Karty postaci osób, które nie zgłosiły obecności, zostaną przeniesione do wersji roboczych.
✧
Aby uniknąć przesunięcia karty do wersji roboczych, należy zgłosić urlop w odpowiednim dziale. Maksymalny czas urlopu to dwa miesiące. Po tym czasie karty postaci danej osoby zostaną przeniesione do wersji roboczych.
✧
Jeśli zniknęliście a marzy wam się powrót, chęć tę należy zgłosić w odpowiednim temacie. Cieszymy się, że do nas wracasz! No hard feelings. ☺
Zna ten budynek. Wnosił do niego kanapę, wnosił lodówkę, wnosił tę cholerną szafę, która zablokowała się na półpiętrze. Wchodzi do środka bez problemu, domofon znów nie działa. Wszystko inne jednak problemem jest i gdy tylko znajduje się na klatce schodowej, zawartość żołądka podchodzi mu do gardła. Hamuje wymioty, klepie się kilkukrotnie po policzkach dla ocucenia i otwiera szerzej oczy; zmęczona twarz szybko powraca do poprzedniego wyrazu, siłę kierować musi bowiem zupełnie gdzieś indziej. Wspiera się na poręczy i zaczyna wchodzić po schodach, mimo że nogi zdają się być cięższe, jakby na stopach miał ołowiane buty.
OdpowiedzUsuńZasadniczo nie wie, co tutaj robi. Powinien był zostać w mieszkaniu, przespać wszystko. Zapłakać. Zamiast tego opróżnił butelkę wódki zalegającą w lodówce dla odwagi, wpatrując się w litery składające się na zbyt dobrze znaną ulicę. Masz w papierach mój adres zamieszkania dźwięczało w uszach, a Tom nie mógł pojąć jak papiery oznaczać mogły te rozwodowe, a adres ten należący przed laty do Troy’a. Jedyne więc, co mógł z tym zrobić to zalać procentami, a gdy głowa stała się wystarczająco ciężka, decyzja podjęła się właściwie sama.
Nienawidził bowiem każdej minuty ostatnich dwóch tygodni. Od zamkniętych za Doranem drzwi aż do tej chwili, gdy stoi pod innymi, choć równie dobrze znanymi. Wtedy wpatrywał się długo w jeden punkt, nie mogąc zrozumieć, co właściwie się stało: jakim cudem przeszli od seksu na kuchennym blacie i wspólnego prawie śniadania do łez i samotności. Wystarczyło to jednak żeby zbudowana wokół wspomnień tama puściła, a Toma zalała gorycz i tragedia, które odgrodził od siebie dwa lata temu, niezdolny by się z nimi zmierzyć. Widok klęczącego Dorana, wrzucona do szuflady obrączka, godziny terapii, nieprzespane noce, samotne wieczory, obezwładniającą rozpacz i w samym centrum, śmierć syna. Pierwszy tydzień Mayersowi zajęło wydobycie się z limba, odbudowanie muru wystarczająco by choć część przeszłości za niego wepchnąć. Drugi spędził wmawiając sobie, że wszystkie decyzje, które podjął były słuszne. Gdy więc w niedzielę otworzył szafkę nocną i jak co dzień, zobaczył leżącą w środku obrączkę, poczuł ten sam uścisk w klatce piersiowej, co w dniu, gdy zdecydował się na wręczenie mężczyźnie papierów rozwodowych. I już niczego nie był pewien, oprócz tego, że wciąż było w nim mnóstwo cierpienia i poczucia winy, której nie miał gdzie ulokować i wyrzutów, które wymierzyć chciał w kogoś: w siebie albo Dorana, może w obu. W następstwie pojawiło się wspomnienie rozmowy z cmentarza, odszukanie papierów, a potem już tylko wódka.
Uderza dłonią o drzwi, twarz przytulając do framugi, niski, nic nieznaczący dźwięk opuszcza jego usta, gdy czeka i nie potrafi zdecydować czy bardziej jest wściekły, czy rozbity. Chce zaciągnąć się powietrzem, zamiast tego pojawia się pojedynczy szloch, którego nie jest w stanie zdusić i zaciska mocniej dłoń w pięść, uderzając ponownie w drzwi. Gdy te w końcu się otwierają, próbuje oderwać głowę od framugi, ale ta jest równie ciężka, co stopy, porusza się więc samo ciało.
— Dlaczego… dlaczego, kurwa, tutaj? — mamrocze niewyraźnie, wyciągając dłoń w stronę klatki piersiowej przed sobą. Nie ma siły unieść oczu na twarz; zna ją jednak wystarczająco dobrze, by wiedzieć, że i tak nie wytrzymałby spojrzenia przenikliwych oczu byłego męża. — Wpuść mnie — dodaje już pewniej, chwytając się framugi i w końcu prostując. Pociąga mocno nosem, wypuszczając z płuc szybki oddech.
OdpowiedzUsuńUciekaj wyje każda komórka ciała, więc biegnie, dopóki nogi nie zaczynają drżeć, a spazmatyczny oddech przestaje dostarczać adekwatną ilość tlenu do nadawcy żądania i Gallagherowi ciemnieje przed oczami.
Standardowe metody bowiem zawodzą, ramiona pracy przestają być kojąco szczelne, bo puzzle układanki tworzą nielogiczną całość i Doran wie, że coś mu umyka, przy jednoczesnym przekonaniu, że ma całkowitą rację. I być może przełknąłby frustrującą niewiedzę, gdyby nie wiązałoby się z nią wspomnienie ukochanej twarzy, potrzebuję, żebyś odpuścił sobie sprawę Greenwich Marine, następujący po nich seks i pęknięty mur chroniący lawinę emocji.
Dusi się w nich nadal. Ilekroć ma sekundę wytchnienia, powraca furia i żal i cały szereg innych wrażeń, których nazwać nie potrafi. Umie zwerbalizować jednak rozwiązanie, butelka wódki nawet pojawia się w jego dłoni w sklepie spożywczym, a potem i w mieszkaniu. Stawia ją na kuchennym blacie i gapi się na nią częściej niż na jakikolwiek inny element wystroju. Aż do tego popołudnia, kiedy zrywa banderolę, odkręca korek i przystawia szyjkę do ust, gotów wypić ciepły trunek. Zaciąga się wtedy ostrą wonią, gęsia skórka rozchodzi ekscytacją po ciele, a on zahacza spojrzeniem o drzwi lodówki i widzi zdjęcie ich trójki. To z wycieczki do Szkocji trzy miesiące po adopcji Troya. Skupienie wyryte na pierwszoplanowej twarzy Tommy’ego, zaaferowanie chłopca, wskazującego na aparat i usiłującego Mayersowi wytłumaczyć jak zrobić selfie, a w tle zamiast krajobrazu uciętą nad brwiami własną buzię, tak roześmianą, że policzki zdają się wypchane piłeczkami ping-pongowymi. Patrzył rozczulony na syna, choć dłoń położoną miał na ramieniu męża. Odsuwa wódkę od twarzy, a potem wylewa zawartość butelki do zlewu.
Pozostaje więc wysiłek fizyczny. Bywają jednak wieczory, że nawet intensywny bieg nie skutkuje natychmiastowym snem. Kiedy więc zamknięcie oczu wiąże się z trzeźwą myślą, ćwiczy dalej, nawet jeśli mięśnie drżą w niemym błaganiu o litość.
Tak dzieje się i tej nocy. Podciąga się po raz ostatni na drążku i opada na parkiet, a ledwo trzymające się w pionie ciało daje przynajmniej złudzenie upojenia alkoholowego. Drżącą ręką chwyta ręcznik i przeciera grubą warstwę potu z twarzy, podchodząc do lodówki. Tym razem nie patrzy na zdjęcie, kiedy wyciąga z niej butelkę mleka i upija z niej łapczywie kilka łyków. Wtedy następuje pierwsze uderzenie do drzwi. Odkłada plastik na blat, wyciera ręcznikiem wargi i odrzuca go w bok, wzrokiem odszukując dresowe spodnie. Wciąga je na siebie, ignorując nagość stóp i torsu i otwiera, tuż po drugim łomocie.
— Nie możesz tu być — wypuszcza z płuc wraz z kolejnym, nadal przyspieszonym oddechem dokładnie w sekundzie, w której rozpoznaje nietrzeźwą postać przed sobą. W kolejnej wciska się między płytę drzwi, a chwiejne ciało byłego męża, te pierwsze natychmiast zamykając za sobą. Nagła bliskość działa na wilgotną skórę niemal równie drażniąco co na uzależnioną psychikę przesiąknięty wódką oddech. Chwyta Tommy’ego za ramię, by choć minimalnie ustabilizować jego sylwetkę.
— Poczekaj tu, odwiozę cię do domu — mówi i stara się nawiązać kontakt wzrokowy z unikającym go spojrzeniem. Nie porusza się jednak z miejsca, bo próba puszczenia ukochanego skutkuje uderzeniem masywnej postaci w niego i zaciągnięciem się wonią alkoholu wydalonego z organizmu wraz z potem.
Doran jest blisko; zdecydowanie zbyt blisko by nie zwrócić na to uwagi. Drzwi za nim zamykają się na tyle szybko, że nie ma szansy dojrzeć wnętrza mieszkania, choć w jego głowie wygląda ono dokładnie tak samo jak przed laty, wypełnione rzeczami Troy’a, żywe. Nie może zrozumieć, co Gallagher tu robi ani tym bardziej, dlaczego nigdy wcześniej nie zainteresował się ani tą nieruchomością ani losem byłego męża. Oczywiście, wmawiał sobie, że nie może i że jest to zbyt bolesne, ale przeżył samobójstwo syna – nic nie mogło być cięższe.
OdpowiedzUsuńWzrok podąża za palcami na ramieniu i Tommy układa na nich swoje. Z początku zamierza oderwać je od swojego ciała, ale gdy dotyka ciepłej skóry, nie rusza się. Nie do końca panuje nad zachowaniem pionu, zupełnie jakby znajome mieszkanie go przyciągało – albo Doran.
— Nie chcę jechać do domu — mówi, starając się brzmieć odrobinę wyraźniej niż wcześniej, ale ma wrażenie, że język plącze się w ustach z równym zaparciem, co nogi, gdy wspinał się po schodach. Opiera przedramię wolnej ręki na drzwiach na wysokości swojej twarzy, tym samym zamykając byłego męża w potrzasku między ścianą a sobą.
Wciąż nie patrzy mężczyźnie w oczy, wzrok bada jednak wszystko inne. Buzowanie pod czaszką nie pomaga w utrzymaniu skupienia, ale tego właściwie nie potrzebuje wcale, gdy spojrzeniem przesuwa po spoconym ciele, po zaznaczonych wysiłkiem mięśniach, po szybko unoszącej się klatce piersiowej.
— Powinieneś spać — stwierdza zaniepokojony, przypominając sobie, która jest godzina. Detektywistyczne umiejętności byłego męża ewidentnie odcisnęły na nim swoje piętno, skoro łączyć potrafi spocone ciało z wysiłkiem fizycznym. Dokładnie w tym samym momencie w gardle pojawia się suchość, a jego własne serce przyspiesza nienaturalnie. Palce do tej pory przykrywające cudze wyrywają się do przodu. Nie może dłużej bronić się przed oczami Gallaghera, spogląda w nie, gdy chwyta go za szczękę. Uścisk nie jest mocny i może jest to kwestia alkoholu, a może nagłego zrezygnowania. — Masz tam kogoś? — pyta, zniżając głos, ale zabieg w żadnym stopniu nie przykrywa wzburzenia.
Myśli o tym, że mógł napić się tamtej wódki, bo alkohol i tak uderza mu do głowy, wraz z każdym kolejno wypuszczanym wydechem z płuc byłego męża. Skóra zdaje się palić w miejscu, w którym ich dłonie stykają się ze sobą, a kiedy zostaje zamknięty w pułapkę cudzego ciała, kręci mu się w głowie z nadmiaru bodźców. A przynajmniej tak sądzi do momentu, w którym mężczyzna nie zaciska palców na jego szczęce. To wtedy Doran uświadamia sobie, że wstrzymuje oddech. Normuje więc jego rytm, wyrywa brodę z uścisku i pociera opuszkami palców powieki. Prędko dochodzi do wniosku, że weźmie się w garść dopiero, kiedy odzyska przestrzeń osobistą, dlatego łapie pewnie Mayersa za materiał koszulki na obu obojczykach i zmusza do cofnięcia się w tył, dopóki ten nie natrafia plecami na przeciwległą ścianę. Zaciska palce na zarośniętym policzku, zmuszając mężczyznę do utrzymania kontaktu wzrokowego na dłużej.
OdpowiedzUsuń— Nie robimy tak. To nie my, Tom — przypomina z irytacją, choć nie ma bladego pojęcia jak. Pamięta przecież mnogość momentów, w których zazdrość odbierała mu zdrowy rozsądek, nawet jeśli nie werbalizował jej wprost i ograniczał ją do spojrzenia rozjuszonego zwierzęcia. A także i te jakże nieliczne, kiedy najebany walił pięścią w drzwi jego mieszkania, bo nietrzeźwy umysł zapodział gdzieś klucze. Nie przyzna jednak przecież głośno, że znacznie bardziej niż stan ukochanego, który właściwie pobudza jedynie niepokój, drażni go nieoczekiwana bliskość.
— Czekaj tu — powtarza ostrzej, palec wskazujący nakierowując na płytki, na których stoi mężczyzna. Nie czeka na jego reakcję, wraca do środka, asekuracyjnie przekręcając za sobą górny zamek w drzwiach. Dalej przeciera pośpiesznie spocone ciało tym samym ręcznikiem co wcześniej, już odnajdując czarną rozpinaną bluzę. Zamyka kenel z drzemiącym w środku Smirnoffem i wciąga ją na siebie, nie dbając o podkoszulkę, bo jest prawie pewien, że za drzwiami słyszy ciężar odchodzących kroków. Na bose stopy wciąga adidasy, do kieszeni spodni zgarnia telefon, kluczyki od auta i dowód rejestracyjny, po czym gasi światło i wychodzi z mieszkania, zaciągając zamek błyskawiczny niechlujnie do połowy ciała. Kąt oka dostrzega bowiem masywną sylwetkę u szczytu schodów i ledwo zdąża zamknąć drzwi, już w dwóch krokach dosięga mężczyznę, palce zaciskając kurczowo na materiale między jego łopatkami nim ten zwala się w dół.
— Miałeś czekać — przypomina już łagodniej w napięty kark i puszcza próbnie cudze ubranie spojrzeniem przesuwając po własnych, wciąż rozwiązanych butach. Tylko to robi, Tommy znów chwieje się niebezpiecznie, ponownie więc zaciska palce na jego ramieniu. — Oprzyj ciężar ciała na mnie albo na poręczy.
— Jak? — pyta, bo nie wie i może wiedzieć powinien. Jak dokładnie nie robią i kiedy znów znaleźli się w miejscu, gdzie istniało wystarczające my, by go użyć. Zadane pytanie zdaje się jednak zginąć w szeleście ubrań i bełkotliwym tonie, zanim więc może uzyskać odpowiedź, mężczyzna popycha go do tyłu.
OdpowiedzUsuńWszystko w tym zdaniu boli go równomiernie i może tylko wpatrywać się w przystojną twarz, dusząc w sobie żałosny skowyt, który z pewnością wylałby się z niego, gdyby tylko otworzył usta.
Opiera głowę o przeciwległą ścianę, gdy Doran go do niej dociska i oddycha ciężko. Nie wie, co ze sobą zrobić, bo nagle bycie w tym budynku, bycie obok tego mężczyzny wydaje się najgorszym pomysłem na świecie. Czuje ucisk w klatce piersiowej i próbuje go rozmasować, ale nic nie puszcza i spłoszonym spojrzeniem omiata klatkę schodową w poszukiwaniu ucieczki. Rusza w kierunku schodów tempem, który niemal od razu plącze mu nogi. Przeklina pod nosem, ale w końcu dociera do pierwszych stopni.
Czuje na sobie cudzy dotyk i jest mu niedobrze, nie wie tylko na ile sprawy są ze sobą powiązane. Może dłoń Dorana nie ma nic wspólnego z mdłościami – może to ona jest powodem. Burczy pod nosem coś niewyraźnego, co w zamiarze oznaczać ma zostaw, ale finalnie nie oznacza nic. Odpowiedzią musi więc być strzepnięcie ręki ze swojego ramienia i zaciśnięcie palców na poręczy.
Nie może tutaj być.
Rozgląda się dookoła, klatki nikt nie odświeżył od lat, znajomy kolor ścian bije go po oczach, a obok znajomy mężczyzna asekuruje go przy zejściu ze schodów. Tommy przez moment myśli, że może zaraz umrze, że właśnie taki los czeka go za przyjście tutaj: wyobrażanie sobie jak Doran pieprzy kogoś na w mieszkaniu, w którym ich syn się powiesił. Obraz wchodzi głęboko w każdą tkankę i nie potrafi się go pozbyć – widzi go, gdy zamyka oczy i gdy je otwiera.
— Wrócę sam — udaje mu się w końcu powiedzieć przez zaciśnięte zęby, gdy dociera do półpiętra. Na byłego męża nie patrzy, w razie gdyby okazało się, że pęka mu serce wolałby nie dzielić tego momentu akurat z nim.
Mężczyzna go odtrąca, wybierając chłód poręczy w miejsce jego stabilnego ciała i Doran właściwie nie powinien być zdzwiony, bo metal ogrzeje się wraz z każdym kolejnym potarciem skóry, a on sam pozostanie chłodny i niedostępny, o czym Mayers przypominał mu w ostatnich miesiącach wspólnego życia notorycznie. Mimo tego mdła gula wypełnia krtań, utrudniając przełykanie śliny silniej wraz z każdym kolejnym stopniem. Również i werbalne odrzucenie nie powinno go dziwić wcale. Kiedy następuje, obejmuje jednak ramionami klatkę piersiową, jak gdyby tylko to chroniło obręcze żeber przed opadnięciem z łomotem na porysowane kafelki półpiętra.
OdpowiedzUsuń— Powodzenia — mówi tylko i nie rusza się o krok, z uporem obserwuje jednak każdy kolejny ruch ukochanego, gotów do interwencji. Ta okazuje się konieczna, kiedy nogi plączą się, były mąż stawia stopę o kilka centymetrów za daleko, pięta ześlizguje się ze stopnia, a Doran natychmiast doskakuje do mężczyzny, chwytając go za ramię oraz materiał na plecach i dociskając do poręczy nim ten nie odzyska kontroli nad kończynami.
— Przestań, Tom — mruczy tuż ponad cudzym ramieniem, bo choć traci wątek w zamierzeniach umięśnionych rąk i nóg, jest prawie pewien, że te za priorytet biorą odepchnięcie go od siebie w miejsce odzyskania równowagi. Otacza więc nazbyt ruchliwe ciało od tyłu w niedźwiedzim uścisku i wciska nozdrza w krótkie kosmyki włosów, łapczywie zaciągając się ich zapachem, co prędko okazuje się błędem, kiedy kolejne szarpnięcie skutkuje tak silnym ciosem potylicy w nos, że ciemnieje mu przed oczami. Nie puszcza jednak, szczelniej otaczając ramiona wokół cudzych i przyklejając policzek do tego zarośniętego, choć ból zagania łzy w kąciki oczu.
— Ćwiczę, kiedy nie mogę spać. Wiesz to, Tom, więc przestań się zachowywać jak kutas i daj mi się odwieźć do domu, okej? — wyrzuca z siebie zwięźle i zaskakująco spokojnie, coby uniknąć kolejnych urazów, podczas gdy kciuki gładzą nieśpiesznie napięte ramiona.
Rusza i jest pewien, że sobie poradzi. To schody. Schody na tyle znajome, że pewnie mógłby zejść z nich z zamkniętymi oczami, gdyby był trzeźwy. Alkohol sprawia jednak, że stopnie rozmywają się i stopa, która powinna stanąć na podłożu, zsuwa się z niego niebezpiecznie. Spotkanie z cudzym ciałem jest niespodziewane, choć może wcale nie powinno, skoro Doran stał tuż obok. Tommy automatycznie ucieka w jedyną możliwość, którą widzi i próbuje wyrwać się silnym ramionom. Słyszy, co mężczyzna do niego mówi, ale wiadomości docierają z opóźnieniem, jakby przychodziły zza niewidzialnej ściany. Zatrzymuje się więc też z opóźnieniem, nabierając do płuc drżący oddech, by zaraz wypuścić powietrze szybko, jakby trzymanie go w sobie nie było opcją.
OdpowiedzUsuńChce żeby to rozsądek przejął stery, by słowa mężczyzny wsiąknęły i żeby przyszło zrozumienie i spokój. Tyle, że wciąż jest wściekły i nie może tej wściekłości opanować wcale. Bierze kolejny oddech i zatrzymuje się, bo wie. Doran nie kłamie i Tommy o tym wie, ale złość wcale nie mija, nie mija też smutek i rozdarcie, nie mija chęć wycia. Ma wrażenie, że ktoś przeciska drut przez jego gardło. Pociąga nosem i uspokaja swoje ciało wystarczająco by stać nieruchomo. Oddycha jednak niemiarowo i ciężko, i gdyby nie uścisk byłego męża, byłby już na podłodze.
— Nie wiem jak możesz tu mieszkać. — szepce cicho, pozwalając swojemu największemu bólowi wybrzmieć, a jednocześnie chciałby żeby Doran wcale go nie słyszał. — On tu… — urywa, bo nie może powiedzieć tej jednej rzeczy, która w jego głowie pojawia się notorycznie. Ma przed oczami wiszące ciało syna i choć przecież nie widział go w takim stanie, nie może pozbyć się obrazu, który stworzył. — Nie mogę tu być — mamrocze, odwracając głowę na tyle, na ile może, łapie wzrokiem profil mężczyzny, a potem powietrze do płuc. — Nie mogę tu być, Doran, nie możesz tu być, nie możesz…
Nie ma pojęcia czego dokładnie Doran nie może. Właściwie chciałby mu powiedzieć, że nie może się tak krzywdzić, ale nie potrafi znaleźć słów, które opisałyby jak bardzo boli go wyobrażenie mężczyzny w tamtym mieszkaniu. Oddycha jeszcze ciężej niż wcześniej, ale ciało nie wyrywa się i nie stawia oporu.
— Zabierz mnie stąd — mówi w końcu, najwyraźniej jak tylko potrafi, marszcząc mocno brwi i czuje jak jego ramiona i kark całkowicie tracą giętkość, są z kamienia. Palce Dorana, dotykają go, ale nie mają prawa pomóc, nie w tych okolicznościach, nie kiedy wyobraża go sobie stojącego na środku mieszkania piętro wyżej, w miejscu gdzie Troy odebrał sobie życie.