⊹
Pisanie wątków
⊹
✧
Pod kartami postaci pozostawiamy jedynie komentarze odautorskie!
✧
Aby rozpocząć rozgrywkę fabularną/wątek/fabułę z inną postacią, opublikuj post z opisem wątku.
Do treści posta możesz (nie musisz) użyć gotowego kodu. Historię rozpisujecie w komentarzach pod tym właśnie postem. Obowiązujące etykiety: imiona i nazwiska postaci biorących udział oraz hasło wątek.
✧
Aby orientować się w prowadzonych wątkach proponujemy, nie jest to jednak obowiązkowe, aby założyć post z chronologią.
Aby założyć post z chronologią możesz (nie musisz) skorzystać z gotowych kodów. Opublikuj post z chronologią z datą na 2020 rok lub wcześniejszą i podlinkuj chronologię w karcie postaci.
✧
Stwórz post opisujący istniejące relacje Twojej postaci.
Aby założyć post z relacjami możesz (nie musisz) skorzystać z gotowych kodów. Opublikuj post z relacjami z datą na 2020 rok lub wcześniejszą i podlinkuj relacje w karcie postaci.
✧
Wskazane jest publikowanie opowiadań o Twojej postaci, ale nie są one obowiązkowe. Chcemy o twojej postaci wiedzieć jak najwięcej!
Skorzystaj z wzoru na początek opowiadania. Do każdego opowiadania dodajemy następujące etykiety: imię i nazwisko, pseudonim z blogosfery, opowiadanie.
✧
Nie musisz, ale możesz pokusić się o założenie posta z telefonem postaci.
Aby założyć post z telefonem postaci możesz (nie musisz) skorzystać z gotowych kodów. Opublikuj post z telefonem z datą na 2020 rok lub wcześniejszą i podlinkuj telefon w karcie. Do każdego posta z telefonem dodajemy następujące etykiety: imię i nazwisko, pseudonim z blogosfery, telefon.
⊹
Limity czasowe
⊹
✧
Aby nie przysłaniać zbyt często treści innych autorek i autorów, narzucamy limity czasowe.
✧
Pomiędzy kartą postaci a kartą postaci — 3h oraz co najmniej 2 komentarze pod kartą.
✧
Pomiędzy karta postaci a opowiadaniem — 24h plus minimum 2 komentarze pod opowiadaniem.
✧
Pomiędzy karta postaci a rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią — brak limitu.
✧
Pomiędzy rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią a kartą postaci — 1h bez limitu względem komentarzy.
✧
Pomiędzy rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią a opowiadaniem — 1h bez limitu względem komentarzy.
✧
Pomiędzy rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią a rozgrywką fabularną — brak limitu.
✧
Pomiędzy opowiadaniem a opowiadaniem — 24h oraz co najmniej 2 komentarze pod opowiadaniem.
✧
Pomiędzy opowiadaniem a kartą postaci — 3h oraz co najmniej 2 komentarze pod kartą.
✧
Pomiędzy opowiadaniem a rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią — brak limitu.
⊹
Obecności i urlopy
⊹
✧
Na blogu występują comiesięczne listy obecności trwające tydzień. Karty postaci osób, które nie zgłosiły obecności, zostaną przeniesione do wersji roboczych.
✧
Aby uniknąć przesunięcia karty do wersji roboczych, należy zgłosić urlop w odpowiednim dziale. Maksymalny czas urlopu to dwa miesiące. Po tym czasie karty postaci danej osoby zostaną przeniesione do wersji roboczych.
✧
Jeśli zniknęliście a marzy wam się powrót, chęć tę należy zgłosić w odpowiednim temacie. Cieszymy się, że do nas wracasz! No hard feelings. ☺
Browar Guinessa w Park Royal nie jest miejscem łatwym do zabezpieczenia. Już sama powierzchnia kompleksu sprawia, że zaangażować w obławę trzeba prawie cały oddział. To pierwsza, tak duża, sprawa od kiedy Tom przejął stery i choć wmawia sobie, że w ogóle go to nie rusza, ewidentnie jest inaczej. Może to trema, a może fakt, że zanim jeszcze pojawia się na miejscu, dociera do niego informacja, że w sprawę zaangażowany jest Gallagher, młodszy detektyw, z którym przyszło mu współpracować właściwie raz. Oprócz przeszywających oczu mężczyzny pamięta tyle, że dostał wtedy łatkę trudnego, a pół oddziału gotowe było wybić mu zęby za stawianie się Whittakerowi. Tyle że teraz to on siedzi na stołku byłego szefa i to po jego stronie leży odpowiedzialność, by cała akcja przebiegła bezpiecznie i bezproblemowo.
OdpowiedzUsuńZaczyna się w porządku: a przynajmniej bezproblemowo. Dostrzega Gallaghera, skina do niego głową na powitanie i poprawia kamizelkę kuloodporną by kilkanaście sekund później dołączyć do niego w przejściu pomiędzy budynkiem C i D. Nie odzywa się, bo nie ma teraz przestrzeni by stracić czujność. I ma rację. Kilka minut później, właściwie znikąd, wyrasta przed nimi podejrzany, bronią celując w detektywa i Tom niewiele się zastanawiając, używa swojej. Nie ma miejsca na pytania ani wątpliwości, a przynajmniej nie w pierwszych sekundach, kiedy stoi w bezruchu oddychając ciężko. Gallagher coś krzyczy, ale jego słowa lądują gdzieś poza świadomością, jakby za mgłą. Dopiero kiedy zostaje szturchnięty, dociera do niego, że powinien coś zrobić, odpowiedzieć albo ruszyć się, jakkolwiek zareagować na sytuację dookoła. Detektyw zdaje się być faktycznie zły, tym bardziej że zaraz zostawia go z kilkoma przekleństwami, a sam doskakuje do leżącego na ziemi ciała.
Nie zrobił nic niezgodnego z protokołem, a jednak czuje na sobie zdenerwowane spojrzenie jeszcze długo po opuszczeniu fabryki. Sam nie wie czy wyczulony staje się na tego mężczyznę, czy może naprawdę ich drogi zaczynają przecinać się na tyle często, że widzi go wszędzie. Myśli nawet żeby podejść, pogratulować rozwiązania sprawy: ta mogła przecież skończyć się dużo tragicznej - mogłoby się okazać, że dziewczynki od dawna nie żyją albo że winny zamiast do szpitala trafi do kostnicy. Finalnie trzyma się jednak swoich ludzi, bo tak jest dużo prościej - już i tak poświęca przystojnej twarzy zbyt wiele swojej uwagi. Nawet teraz przygląda się jak jego partner robi sobie z niego żarty i powstrzymać musi uśmiech, zaraz natomiast swój natrętny wzrok, bo Gallagher odwraca się w jego kierunku i jedynym rozsądnym zachowaniem jest ucieczka. Przynajmniej wzrokiem.
Potem jest tylko gorzej, bo jeden z jego kolegów skina głową w stronę detektywa, poruszając sugestywnie brwiami i Tom już wie, że nie jest to gest pozbawiony znaczenia. Zaraz zresztą słyszy kroki i modli się by nikt nie powiedział nic durnego.
— Te, Wick, pies ci uciekł! — Głos Barrowa niesie się przez parking, wypowiedzi towarzyszy śmiech kilku innych funkcjonariuszy i Mayers prawie stęka z udręki. Bo to przecież nawet nie jest zabawne. Mimo to uśmiecha się pod nosem blado dla zachowania pozorów i ten blednie dopiero, gdy kątem oka dostrzega, że pies jest już tuż obok.
Whick próbuje nieskutecznie uspokoić matkę, która nie wiedzieć skąd pojawia się przy taśmie policyjnej, zaaferowana zbiegowiskiem. Jego umiejętność obłaskawiania nieznajomych kobiet tym razem polega z kretesem, bo szatynka dostrzega swoją córeczkę i odpycha go na bok, natychmiast podbiegając do dziecka. Obie płaczą, ściskając się kurczowo.
OdpowiedzUsuńGallagher, wsparty o bok samochodu, obserwuje jednak inną dziewczynkę. Sześciolatka milczy i nie porusza się niemal wcale, ma błędne spojrzenie lalki skupione na zaprzeszłych wrażeniach. Umysł odciął się od ciała, by odseparować się od traumy i Doran myśli, że być może dla tego dziecka lepiej byłoby, gdyby nie przeżyło, a on nie napierał kilkanaście minut temu całym swoim ciężarem na dociskane do obojczyka oprawcy dłonie. Chorego psychicznie oprawcy, który uznany zostanie za niepoczytalnego i zamiast do więzienia o zaostrzonym rygorze trafi na oddział zamknięty, na którym nikt nie potępi go za jego wynaturzone żądze.
Wszyscy bowiem zrobili, co do nich należy.
Kąt oka dostrzega rękę Whicka celującą w jego potylicę, przed którą uchyla się sprawnie tylko jednak po to, by ta dłoń mężczyzny, na której nie skupił uwagi, wyrwała mu spomiędzy warg dopiero co odpalonego papierosa. Tak się składa, że ostatniego, jakiego Doran posiada.
— Kto by przypuszczał, że za tym twoim nieobecnym spojrzeniem kryje się sznurek między uszami. Na pewno nie ja i nie wtedy, kiedy piętnasty raz próbowałem wbić tobie do łba, że dla kolegów po fachu jesteśmy co najmniej uprzejmi, bo będziemy ich potrzebować w przyszłości. Co tak ruszasz tymi brewkami? Na słuchawce cię miałem ja, razem z całym jego oddziałem... — Doran prawie nie słucha, tak jak zapewne nie słuchał i te piętnaście momentów wcześniej, zbyt skupiony na ginącym w zaniedbanym zaroście filtrze, maltretowanym obecnie przez nader wilgotne wargi.
— Podobno rzucasz palenie.
— No rzucam, nie kupię więc przecież całej paczki, jak się chcę raz czy dwa sztachnąć. Masz ci los, przecież się chłopaczek zaraz popłacze. Do następnego razu będzie to przeżywał. Idź go poklep po pleckach, powiedz, że się spisał, zaproś na jakieś piciu. Tylko musisz się uśmiechnąć, no wiesz, unieść kąciki ust do góry, bo jego koledzy pomyślą, że faktycznie chcesz mu naklepać. Na to, że sam będzie, to ty nie licz. Terenowi inteligencją nie grzeszą, poruszają się stadami, bo każdy z nich posiada ograniczony zakres umiejętności. Jeden myśli, drugi słucha, trzeci gada i tak dalej, a ten Twój to najwyraźniej od kukania jest, o, patrz!, znowu tu kuka, kukułka niedojebana. — Gallagher marszczy brwi, odwracając się ku grupie antyterrorystów, i krzyżuje wzrok z Mayersem. Nie pierwszy i nie ostatni tego dnia. Przystojny mężczyzna, jak i wielokrotnie wcześniej natychmiast spogląda w innym kierunku.
— Co oznacza, że pasujecie do siebie idealnie, bo ty też niedojebany jesteś i szczerze mówiąc robi się to już całkiem nie do zniesienia. — Zdolność Whicka do sprowadzenia każdego tematu do jebania emanuje tym razem nader wyraźnie, bo po raz pierwszy mimochodem wpleciona zostaje w faktyczną orientację Dorana. Irlandczyk nie porusza się jeszcze przez ułamek sekundy, ale gdy partner zaciągnąwszy się chmurą dymu zdaje się nosić z zamiarem kontynuowania zagadnienia, z całkowicie niezrozumiałego dla siebie powodu zgodnie z jego oczekiwaniami rusza ku grupce mężczyzn w kuloodpornych kamizelkach.
Komentarz o psie puszcza mimo uszu, w przeciwieństwie do Whicka, który nie omieszkuje odkrzyknąć, że sam go spuścił ze smyczy i żeby Barrow uważał, bo Gallagher nie ma kagańca. Mężczyzna w reakcji zastępuje młodszemu detektywowi drogę i to on przypomina rozjuszone zwierzę, kiedy przybliża się tak blisko, że nieomal trąca go nosem. Doran wpatruje się jedynie z niesmakiem w pozbawione myśli oczy, by zaraz wychylić się zza sylwetki, spojrzeniem powracając do tej pożądanej.
Usuń— Tom, tak? — Widzi napięte ramiona i kark, wyblakły już całkiem uśmiech na pełnych wargach i zawahanie w jasnych tęczówkach.
— Piwo, dziś, 21, Auld Shillelagh. — Zapada grobowa cisza, zmarszczona mimika osiłka przed nim zdaje się kontemplować, czy aby nie padła właśnie jakaś wyszukana obelga, ale Dorana interesuje jedynie reakcja jego przełożonego. Z pociągającej twarzy, zazwyczaj dziecinnie prostej do odczytania, teraz wydobyć nie potrafi jednak niczego.
— W ramach podziękowania? — dodaje powoli, dopiero obecnie stosując być może wcześniej potrzebny pytajnik. Mayers nadal jednak milczy, a Gallagher nagle traci wszelką wiarę w swoje śledcze umiejętności.
Tom żałuje, że nie jest sam. Mógłby wtedy przez litanię emocji przejść w spokoju, zamiast zastanawiać się, na ile może pokazać po sobie entuzjazm. Szczególnie, że ten w połączeniu z dezorientacją sprawia, że w odpowiedzi potrafi jedynie przytaknąć: tak, Tom, tak, piwo w ramach podziękowania. I może nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że normalnie buzia mu się nie zamyka. Nawet Burrows zdaje się zauważyć osobliwe zachowanie, bo odwraca głowę od psa i unosi brwi.
OdpowiedzUsuń— Nie wiesz jak się wymiksować? — pyta rozbawiony, ale jego żarty to ostatnie na co tego wieczora Tom na ochotę. Gdyby nie to, że obserwowani są przez kilka innych osób, w tym partnera Gallaghera, pewnie wdałby się w dyskusję; teraz chce jedynie uciąć temat i wymiksować się z towarzystwa.
— Daruj sobie — mówi więc do barczystego mężczyzny, ucinając dalsze pyskówki, po czym zmusza się by spojrzeć na Dorana Gallaghera. — Niech będzie.
Brzmi jak burak i nie ma nic przeciwko, żeby ten tak jego odpowiedź odebrał, ale nie może sobie pozwolić na inną reakcję, nie w tym towarzystwie, i nie po tym jak przez pół dnia obserwował go w każdej wolnej chwili. Jedynym pozytywem w całej sytuacji jest to, że detektyw zrzucić może powody jego niezbyt przychylnego zachowania na niezadowolenie związane z jego wyskokiem podczas akcji. Inaczej nie byłoby powodu do przeprosinowego piwa.
Zdradza go chyba tylko spojrzenie, które nadal utkwione jest w przystojnej twarzy: to z pewnością nie opowiada historii o niechęci. Tak samo zresztą jak nagle spocone dłonie i spięty kark.
Przesuwa wzrokiem od intensywnego spojrzenia, przez kark o konsystencji betonu i luźno opuszczoną wzdłuż ciała rękę po kończącą ją, wilgotną dłoń. Odpowiedź, niezależnie jaka, byle twierdząca, całkowicie by mu wystarczyła, ale wtedy w umysł wdziera się informacja o stadnym życiu mężczyzny i zamiast odejść, odzywa się ponownie.
OdpowiedzUsuń— Jeśli przyjdziesz z kolegami, to nie stawiam — ostrzega więc gwoli ścisłości, a gdyby tego było mało, zamilknąwszy minimalnie unosi prawy kącik warg ku górze.
Dopiero wtedy odwraca się i rusza ku pojazdowi, z irytacją pocierając bolący od wysiłku mięsień twarzy. Whick, choć dotąd go bacznie obserwujący, nie mówi niczego, co już samo w sobie powinno budzić niepokój. Kiedy wsiadają do auta, partner rzuca mu jeszcze paczkę nieotwartych żółtych Cameli na uda. Doran natychmiast odwija celofan i chwyta filtr jednego z papierosów w zęby, ignorując krew na mankiecie koszuli. Kąt oka nadal śledzi jednak nieufnie każdy ruch współpasażera. Przynajmniej do momentu, w którym nie uruchamia silnika i nie zawraca auta, co daje mu sposobność, by ponownie skrzyżować spojrzenie z Mayeresem. Brak czujności prędko musi jednak przypłacić, kiedy sylwetkę antyterrorysty obserwuje jeszcze w lusterku wstecznym.
— Nie mam nic przeciwko. Żebyś wiedział. Że ciepły jesteś. W pewien sposób nawet cię rozumiem. Sam raz kiedyś z Agnes zgarnęliśmy takiego gościa... Napakowany był skurwysyn, ale od tyłu, jak się pochylił, nigdy byś nie powiedział, że chłop. Tak gładko ogolony tam na dole był. A ten twój, też ma całkiem imponujące tyły... — Doran zapomina o przeznaczeniu trzymanego między wargami papierosa, zaskoczenie zaciąga dym do przełyku i wciska pod powieki. Zwalnia, krztusząc się i pocierając oczy.
— Jeszcze jedno słowo, Whick i zgłaszam cię za molestowanie seksualne — charczy, przełykając ślinę i przecierając ją wierzchem nadgarstka z ust.
— Nie odpowiadam za to, że fakty są seksualne, Gallagher. — Ostre spojrzenie kierowcy wystarcza jednak by umilkł choć na kilka minut.
Za dwie dwudziesta pierwsza ponownie siedzi na siedzeniu kierowcy tego pojazdu i tym razem to jemu pocą się dłonie. Pociera z irytacją knykcie jednej z nich, by zaraz wytrzeć je o spodnie, spojrzeniem przelotnie przesuwając po szyldzie irlandzkiego pubu. Dopiero jednak kiedy liczba automatycznego zegarka zmienia się na ósmą pięćdziesiąt dziewięć, wysiada, zamyka samochód i przechodzi na drugą stronę ulicy.
Widzi go niemal od razu, a charakterystyczny uśmiech, zawsze sięgający oczu, paraliżuje go na tyle, że zdolny jest jedynie do kolejnego skinięcia głowy. Nim do niego jednak podchodzi, korzysta z okazji bycia osobno i zamawia bezalkoholowe piwo. Dopiero kiedy trzyma je w dłoni, przychodzi do stolika.
— Cześć — wita się, bo to uprzejme, podobnie jak wyciągnięta ręka, na którą sobie pozwala po odstawieniu kufla na blat.
Czy Gallagher się uśmiecha, czy może mu się przewidziało? Nie ma okazji się upewnić, bo mężczyzna już się odwraca i spoglądać może jedynie na jego smukłą sylwetkę znikającą chwilę później w samochodzie. Ktoś mówi coś do niego, ale z początku wcale nie reaguje, zbyt pochłonięty otrzymanym zaproszeniem. Spojrzenia krzyżują się ponownie i Tom wie, że okropnym błędem będzie pojawienie się gdziekolwiek w towarzystwie tego mężczyzny.
OdpowiedzUsuńZakłada na siebie ciemnozieloną koszulkę i spogląda na odbicie w lustrze, ale coś jest nie tak. Marszczy brwi, rozprostowując materiał na torsie, po czym sięga po swój drugi wybór, klasyczną czerń.
— Zielona lepsza, podkreśli twoje oczy. — Słyszy za sobą i drga, odwracając się natychmiast. Głos matki, niby łagodny, ma w sobie nutę, której Tom nie lubi, tę pewność, że decyzja już zapadła. — Spotykasz się z jakąś miłą dziewczyną?
— Z kolegą z pracy — ucina i sięga po czarny t-shirt. Zakłada go na siebie, drugi odrzucając na ziemię. W odbiciu widzi spojrzenie kobiety, więc sięga materiał i odkłada go na łóżko, wolną dłonią rozmasowując skronie. — Potrzebujesz czegoś zanim wyjdę?
Nie. Nic nie potrzebuje. Jak na kogoś, kto swoim stanem zdrowia wpłynął na decyzję Mayersa o powrocie do rodzinnego domu, jej zachowanie w ostatnim czasie zdaje się nie mieć nic wspólnego z chorobą. Wychodzi więc wcześniej niż to konieczne i ląduje w barze prawie pół godziny przed czasem, co z perspektywy zdaje się rozwiązaniem durnym, bo daje to zbyt wiele możliwości na rozmyślanie o nieprzystępnej twarzy pewnego detektywa.
Zamawia piwo i siada przy stoliku, wyjmuje paczkę papierosów i rzuca ją na blat. Nie ma znaczenia, co ma na sobie, a jednak denerwuje się zupełnie jakby miało. Musi przeżyć to jedno piwo, a potem wszystko wróci do normalności i nie będzie miał z Doranem Gallagherem styczności aż do następnej wspólnej akcji. To z pewnością ułatwi sytuację. Jego obecność w pracy nie pomaga w utrzymaniu skupienia, to lawiruje wokół przystojnej twarzy, wokół smukłych palców i, jeśli dobrze widział, delikatnego uśmiechu. Nie może jednak pozwolić sobie na zauważanie podobnych niuansów. Nie w robocie. A najlepiej nigdzie.
Tyle, że mężczyzna pojawia się w pubie jakiś czas później i Tom ma problem z zachowaniem neutralnej mimiki. Uśmiecha się, wstając z miejsca i ściska wyciągniętą w jego kierunku dłoń, zaraz wskazując miejsce naprzeciw siebie, zapraszając go by się dosiadł. Nie wie, co robi z nim większy nieporządek: faktura męskiej skóry czy fakt, że gdy siadają miejsca wcale nie ma zbyt wiele i prawie stykają się kolanami. Mayers prostuje się, co by zyskać choć odrobinę autonomii.
— Byłem chwilę wcześniej — tłumaczy, wskazując podbródkiem na rozpoczęte piwo. — Możesz kupić następne.
I następne, dodaje w myślach. Prędko dociera do niego jak niebezpieczny okazać może się alkohol, jeśli tylko nie będzie ostrożny. Do tej pory nie miewał podobnych problemów. Jego zainteresowanie mężczyznami opierało się głównie na wyborze kategorii podczas oglądania filmów pornograficznych albo skupieniu wzroku na Brendanie Fraserze, gdy po raz kolejny wypożyczał Mumię.
— To jak z tymi przeprosinami? — pyta chwilę później, oferując mężczyźnie łagodny uśmiech, bo to jedyne, czego może się w tej chwili chwycić bez odnoszenia się do pełnych ust towarzysza.
Uścisk ma łagodny jak na mężczyznę, który kilka godzin temu nieomal nie rozszarpał tętnicy podobojczykowej drugiego człowieka, a skórę dłoni gładką i ciepłą. Na tyle, że Doran z opóźnieniem opuszcza swoją własną do guzika marynarki, który odpina nim opada na ławkę naprzeciwko rozmówcy. Na komunikat o piwie kiwa krótko głową, zbyt zajęty wyciąganiem z wewnętrznej kieszeni paczki papierosów i zapalniczki. Odkłada je obok cudzych, dokładnie tej samej marki i to drugi komentarz odrywa jego wzrok od gładkich kartoników.
OdpowiedzUsuń— Przeprosinami? — powtarza z niezrozumieniem, analizując przystojne oblicze, a kiedy sens pytania do niego dociera, wygina wargi w parodii uśmiechu. — Jesteś uroczy, Mayers. Stałeś jak kołek pośrodku wąskiego korytarza między mną a wykrwawiającym się podejrzanym, który wtedy jako jedyny znał położenie swoich trzech ofiar. Musiałem podnieść głos, żebyś ruszył się z miejsca.
Krzyżuje przedramiona na torsie, rozlokowując się wygodniej na ławce, a ton głosu bynajmniej nie wskazuje na to, by Doran uważał kolegę za uroczego. Co innego spojrzenie, intensywnością przyszpilające go do oparcia siedziska po jego drugiej stronie.
Stresuje się. O wiele za bardzo jak na niewinne piwo i zadawanie głupich pytań jest tego efektem. Nie ma mu za złe ani podniesionego głosu, ani odepchnięcia - w zasadzie nie zwróciłby uwagę na żadną z tych rzeczy, gdyby później nie zostały mu one przypomniane kilkukrotnie przez kolegów z oddziału. W końcu więc wziął do siebie to, że powinien być zły i teraz siedząc naprzeciw niego znów nie potrafi przypomnieć sobie dlaczego.
OdpowiedzUsuń— Dopiero co przejąłem stanowisko dowódcze — mówi, jakby to tłumaczyć mogło jego własne zachowanie, choć w zasadzie próbuje wyjaśnić zupełnie inną sprawę. — Mój zespół jeszcze nie do końca… szanuje tę zmianę — dodaje, szukając odpowiedniego słowa, ale i ten szacunek nie do końca mu gra. Chciałby wyjaśnić mu, że jednocześnie stara się zostać jednym z nich, jak i zdobyć reputację, że razem kończyli szkołę, a potem razem dołączyli do oddziału i teraz wydaje im polecenia, i nikomu nie jest z tym do końca po drodze. Zamiast tego, bo to przecież byłoby za wiele, mówi coś zupełnie innego. — Wybacz jeśli byli dla ciebie nieuprzejmi.
Wolałby przeprosić go i dziesięć razy niż skupić się na tym, że Doran Gallagher nazwał go uroczym, a jego przeszywające spojrzenie zdaje się wiercić mu dziurę w czaszce. Sięga po kufel piwa, upija dwa spore hausty, a chwilę później już wyjmuje z paczki papierosa i odpala go by zająć czymś dłonie.
— I jeśli utrudniłem dzisiaj tobie pracę — dodaje jeszcze, bo musi paplać cokolwiek.
Zaciąga się dymem, wzrokiem uciekając w stronę baru.
Drobne uszczypliwości, którymi nauczył się komunikować za dzieciaka, by przetrwać, zwykle nie zostają przyjęte z pokorą. Kiedy więc tak się dzieje teraz, Doran zbity z tropu milczy dłuższą chwilę, nieomal przestając mrugać.
OdpowiedzUsuń— Wiem — mówi powoli, choć Mayers musi zdawać sobie sprawę, jak szerokim echem odbiła się korupcja w antyterrorze. Jeszcze dzisiaj słyszał całą opowieść przynajmniej kilka razy, co zresztą pozwoliło mu zapamiętać imię obecnego rozmówcy. — I gratuluję. Chociaż awans musi być wyjątkowo niesatysfakcjonujący zważywszy na okoliczności. A zmiana trudna. Z racji ilorazu inteligencji twoich podwładnych.
Mimika twarzy nie drga, ale palec wskazujący prawej dłoni zawzięcie skubie skórkę przy paznokciu sąsiadującego z nim kciuka. Język porusza się niespokojnie w otworze gębowym, a wzrok przesuwa po sylwetce mężczyzny. Wtedy ręka Dorana opada na jego ramię. Jeden raz, a potem drugi.
— Ostatnim razem rozcięli mi skórę na łuku brwiowym. A ty zaoszczędziłeś mi dzisiaj poobijanych żeber. I za to dziękuję, jeśli to nadal nie jest jasne — mówi i orientuje się, że dalej go ponad stołem klepie, więc wciska palce na powrót pod pachę. Usta zaciska w wąską linię, nieprzesadnie zadowolony z faktu, że udzielają mu się reakcje Whicka w manierze człowieka po rozległym udarze, którego żaden z nich nigdy nie przeszedł.
Powstrzymuje się, żeby nie powiedzieć, że jeszcze miesiąc temu najpewniej uznałby, że i jego iloraz inteligencji jest podobny, nic bowiem nie różniło go od reszty chłopaków z oddziału, poza może odrobiną szczęścia. Wymagałoby to jednak, żeby sobie umniejszył w jego oczach, a to zaś zdaje się być straszną głupotą. Tylko idiota strzelałby sobie w kolano. Przyjmuje więc cudze pocieszanie przytaknięciem.
OdpowiedzUsuńA potem zaczyna się to klepanie. Spodziewa się, że mężczyzna wykona gest raz, ewentualnie trzy, ale Doran nie przestaje i brwi Toma unoszą się powoli do góry, choć całkowicie mimowolnie. Gdyby bowiem ktoś czytał mu w myślach z pewnością dowiedziałby się, jak niepoprawnie wiele przyjemności czerpie i z tego niewinnego gestu. Tyle, że znów musi napić się piwa, by pozbyć się suchości w gardle.
— Do usług, mogę cię ratować, kiedy tylko zajdzie taka potrzeba. — Już gdy zaczyna mówić bierze go przerażenie, bo to tragiczny tekst. W trakcie więc z kiedy tylko będziesz chciał przeskakuje na zajdzie taka potrzeba, ale i to niewiele pomaga, więc kluczy dalej. — Albo Whicka. Z jego głupimi tekstami ktoś w końcu będzie chciał sprawdzić czy mu nos pasuje do pięści.
Ostatnie dwa zdania dodaje na prędko, licząc że uratują sytuację. I może rzeczywiście trochę pomagają, choć pewien jest, że bardziej wprawiony obserwator na pewno dostrzegłby, że w słabym świetle barowych lamp jego uszy nabrały prawie już brunatnego koloru.
Wzrok opuszcza na ukrytą pod pachą rękę, w głowie wibrują słowa służbowego partnera o klepaniu po pleckach, powiedzeniu, że się spisał, zaproszeniu na piciu i potrzebie uśmiechnięcia się. Coś go skręca w środku, bo słuchanie Whicka bezwzględnie zawsze kończy się tragicznie. Zaraz drga, a potem prycha, kiedy nazwisko mężczyzny pada z ust antyterrorysty.
OdpowiedzUsuń— Widziałeś jego nos? — pyta, a wzrok bezwiednie osadza się na bordowych, odstających uszach. Ponownie ma ochotę Toma dotknąć, palce ściśnięte między tułowiem a ramieniem rozprostowują się niespokojnie i zginają, bo przecież Doran wielokrotnie nie miał racji. Fakt, że z Mayersem pracuje, nie sprzyja pomyłce, co popycha go do wstania.
— Kibel — mówi tylko. A potem kładzie uspokajająco rękę na jego ramieniu. Już idąc do wspomnianego pomieszczenia z irytacją przeciera dolne partie twarzy.
Przez kilka długich minut wpatrywania się we własne oblicze w przybrudzonym lustrze intensywnie wmawia sobie, że bynajmniej nie uległ urokowi Toma i absurdalnemu kaprysowi Whicka i jest tutaj tylko i wyłącznie po to, by poprawić swoje stosunki z antyterrorem w razie ponownej współpracy, która prędzej czy później nastąpi. Kupi gościowi piwo i wróci do domu. Jest tego pewien, kiedy myje dłonie i wychodzi z łazienki.
Wtedy jednak widzi krótko ścięte włosy porastające tył znajomej głowy i jedno z odstających uszu, a jego kształt ponownie przywodzi na myśl przymiotnik, którym już Mayersa dzisiaj określił.
— Miałem kupić kolejne — mruczy z dezaprobatą, kiedy rozlokowawszy się na swojej ławce dostrzega na blacie pełen kufel piwa i miskę orzeszków.
Doran ciągle go dotyka. A może nie, ale takie sprawia wrażenie, gdy po raz kolejny jego dłoń ląduje na ramieniu i Tom ma ochotę przycisnąć swój policzek do cudzej skóry. Powstrzymuje się, bo to strasznie nie na miejscu. A do tego strasznie głupie.
OdpowiedzUsuńGdy tylko mężczyzna znika z zasięgu jego wzroku, dopala pospiesznie papierosa i w takim samym tempie opróżnia kufel piwa. Przez moment jeszcze próbuje udawać przed sobą, że nie próbuje zrobić na nim wrażenia, a kiedy w końcu godzi się z porażką, wstaje z miejsca i udaje się do baru po kolejne piwo. Przy okazji zgarnia orzeszki, bo każdy sposób by zapchać sobie mordę i przestać gadać głupoty jest dobry.
Chwilę później słyszy znajomy głos i podnosi wzrok na przystojną twarz. A potem sięga po orzeszki, bo to dobry moment by wypróbować jak działa nowa metoda nie gadania głupot. Kiepsko.
— Zaschło mi w gardle — tłumaczy. — W końcu mi postawisz, słowo.
Uśmiecha się łagodnie, przez dłuższą chwilę nie zdając sobie sprawy z dwuznaczności wypowiedzianych słów, a kiedy ta do niego dociera, musi bardzo się postarać by ją zignorować i nie zacząć się tłumaczyć. Doran najpewniej nie zwróci na to uwagi. I jeśli tylko Tommy weźmie się w garść, i on będzie w stanie normalnie funkcjonować na tym przyjacielskim spotkaniu.
— Długo pracujesz z Whickiem? — pyta, zmieniając temat na dużo bezpieczniejszy.
Upija łyk piwa, potem następny i powoli się rozluźnia. Czuje jak napięcie opuszcza ramiona i nie jest pewien czy to kwestia procentów, czy może w końcu do niedotlenionego mózgu zaczyna docierać powietrze.
Mayers kupił sobie piwo, Doran może wypić więc swoje i zostawić napiwek. Bierze więc pierwszy łyk odrażająco gorzkiego, bezalkoholowego napoju dokładnie w momencie, w którym kolega po fachu się odzywa. Wtedy w treść myśli wkrada się komentarz Whicka o tym, że ten jego też ma dobre tyły, a zaraz za nim obraz pośladków w ciemnych, służbowych spodniach. Ciecz wpada do tchawicy, Gallagher zaczyna się dusić. Tom na niego nie patrzy, ma więc szansę uporać się z kryzysem niepostrzeżenie. Odwraca w tym celu głowę w bok, ale wtedy Mayers ponownie wspomina starego zboczeńca, Doran wydaje z siebie bliżej nieokreślony bulgot i wypuszcza trunek z ust, krztusząc się.
OdpowiedzUsuń— Paskudne — mamrocze, ścierając z brody wilgoć, bo w tej jeszcze chwili woli wyjść na piwnego purystę niż napalonego pedała. Wyszarpuje ze stojaka kilka serwetek i wyciera skórę szyi, twarzy i torsu, ale niewiele zrobić może z zachlapanymi spodniami.
— My, Irlandczycy, tak już mamy — mówi dalej, jak gdyby w natłoku informacji zatopić mógł zbereźne myśli i reakcje. — A z Whickiem pracuję właściwie odkąd wylądowałem w wydziale zabójstw, ale od roku utknąłem z nim za partnera. Nikt nie może zdzierżyć ani jego ani mnie, więc dogadujemy się fantastycznie.
Drwina nie polepsza jego sytuacji, podobnie jak brak kontaktu wzrokowego z rozmówcą, którego nawiązać nie może, dopóki nie weźmie się w garść. Wymawia to płynnie sięgnięciem po paczkę papierosów i wsunięciem filtra jednego z nich między wargi.
Niepatrzenie na Dorana sprzyja zachowaniu neutralnego tonu, a nawet i toru myśli. Tyle że mężczyzna zaczyna wydawać z siebie dziwne dźwięki, to zaś sprawia, że powraca do niego wzrokiem, obserwując jak ten pozbywa się resztek piwa z brody, a później dalej, z szyi, z torsu i Tom nie może sobie przypomnieć, kiedy ostatnio miał tak brudne myśli. Prawie stęka. Siedzenie tutaj to tortura.
OdpowiedzUsuń— Mogę ci oddać moją przepustkę do kibla, jak musisz iść drugi raz — oferuje jednak rozbawiony, bo Gallagher z miejsca się nie rusza, a wygląda jakby wyjście do toalety przydało mu się dużo bardziej właśnie teraz. Chciałby by luźna nuta w głosie przekładała się również na głowę. Ta jednak pełna jest niepokojących obrazów, w których Doran ściąga z siebie ubrania, by pozbyć się plam od piwa. Ogarnij się, chłopie.
— Może wezmę ci to samo, co sobie? — proponuje, zaraz spoglądając w stronę baru. Gotów jest wstać choćby i teraz, byle dłużej nie spoglądać przez stół na wilgotny materiał. — Nie jestem Irlandczykiem, ale sprzedali mi dobre bez problemu — zapewnia.
Spogląda na filtr papierosa ginący między pełnymi wargami i wie, że musi natychmiast skupić się na czymś innym.
— Ciężko mi uwierzyć, że ciężko cię zdzierżyć — mówi więc, przesuwając zamówione orzeszki w stronę Dorana. — Przecież taki miły z ciebie gość.
Zapalniczka pstryka, płuca Dorana wypełniają się dymem, a on wbrew sobie ulega pokusie, podnosząc wzrok na rozmówcę. Jego uśmiech go uspokaja i rozluźnienie zdaje się udzielać także i jemu.
OdpowiedzUsuń— Miałem na sobie dzisiaj krew pedofila, kilka plam piwa to żadna niedogodność — mówi z całkowicie niezrozumiałego dla siebie powodu, pewien, że przebywanie z nim musi być prawdziwą gratką. Wydycha spomiędzy warg szary obłok, nadgarstek dłoni, w której ściska mokre serwetki, a między palcami filtr opiera o kant blatu stołu, spojrzeniem wodząc od jasnych oczu, przez usta, które wydają się zawsze uśmiechać, po kufel cudzego piwa. Gardło uwiera pustynia i Gallagher chce powiedzieć, że tak, weź mi to samo, co sobie, bo doskonale wie, że jeden browar to preludium dla całej butelki wódki.
Unosi wzrok na powrót na błękitne tęczówki i zaciąga się mocno papierosem.
— Jakiż ty czarujący, Mayers. Próbujesz ze mną flirtować? — Kącik warg drga minimalnie w zaczepnym uśmiechu.
Woli nie myśleć o krwi pedofila, za to za plamami od piwa podąża wzrokiem i spojrzenie to gubi go straszliwie. Z jednej strony żałuje, że dzieli ich stół, a z drugiej zaś bez niego byłoby dużo ciężej.
OdpowiedzUsuńDoran nie odpowiada na jego pytanie, a on nie ciągnie tematu, bo zbyt rozstraja go to zadane przez mężczyznę. Wypuszcza głośno powietrze z płuc i całe szczęście, że akurat nic nie pije, bo mógłby zawtórować koledze. Widzi drobny uśmiech błąkający się na pełnych ustach i nie może oderwać od niego wzroku i jest to tragiczne połączenie. Co najmniej frajerskie.
— Nie bardzo w ogóle flirtuję — zaczyna, zaraz marszcząc brwi, bo odpowiedź to żadna. Już więcej mówią spocone dłonie. Za to w końcu może patrzeć gdzieś indziej, więc spuszcza wzrok na mokrą koszulę. — Znaczy wiesz, przystojny z ciebie facet, nie myśl że nie, ale chciałem być miły, więc jeśli zabrzmiało to jakbym próbować osiągnąć coś więcej to strasznie niefortunnie. I w ogóle romanse w pracy to jakiś straszny pomysł, tylko idiota by się w to mieszał, ja się nie mieszam, więc nie flirtuję.
Milknie, bo ma sucho w gardle. Kark natomiast jest mokry i to słabe połączenie. Chrząka znacząco w końcu postanawiając ponownie spojrzeć na Dorana. I wtedy dopiero dociera do niego, że ten nie pytał serio.
— Ha, pewnie nie wiedziałeś, że masz do czynienia z takim kawalarzem? — rzuca jeszcze, szczerząc zęby, ale ma wrażenie, że ta desperacka próba ratowania się pomoże tyle, co betonowe buty.
Próba pokarania rozmówcy za wodzenie go na pokuszenie kończy się jego zapowietrzeniem oraz rozległym słowotokiem i Doranowi nawet jest mu go szkoda. Nie na tyle jednak, by podjąć próbę przerwania wypowiedzi, bo zdenerwowanie mężczyzny jest nader urocze. Tkwi więc w bezruchu, obserwując krople potu zbierające się przy linii krótko ostrzyżonych włosów.
OdpowiedzUsuń— Tom — mówi i dopiero to zdaje się skupiać na nim spojrzenie antyterrorysty. — Oddychaj.
Ma ochotę dotknąć rozgrzanego przedramienia, ale zamiast tego mieli w palcach wilgotne serwetki, a na języku wachlarz potencjalnych odpowiedzi. Wreszcie zaciąga się nikotynowym dymem i dopiero kiedy ten opuszcza jego usta, gotowy jest się odezwać.
— Tylko się z tobą drażnię. I zrozumiałem. Nie jesteś gejem. Okej? — Rzecz ma się wprost przeciwnie. Teraz nabiera niemal stuprocentowej pewności, że w gruncie rzeczy, owszem, Tom gejem jest. W dodatku całkowicie niedoświadczonym i przerażonym tym faktem. Nie chce go więc płoszyć, niezależnie od tego, jak wiele uroku prezentuje, kiedy się stresuje.
Możliwe, że własne imię na cudzych ustach brzmi w ocenie Toma o wiele za dobrze. Jakby stworzone było właśnie do tego. I rzeczywiście oddycha, tylko trochę za szybko. I za płytko.
OdpowiedzUsuńUszy wciąż ma czerwone, bo mimo zapewnień mężczyzny, nie potrafi obejść się wrażeniu, że kopie pod sobą dół i lawiruje niebezpiecznie blisko krawędzi. Niby wszystko, co powiedział jest prawdą: z drugiej zaś strony wyobraźnia podsyła mu obraz, w którym nieprzystępny detektyw najpierw wymawia ponownie jego imię, a potem przykrywa jego usta własnymi. I jak z tym walczyć?
— Okej — przyznaje więc Doranowi rację, bo to najprostsze rozwiązanie. To, że podobają mu się faceci nie oznacza, że jest gejem. A już na pewno, że szczegółami swojej orientacji powinien dzielić się z tym przystojnym gościem z magnetycznym spojrzeniem, który sprawia, że znów ma mokre dłonie.
Sięga po kufel piwa i opróżnia je w tempie niemal kreskówkowym, bo połowa znika od razu. Zaraz zresztą wpycha sobie w usta orzeszki i dłuższą chwilę gryzie je z uporem, przyglądając się wystrojowi baru, wyżłobieniom w blacie, tym że jego t-shirt mogłby być o rozmiar większy, a że pieprzyk przy nadgarstku jest chyba nowy.
— Normalnie nie jestem taki nieporadny, wziąłeś mnie z zaskoczenia — dodaje w końcu, ale i to tłumaczenie brzmi raczej marnie. — Plamy po piwie na pewno schodzą z ubrań łatwiej niż krew pedofila — dodaje więc, oficjalnie stwierdzając, że Doran najpewniej jutro pojawi się na komendzie i zapyta, dlaczego w antyterrorze władzę sprawuje debil.
Cudzy brak kontroli normuje reakcje ciała Dorana, jak gdyby jedynie jeden z nich mógł zachować opanowanie. To z kolei sprawia, że Gallagher traci chęć gotowości do asekuracyjnej ucieczki, a co za tym idzie, chwyta w zęby filtr papierosa i ściąga z siebie marynarkę, zaraz przewieszając ją przez oparcie ławki, na której siedzi.
OdpowiedzUsuń— Tego empirycznie nie zweryfikujemy. Wyrzuciłem tamtą koszulę — mówi i wie, że równie skutecznie usunąłby z głowy wspomnienie reanimacji człowieka o wynaturzonych żądzach. Odpina mankiety i podwija niechlujnie rękawy, byle zająć czymś ręce, bo kąt oka mimochodem wyłapuje na wpół pusty kufel alkoholowego piwa.
— Co pijesz? — pyta, krzyżując spojrzenie z cudzym, podczas gdy ręka gasi niedopałek w popielniczce, a potem sięga do miseczki z orzeszkami. Spotyka tam inną dłoń. Jej skóra jest gorąca i wilgotna, oprószona drobinami soli z przekąski. Gallagher nie wycofuje się jednak, wpatrzony w atrakcyjną twarz jej właściciela.
Gallagher zamiast wstać i wyjść, zdejmuje marynarkę, dając tym samym znać, że najpewniej zamierza zostać dłużej niż początkowo zamierzał i Tom uśmiecha się słabo na ten widok, bo pewien jest, że dał mu wystarczająco powodów by uciec. Nigdy nie uważał się za kompletnego frajera, ale frajerstwo ewidentnie jest mu pisane w towarzystwie przystojnego detektywa, bo nie może w pełni skupić się na niczym poza wachlarzem ciemnych rzęs okalających oko. Ogarnij się, matole, myśli więc jedynie, bo przecież nie jest gejem.
OdpowiedzUsuń— GK Ipę — mówi i nawet ma zamiar myśl rozwinąć, że poleca, że to całkiem niezłe piwo, że jak chce to nawet da mu posmakować. Nie mówi jednak żadnej z tych rzeczy, bo czuje przy swoich palcach cudze i na moment traci wątek. A potem przypomina sobie, że podobne zachowanie z pewnością nie sprawi, że Doran spojrzy na niego przychylniej, jednocześnie zdając sobie sprawę, że finalnie, to właśnie tego chce: żeby zamiast gościem z antyterroru być dla niego Tomem. Stwierdza, że nigdy nie może powiedzieć podobnych słów na głos, bo ckliwe to i mdłe, wciąż frajerskie.
Gdy suchość w gardle robi się nieznośna, a cudza dłoń wciąż jest obok, wyjmuje swoją z miseczki i sięga nią po kufel piwa, w ostatniej chwili powstrzymując się przed wlaniem alkoholu w gardło.
— Nie kumam czemu tak mało dają tych orzeszków — mówi, wzruszając przy tym obruszony ramionami, jakby sprawa przekąsek faktycznie spędzała mu sen z powiek. — I jeszcze w takich płytkich miseczkach.
Drapie się po karku, a potem szybko stwierdza, że może jednak wlanie alkoholu w gardło nie jest najgorszym rozwiązaniem. I czemu bliskość cudzej dłoni sprawiła mu tyle przyjemności?
— Ja to bym mógł wciągnąć i całe wiaderko, ale pewnie zdążyłeś zauważyć, że spust to mam rynnowy — dodaje, wskazując skinieniem na prawie opróżniony kufel. Po raz kolejny tego wieczora każe sobie zamilknąć i jak przy poprzednich próbach, już teraz wie, że polegnie.
Ręka rozmówcy wycofuje się i nagle obecność własnej w miseczce wydaje się Doranowi całkowicie zbędna. Dla niepoznaki jednak chwyta przekąskę i wsuwa między wargi, by zaraz parsknąć krótko, podczas gdy usta całkowicie poza jego kontrolą wyginają się w wyraźnym tym razem uśmiechu.
OdpowiedzUsuń— Kupię ci orzeszki, Tom — zapewnia, otrzepując dłonie z soli, po czym zgarnia z marynarki portfel, z blatu ledwo co tknięte bezalkoholowe piwo i rusza ku barowi. W trakcie wędrówki kontempluje, czy sok pomoże tym szczynom, ale prędko decyduje, że nie.
— Wylej to — prawie błaga, stawiając kufel przed barmanem.
— Ostrzegałem.
— London pride, cydr zero procent i solone orzeszki. — Wzrok z półki z trunkami prędko przenosi na powrót na kolegę z pracy. Obserwuje, jak ten wyciera spocone dłonie w spodnie, a później chowa w nich twarz. Nagła chęć podejścia do niego i przeczesania uspokajająco palcami krótkich włosów jest tak silna, że Doran asekuracyjnie wsuwa ręce do kieszeni spodni.
— Sympatyczny facet. Napiwki daje przy każdym zakupie. — Gallagher przenosi spojrzenie na barmana, wycelowany w niego przytyk komentując krótkim prychnięciem. Przykłada kartę do terminala, ale nim zdąża cofnąć rękę, Aidan chwyta go za nadgarstek.
— Zanim w coś się wpakujesz, musisz mu powiedzieć. — Przyjaciel zniża głos do szeptu, ale nim Doran zdąża cokolwiek odpowiedzieć, Tom pojawia się obok. Dokładnie w tym samym momencie do baru wlewa się grupa mężczyzn, jeden z nich wpada na detektywa z krótkim sorry, mate w akompaniamencie, Gallagher natomiast zamiast trącić kolegę z pracy, opiera dłoń o oparcie barowego krzesła za nim, zamykając mężczyznę między nim, swoim ciałem a barem. Nawet mimo tego ruchu Mayers jest bliżej niż kiedykolwiek i Doran spłyca oddech, by jakkolwiek go kontrolować.
— Nic się nie bój, browara też ci wziąłem — mówi, starając się nie zaciągać mieszaniną zapachu cudzej skóry, wody po goleniu i płynu do prania, ale nie potrafi się powstrzymać przed przesunięciem wzroku od czerwonego ucha przez krople potu na skroni do jasnych tęczówek.
Jest w tarapatach. Doran odchodzi od stolika, a Tommy myśleć potrafi jedynie o tym, że od samego początku tego spotkania robi z siebie totalnego durnia. Wyciera spocone dłonie w spodnie, a potem próbuje uspokoić się, przykrywa twarz rękoma, kciuki masują skronie, a on stęka ledwo słyszalnie, komentując w ten sposób własne położenie. Bierze głębszy oddech. Potem kolejny. I podejmuje jedyną, logiczną decyzję w tej sytuacji: wstaje by kupić shoty.
OdpowiedzUsuńPodchodzi do baru w niesamowicie niefortunnym momencie i zanim w ogóle ma okazję się odezwać, jest w potrzasku. Mruga kilkakrotnie. Doran jest tak blisko, że może liczyć pory na jego nosie. Tom odchyla głowę do tyłu, ale wpada tym samym na dziada, który siedzi na krześle i może wydukać jedynie sorry, mate i to dlatego, że usłyszał słowa przed chwilą.
Ma wrażenie, że kręgosłup zamienił się w drut, a jego płuca wypełniły cementem. A jednocześnie wie, że nie chciałby być nigdzie indziej. Doran wydaje się nieporuszony całą sytuacją, przyjmuje ją chłodno, żartuje. Dla Toma to udręka. Może dlatego, że w końcu przyznaje przed sobą, jak atrakcyjny jest Gallagher albo jak bardzo chciałby go teraz dotknąć. Oddycha przez nos, szybko, niedbale, ale zapach detektywa i tak uderza w nozdrza, głęboki żywiczny, z nutą przyprawy, której nie potrafi rozpoznać. Mógłby wsunąć nos w zagłębienie pod żuchwą i spróbować jeszcze raz…
— To bardzo miłe z twojej strony, Gallagher — mówi, starając się brzmieć neutralne. Naśladuje więc Dorana, bo to dobry przykład, a przy okazji ma go przed sobą. Potrzebuje kamiennej twarzy i oczu, które nie błądziłyby wygłodniałe po przystojnej twarzy. — To dla mnie? — pyta, wskazując podbródkiem kufel.
Powinien się odsunąć. On. Albo Doran. Którykolwiek z nich powinien ruszyć się z miejsca i zakończyć spektakl, zanim nie będzie czego ratować. Czuje jak tężeje mu kark, jak włoski na rękach unoszą się, jak oddech spłyca się i spłyca i wie, że znów musi wybrać. I znów podejmuje jedyną, logiczną decyzję w tej sytuacji: jednym ruchem odsuwa się na bok, zgarniając przy okazji orzeszki. Cudza ręka blokująca przejście nie zatrzymuje go przy natarciu i chwilę później stoi w głębi pomieszczenia. Nie pamięta o oddychaniu.
— Popularna knajpa — stwierdza, spoglądając na grupę mężczyzn, szybko jednak powraca do przystojnej twarzy, bo to temu nie potrafi się oprzeć. — Chciałem shota, ale chyba sobie odpuszczę przy tej kolejce.
Nie ma pojęcia, po co właściwie to mówi. Mógłby opowiedzieć mu o stanie tapety w pokoju albo jak włączyć kuchenkę w jego mieszkaniu i wciąż byłby zadowolony, że może z nim rozmawiać. Nie ma pojęcia dlaczego ani czy Gallagher w tym czasie nie planuje zakupu grubej taśmy, którą mógłby obkleić mu mordę.
— Przy stoliku będzie wygodniej — dodaje, choć wygoda to ostatnie czego potrzebuje. Nie mówi mu jednak o tym, że jego zapach miesza mu w głowie. Nie wie nic na temat tego faceta, oprócz pojedynczych sytuacji z pracy, które nie należały do najlepszych. A jednak nie może oderwać od niego wzroku ani zmusić się by zakończyć spotkanie. Doran Gallagher wygląda jak mężczyzna, który budzi się rano z piękną kobietą u boku, całuje ją czule, a potem zapomina jej imię. Nie ma jak zweryfikować swojej wizji, ale ta uwiera, gdy patrzy na ostre rysy kolegi.
Stoi jak kołek. Z miseczką orzeszków. I nie ma pojęcia, co zrobić z wolną ręką, więc rozmasowuje spięty kark, wzrokiem odnajdując Dorana.
— Świetne mają te orzeszki. W sklepie nigdy nie mogę dorwać takich odpowiednio słonych, a te tutaj są idealne. Nie za miękkie, nie za słone, w sam raz — mówi, mając wrażenie, że uszy zaraz eksplodują z gorąca, które go zalewa. I nie wie czy to wstyd, czy pożądanie.
Polega z kretesem, wypełniając płuca zapachem cudzej skóry i to gubi go od razu. Korzystając z okazji, że Tom odwraca wzrok, opuszcza swój na pełne wargi, które wydają się stworzone do całowania. Powietrze robi się gęste i duszne, skóra nachalnie mrowi z braku dotyku, a ruchliwy język z trudem utrzymuje się w obrębie jamy ustnej. Nalewający cydr Aidan kręci z dezaprobatą głową, ale Doran tego nie widzi, w całości skupiony na tracącym dech przystojnym mężczyźnie. Wtedy Mayers wyrywa się z potrzasku, Gallagher opuszcza dłoń wzdłuż ciała, wpatrując się w nazbyt owłosiony kark faceta na krześle. Przełyka ślinę i odwraca głowę, kontynuując oglądanie spektaklu odwalanego przez zestresowanego kolegę.
OdpowiedzUsuń— Tequila? — pyta, kiedy Tom milknie. Nim dostaje odpowiedź, odwraca się do baru i poleca Aidanowi polać szota. Płaci gotówką, a że jest człowiekiem od rozwiązywania problemów wszelkiego rodzaju, przesuwa spojrzeniem po barmańskim blacie, natrafiając na laminat po orzeszkach. Przechyla się przez bar i zgarnia go, czytając na głos markę.
— Zachowaj opakowanie, łatwiej zapamiętasz — mówi, odwracając się i wciskając je w tors rozmówcy. Kiedy ten je odruchowo chwyta, sam zaciska palce na nadgarstku jego wolnej ręki i szarpnięciem przyciąga na powrót w przestrzeń między nim a krzesłem. Jak się prędko okazuje po to, by w zagłębieniu między palcem wskazującym a kciukiem dłoni Toma wysypać szczyptę soli.
— Pij — żąda, stawiając przed nim szota i dopiero wtedy puszcza go. Stara się nie patrzeć na cieknącą po skórze cytrynę, w zamian skupiając się na sterczącym uchu, które równie nieznośnie go rozprasza.
— Musisz wyluzować, Tom — zauważa przy cudzej skroni, zgarnia oba kufle i wraca do stolika, stawiając naczynia na blacie. Sięga po kolejnego papierosa i czuje, że być może to dla Mayersa za dużo. Powinien zachować swoje jestem alkoholikiem na podniebieniu pod językiem, złapać marynarkę i wyjść. Z irytująco zrozumiałego powodu zaciąga się jedynie głęboko dymem.
Automatycznie chwyta podane mu opakowanie. Automatycznie też podąża za ciągnącą go dłonią – ciało zdaje się oddawać ruchom mężczyzny i dla Toma naturalnym okazuje się podążać za wskazanym kierunkiem. Nie wyrywa się więc tylko wraca w ciasnotę, cudzy zapach znów uderza w nozdrza, bliskość porusza każdy nerw. Chowa opakowanie do kieszeni, nawet na nie nie patrząc, zbyt skupiony jest na twarzy rozmówcy. Dlatego też dłuższą chwilę zajmuje mu zorientowanie się, co właściwie dzieje się dookoła.
OdpowiedzUsuńSpokój Dorana sprawia, że ma wrażenie, że może wymyśla sobie zarówno tę bliskość jak i ciągły dotyk czy wzrok śledzący jego ruchy. Detektyw niby przeciąga spojrzenie, niby znajduje sposób by go dotknąć, ale wszystko jest na tyle subtelne, że Tom nie ma żadnej pewności czy czasem wszystkiego nie wymyślił.
Spogląda na trzymanego shota, a potem w oczy Gallaghera. Może to coś podpowie. Tyle, że ten odwraca wzrok, kiedy tylko przesuwa językiem po własnej dłoni. Wypija shota, a potem wgryza się w kawałek cytryny, nie bardzo interesując się tym, że lepki sok spływa mu po brodzie i dłoni. Potrzebował tego: ogień powoli rozchodzi się po ciele, a to w połączeniu z ogólnym zmęczeniem dają natychmiastowy efekt delikatnego upojenia. To dobry start.
Doran znów jest blisko, słowa trafiają w sedno, ale myśleć może jedynie o tym, że gdyby pochylił się bardziej, mógłby ustami przesunąć po płatku. Może rzeczywiście musi wyluzować. Czuje w ramionach i karku napięcie, które normalnie przecież towarzyszy mu rzadko. Odprowadza mężczyznę wzrokiem, bierze głębszy oddech, przeciera twarz dłonią i w końcu podąża za nim. Siada naprzeciwko i uśmiecha się niemal pobłażliwie, choć pobłażliwość kieruje raczej w swoją stronę.
— Już jestem wyluzowany — stwierdza półżartem, dłonie kładąc na blacie. Sięga po przyniesione piwo, ale póki co obejmuje jedynie zimny kufel. — A słyszałeś żart o dżinie? — pyta, a gdy mężczyzna kręci głową, postanawia pokazać mu jak bardzo jest wyluzowany. — No więc tak, Irlandczyk idzie przez pustynię, patrzy, lampa. Pociera ją, bo jest cała w piasku i bum, nagle pojawia się Dżin. Dżin mówi, że za to że mnie uwolniłeś to spełnię trzy twoje życzenia, a Irlandczyk na to, żeby mu dał butelkę, w której nigdy nie zabraknie Guinessa. No i Dżin spełnia życzenie, jest butelka Guinessa. Wypija piwo i patrzy, a ta butelka natychmiast wypełnia się nową porcją. I Irlandczyk mówi wtedy: Mój Boże, to niesamowite! Daj mi zaraz jeszcze takie dwie!
Żart kończy szerszym uśmiechem, po czym w końcu sięga unosi kufel i bierze pierwszy łyk swojego piwa.
— Zaczynam rozumieć tego Irlandczyka, co to jest? — pyta, biorąc kolejny łyk, bo nie pamięta by pił lepsze piwo. I czuje, że może powiedział za dużo, a jednocześnie, że nie powiedział nic wartościowego, a co gorsza, że Doran zaraz znajdzie powód by wrócić do domu. — Denerwuję się przy tobie — dodaje w końcu, mocniej zaciskając palce na kuflu i żałuje, że nie dostał piwa w butelce, bo z pewnością skubałby teraz etykietę by się uspokoić. Wzrok przesuwa się powoli z ostrej szczęki, przez pełne usta, przez nos, aż do oczu.
Wpatruje się w atrakcyjne rysy, wbrew wszelkiej myśli wzrok na dłużej zawieszając na rozciągniętych w uśmiechu wargach i pewien jest, że mógłby oglądać je wiecznie. Być może dlatego, gdy pada pytanie o żart, kręci głową, by moment później zza obłoku dymu obserwować entuzjazm, z jakim mężczyzna go opowiada. Tom milknie, Doran parska niekontrolowanym, krótkim śmiechem, jednocześnie kręcąc głową z dezaprobatą dla swojego poczucia humoru.
OdpowiedzUsuńPytanie o trunek ściąga jego wzrok do kufla, Gallagher czuje, jak pod językiem zaczyna mu się zbierać obficie ślina, ale nagłe wyznanie natychmiast ściąga całą uwagę ku jasnym oczom Toma. Grdyka przesuwa się płynnie w tę i z powrotem po szyi Dorana, gdy ten pozbywa się z ust nadmiaru wilgoci i jest pewien, że to teraz.
Jestem alkoholikiem.
— Na twoje szczęście po tym piwie muszę się zwijać — pada jednak, podczas gdy palec wskazujący prawej dłoni natrętnie skubie skórkę przy kciuku. Detektyw przenosi wzrok na ciemną ulicę i nie wie, czy palące uczucie w przełyku to wstyd czy rozczarowanie.
— W każdym razie nie masz czym. Plotki o mnie są mocno przereklamowane — łagodzi ostateczność wcześniejszej wypowiedzi, w końcu, tym razem bez ekscesów, upijając łyk cydru.
Podoba mu się, że Doran na niego patrzy – i to nie tak, jak patrzy się na drugiego człowieka w sklepie, patrzy na niego jak na dzieło sztuki. To przyjemne i onieśmielające, ale że Tom onieśmielony jest od samego początku, prawie nie odczuwa różnicy. Robi mu się jedynie trochę cieplej, ale to zrzuca na wypity alkohol.
OdpowiedzUsuńJeszcze bardziej podoba mu się, że Doran śmieje się z jego durnego żartu i że śmiech ten jest prawdziwy. Mógłby go słuchać w nieskończoność. Siedzieć albo leżeć, albo nawet stać i móc słuchać śmiechu tego mężczyzny, a jednocześnie czuć jego dłoń przy swojej.
Moment później Gallagher mówi o wyjściu i Tom ma ochotę go zatrzymać. Wymyślić powód by został. Nic jednak nie przychodzi mu do głowy: to piwo w ramach podziękowania. Wie, że coś się dzieje, że to jak Doran na niego patrzy nie jest normą, że coś się kryje za tym czujnym spojrzeniem. I nie jest to na pewno trudność, o której plotki krążyły po komendzie od dawna. Tym szczególniej, że sam go nie doświadczył, nie w formie, która sprawiłaby, że chciałby za chwilę się z nim pożegnać.
Prostuje się, jedna noga zahacza kolanem o cudzą i choć początkowo chce się cofnąć, zmusza się by jednak się nie poruszać. Drapie się nerwowo po karku, mieląc kolejne słowa.
— Dobrze wiesz, że nie o tym mówię — dorzuca i ściąga usta w wąską linię. Sięga po piwo, licząc że to uspokoi jego nerwy i bierze dwa porządne hausty. Powraca wzrokiem do Dorana i uśmiecha się łagodnie, odrobinę mocniej naciskając swoim kolanem na cudze. Może nie potrafi o tym rozmawiać, ale z pewnością nie chce uciec ani udawać, że nic się nie dzieje.
Przeszywa spojrzeniem niebieskie oczy, które zawsze zdają się być w zasięgu tego uśmiechu, jak gdyby wyczytać chciał z nich treść cudzej woli. W gruncie rzeczy dostrzec chciałby jednak własną. Wiedzieć, czy po pięciu, dziesięciu, piętnastu latach wleje w gardło wódę, dokładnie tak, jak ostatnio wlał po czterech. Być może nie. Być może już nigdy tego nie zrobi, a więc i nie ma sensu o tym mówić.
OdpowiedzUsuńNaiwny tchórz.
Język usycha na wiór, koi go więc słodyczą cydru i wtedy czuje trącenie przy kolanie. Początkowo bliski jest spojrzenia w tamtym kierunku, ale dostrzega paznokcie drażniące skórę cudzego karku i zamiera w bezruchu. Padają słowa, serce poczyna walić Gallagherowi w klatce piersiowej jak młot i w pierwszym odruchu chce wstać i wyjść natychmiast.
— Być może właśnie nie wiem — mówi w zamian, niemalże leniwie odchylając nogę w bok i wpuszczając napierające na nią kolano między swoje własne. Prawie nie mruga, nie przerywając kontaktu wzrokowego.
— Być może wbrew obiegowej opinii chujowy ze mnie detektyw. — Kącik warg drga ledwo zauważalnie ku górze, podczas gdy Doran unosi but i łydką na wysokości ścięgna Achillesa ociera się o cudzą nogawkę.
Wie. Nie jest możliwym, żeby nie wiedział. I gra. Gra uśmiechem, gra gestem, niewinne przesunięcie nogi Tom traktować może jedynie jako zaproszenie, by mu w tej grze towarzyszyć. A przecież chce. Oblizuje suche wargi i jest pewien, że zaraz powie temu mężczyźnie więcej niż powiedział komukolwiek, mimo że nie zna go wcale. Coś go jednak ciągnie. Coś klika. Coś mówi mu, że ma się go trzymać.
OdpowiedzUsuń— Ja… dużo myślę o zostaniu detektywem — mówi w końcu, spoglądając gdzieś w bok, znów sięgając po orzeszki. Bierze garść, ale do ust wkłada pojedynczo, bo potrzebuje zrobić coś z rękami. Wciąga powietrze nosem, wzrok przesuwa gdzieś w okolicę cudzych ust. Ledwo może się skupić, Napiera nogą na cudzą stopę, szukając w niej zachęty. — Jestem w antyterrorze, bo tak wyszło. Wszyscy byli, więc ja też. I w porządku. Znaczy się… jest okej. Tyle że nie mogę przestać myśleć o tym, że byłbym dobrym detektywem. — Kończą mu się orzeszki, więc zaciska dłonie na udach. Bierze kolejny oddech, tym razem głębszy, ale spokojniejszy i w końcu przenosi wzrok na cudze oczy. Nie bądź tchórzem, myśli, gdy unosi kącik ust do góry. — Nigdy nie byłem, ale czasem się wie, czasem wystarczy obejrzeć film detektywistyczny… — Znów przerywa, bo metafora metaforą, ale o wszystkim nie musi mu mówić. Tom czuje, że oczy Dorana powinny go stresować, ale jest zupełnie odwrotnie. Kiedy w nie patrzy czuje większy spokój. To wtedy kark nie napina się boleśnie, to wtedy dłonie pozostają suche, a on może wypuścić powietrze z płuc i uśmiechnąć się słabo.
Wpatruje się w niego nieustannie, cudze milczenie nakręca rytm bicia jego własnego serca, paznokieć palca wskazującego zdziera skórę z kciuka tej samej dłoni do krwi. Dociska stopę do napierającej na nią łydki i marszczy brwi, zachęcając Toma do mówienia, bo początkowo metafora staje się złudzeniem zmiany tematu i Doran nie rozumie. Prędko jednak zaczyna i skupia swoje ręce, by w bezruchu tkwiły w dotychczasowej pozycji. A potem przytrzymuje nogę rozmówcy między swoimi i wydaje z siebie krótki pomruk zrozumienia. Po części wypowiedzi mężczyzny, a po części faktu, że zgodnie z nią moment temu zasugerował, że chujowy z niego pedał. Kąt warg wygina się w półuśmiechu.
OdpowiedzUsuń— Chujowy z ciebie detektyw, Tom — odgryza się pięknym za nadobne, nie spuszczając oczu z jasnych tęczówek, przede wszystkim jednak w celu upewnienia mężczyzny, że owszem, jego dotyk tego wieczora nie był przypadkiem, a on sam serwował mu szereg zaproszeń do flirtu, które to zaproszenia nie zostały wykorzystane.
— Ale wiesz, co mówią. — Pochyla się minimalnie, zniżając głos do przyjemnego pomruku. — Praktyka czyni mistrza.
Upija łyk cydru, oblizując z niego moment później wargi i z precyzją dbając o zachowanie kontaktu wzrokowego.
— Dużo tych detektywistycznych filmów oglądasz? — Być może z premedytacją wpycha go pod pociąg, by ponownie zobaczyć burgund rozkwitający na odstających uszach.
To pierwszy raz, kiedy mówi na głos kim jest. Nie bezpośrednio, ale jednak. Doran przecież rozumie, a skoro tak, ciężko Tomowi traktować to inaczej. I wcale go to nie obezwładnia, wcale nie sprawia, że traci dech. Jest zestresowany, bo cudza obecność wywołuje w nim nieznane emocje, nad którymi nie do końca panuje, ale poza tym, Doran ma niebywałą umiejętność przypadkowego uspokajania go: mocniejszym przyciśnięciem nogi, drobnym uśmiechem, spokojnym spojrzeniem.
OdpowiedzUsuńNie boi się więc. I jest na tyle spokojny, na ile w danej sytuacji może. Uśmiecha się na pierwsze słowa. To jednak drugie brzmią jak wyzwanie i robią na nim większe wrażenie. Nie wie czy to prowokacja, zachęta czy może tylko komentarz. Podejmuje jednak decyzje, że musi zrobić coś, co upewni Dorana, że mimo iż nie nazywa rzeczy po imieniu, jest gotowy. A przynajmniej częściowo. Na pewno, że chce.
Zanim jednak ma okazję zdecydować jak mu to pokazać, Doran odzywa się ponownie i Tom może jedynie przewrócić oczami, a potem rzucić w niego orzeszkiem. Trafia w środek klatki piersiowej, obserwuje jego drogę w dół, aż ginie za krawędzią stołu.
— Wystarczająco żeby wiedzieć, że jesteśmy w złym miejscu, żeby kontynuować tę rozmowę — mówi, bo jest przekonany, że za moment metafora go przerośnie. Chwyta swoje piwo, jest spragniony, ma suche gardło, wlewa w siebie prawie wszystko. Nie wie, co Doran miał na myśli, mówiąc, że będzie musiał iść. Nie ma jednak zamiaru tego zostawić. — Wyjdę z tobą — oferuje więc hardo (choć wcisnąć musi w te kilka słów całą odwagę jaką posiada), mając nadzieję, że mężczyzna nie zdecyduje, że praktykować powinien z kimś innym.
Uśmiecha się szerzej, kiedy orzeszek uderza go w pierś i rozchyla mocniej nogi, pozwalając mu opaść na ziemię. Waha się jedynie przez chwilę. Ponieważ jeśli wstanie i wyjdzie z nim, będzie musiał mu powiedzieć, a choć jestem alkoholikiem utknęło w krtani już jakiś czas temu, nie potrafił go dotąd przepchnąć na spotkanie z jamą ustną.
OdpowiedzUsuńWyplątuje nogi z cudzych i wstaje jednak, wciąga na siebie marynarkę i wychodzi z baru za mężczyzną. Przez krótką chwilę stoi w bezruchu z dłońmi wciśniętymi w kieszenie spodni, wpatruje się w te doskonale znajome już oczy i myśli o tym, że nie pamięta, kiedy ostatnio mięśnie twarzy bolały go tak bardzo od nadmiernego ich używania. Wtedy Mayers rzuca krótkie to pa, odwraca się i oddala się z zaskakującą prędkością. Doran mruga zaskoczony.
— Tommy — zaczyna i zawiesza się, bo jeszcze żadne zdrobnienie nie pasowało tak doskonale do żadnej osoby. Mężczyzna odwraca się. Gallagher ma pewność, że tym razem to zdecydowanie teraz.
Jestem alkoholikiem.
— Podwiozę cię.
Tym razem to on się odwraca, z irytacją przecierając dolne partie twarzy i rusza ku zaparkowanemu po drugiej stronie ulicy pojazdowi. Odblokowuje zamki w drzwiach, opiera się o bok pojazdu tuż przy przednim kole i chwyta klamkę, otwierając drzwi od strony pasażera. Wpatruje się intensywnie w przystojną twarz, w zbliżające się do niego gorliwie ciało i w momencie, w którym Tommy gotów jest wsiąść do środka, opiera dłoń o przeciwległy bok ramy drzwi, uniemożliwiając mu to. Ich twarze dzieli podobna ilość centymetrów, co jeszcze przed kilkoma minutami przy barze.
— Jestem alkoholikiem — wyrzuca z siebie z równą naturalnością, co wydychane powietrze, by wreszcie zdać sobie sprawę z absurdalności tego wyznania. Ledwo zna tego człowieka. I zdradza mu informację, której nie obwieścił nawet własnemu ojcu. By zaraz potem uświadomić sobie, że Tommy chwilę wcześniej najprawdopodobniej zrobił to samo.
— A mówię o tym, bo nie interesują mnie jednorazowe przygody. Podobasz mi się i to dzisiaj — zaczyna powoli, bliżej nieokreślonym ruchem dłoni wskazując pub, choć wzroku ani na moment nie spuszcza z Mayersa — to miała być randka, ale notorycznie chodzisz z tymi swoimi kolegami i po prostu nie chciałem cię przed nimi przypadkiem wyoutować. Chciałbym cię lepiej poznać. Chciałbym cię lepiej poznać, bo jesteś przystojny, uroczy, śmieszą mnie twoje chujowe żarty, lubię cię słuchać i podobają mi się twoje czerwone uszy. I chciałbym cię zabrać na faktyczną randkę, do kina, teatru, na wrotki albo na kolację. Umiem być dyskretny, ale jeśli to dla ciebie za dużo, mogę też ugotować coś u mnie, puszczę jakiś film albo możemy po prostu rozmawiać. I nie piję od trzech lat, ale powinieneś wiedzieć, jeśli też jesteś zainteresowany.
Mówi płynnie, spokojnie. Oddycha swobodnie. Jak gdyby podobne wyznania deklarował z lekkością codziennie. Wszystko jest w porządku. Wszystko jest w porządku poza tym, że Tommy nie odpowiada.
Wstaje, bo on wstaje, a potem wychodzi przed nim, a serce wali mu jak młot. Nagle cała odwaga opuszcza go wraz z oddechem, bo przecież nie może zaryzykować wszystkiego, do czego dążył, żeby sprawdzić teorię. Może zapomnieć o tym piwie, o wszystkim, co mu powiedział, może nawet zrzucić to na te kilka piw, które wypił. Musi uciec. Szybko. Zanim ponownie na niego spojrzy.
OdpowiedzUsuń— To pa.
Uciekaj, myśli i jednocześnie wszystko w środku wywraca się na drugą stronę. Tchórz. Słowo osiada w nim głęboko, bo jeśli kimś nie chciał być to właśnie tchórzem. To tego obawia się dużo bardziej niż bycia blisko z mężczyzną. Jakby na potwierdzenie pada jego imię w formie, która często budzi w nim irytację, bo brzmi pejoratywnie. Ale nie z ust Dorana. Nie potrzebuje więcej, żeby się odwrócić.
Przytakuje na propozycję podwiezienia i rusza w kierunku samochodu. Musi tylko nie być tchórzem, to jedyne zadanie. A przynajmniej tak mu się wydaje, bo gdy chce wejść do środka, Doran zatrzymuje go w potrzasku, przypominającym ten w barze. Oddech automatycznie przyspiesza i Tom patrzeć może wszędzie, tylko nie w oczy mężczyzny.
Jest pewien, że Gallagher go pocałuje. Jeśli nie, to że zapyta czy może. To dwie opcje jakie pojawiają się w głowie Toma, dlatego wyznanie całkowicie go zaskakuje. Wszystko, co następuje później, jeszcze bardziej. Słucha wszystkiego i nie umie znaleźć dobrych słów, żeby ujęły, co robi z nim to wyznanie. Wiele rzeczy pojawia się bowiem jednocześnie.
Po pierwsze z alkoholikami do czynienia miał całe życie. Jego ojciec, jego wujowie, starsi koledzy ze służby – właściwie większość mężczyzn, których znał dopadał kolejny los, choć niewielu z nich potrafiło nazwać się alkoholikami. Ba, prędzej zapiliby się na śmierć niż wypowiedzieli te słowa na głos. Doran jest więc inny. Tom zdaje sobie sprawę, że się nie martwi, że informację tę przyswaja, ale nie boi się jej konsekwencji, nie teraz. I, że naprawdę byłby chujowym detektywem, bo przez cały wieczór nie zorientował się, że ten pił bezalkoholowe trunki.
Po drugie, że Doran wiedział o nim dużo wcześniej niż dzisiejsze spotkanie. Pojawia się oczywiście znajoma, tchórzliwa myśl co jeśli nie tylko on?, ale nie wie, co z nią zrobić. A potem przypomina sobie o wszystkich spojrzeniach kierowanych w jego stronę. O tym jak zawieszał na nim wzrok ilekroć go widział, że wyłapywał go każdorazowo i łapał się jak mucha na lep. I przestaje się dziwić.
Po trzecie, że poszedłby z nim na randkę i do kina, i do teatru, i na wrotki, i kolację. Wszędzie. Jednocześnie czuje jak faktycznie się czerwieni, bo bliskość cudzego ciała i kierowane w jego stronę komplementy robią z nim wiele: w tym zawstydzają do stopnia niemal komicznego.
Nie ma pojęcia, gdzie wędruje jego wzrok, czy wpatrzony był w cudze usta, w klatkę piersiową czy szczękę. W końcu jednak decyduje się spojrzeć mężczyźnie w oczy, czerwony czy nie, odrobinę zmieszany, modląc się by tchórzostwo, które popchnęło go do powiedzenia to pa nie przejęło nad nim władzy. Mija chyba rok. Unosi jednak dłonie, kciuki głaszczą gładkie policzki, a kącik ust unosi się ledwo widocznie. Najchętniej wszystko przekazałby mu swoim spojrzeniem, ale wątpi by Doran mógł bezbłędnie rozszyfrować chaos, który dzieje się tam tego wieczoru.
— Bardzo chciałbym cię teraz pocałować, ale piłem piwo i tequilę, i myślę, że powinieneś zabrać mnie do domu, żebym mógł zaprosić cię do siebie i umyć zęby — mówi na jednym oddechu, zapominając o najważniejszym. — A potem pocałować.
Gdy tylko to mówi dociera do niego, że przecież tragiczny start. Nie ma jednak nic innego poza jednym, czego stara się nie mówić. Kciuk zahacza o ostrą kość policzkową i Tom myśli o sposobie w jaki Doran wymówił jego imię.
— Też jestem zainteresowany — dodaje więc, nie mając pojęcia, co to oznacza i w co właściwie się wpakowuje. Wie natomiast, że wystarczyło mu jedno spotkanie (nie-randka), by całkowicie się nim oczarować i obawia się, co może zrobić z nim kolejne.
Cisza sprzyja paranoi, dudnienie przyspieszonego rytmu serca w uszach podbija pewność, z jaką Doran ocenia wściekle czerwoną skórę mężczyzny jako zmieszanie. Całe szczęście, że dzielą ich drzwi samochodu, bo tym sposobem oberwać może jedynie w twarz. I o co właściwie chodziło mu z tymi wrotkami, skoro nie pamięta, by kiedykolwiek takowe miał na nogach?
UsuńNie znajduje odpowiedzi. Tommy bowiem dotyka jego policzków i Gallagher natychmiast się uspokaja. Tym razem to on nabiera pewności, że zostanie pocałowany, a kiedy tak się nie dzieje, mięsień w klatce piersiowej ponownie przyspiesza pompowanie krwi, bo mężczyzna zaczyna mówić i Doran nie pamięta, by ktoś kiedykolwiek potraktował jego picie z równie odpowiednio. Nie potrafi zwerbalizować tego, ile to dla niego znaczy, dlatego dotyka jedynie cudzego nadgarstka, opuszką kciuka rozmasowując mięsień. Wyznanie rozmówcy niweluje resztę zahamowań i detektyw skleja swoje wargi z cudzymi. Zaraz jednak odsuwa się minimalnie, marszcząc brwi.
— To tak nie działa — zapewnia i czuje, że bariera z drzwi doprowadza go do szału, dlatego dłoń z ramy przenosi na nie, by zaraz ominąć je i stanąć naprzeciwko Tommy’ego bez przeszkód. Palce natychmiast chwytają jego biodra, a on znów pochyla się, ale zamiera, nim całuje ponownie. — W porządku?
Czeka ponownie, kciukami wmasowując materiał czarnego t-shirtu w skórę mężczyzny.
Doran go całuje. Czuje jego usta na swoich, serce wali jak oszalałe, nie zdąża jednak nawet przymknąć powiek, już nie ma go przy sobie. Słyszy słowa, ale jest tak oszołomiony, że potrzebuje momentu by dotarło do niego, że chodzi o alkohol. Przytakuje więc krótko raz, potem drugi i czekać musi chyba nieskończoność zanim mężczyzna w końcu pojawia się przed nim, choć nadal nie całuje.
OdpowiedzUsuń— Koniec pytań — decyduje, bo pomijając wypity alkohol, do głowy uderza mu również bliskość. Wyrywa więc głowę do przodu i tym razem to on go całuje, nie mając zamiaru czekać na decyzję Gallaghera. Ten mógłby się rozmyślić, mogłoby dotrzeć do niego, że powodów by go sobie odpuścić ma dużo więcej niż tylko procenty. Wargi mężczyzny smakują cydrem i choć bardzo chce najlepiej od razu: przyspieszyć, wślizgnąć się między nie językiem, badać zęby, badać otwór gębowy, powstrzymuje się i nie spieszy, bo jednocześnie chce go poznać, leniwie przedostać się centymetr po centymetrze, wiedzieć jak pełna, dolna warga reagować będzie gdy się na niej zassie.
Czy Doran był w stanie powiedzieć, że nigdy nie całował się z mężczyzną? Nie ma zielonego pojęcia, jeśli tak to może przez nadgorliwość z jaką jego dłonie przesuwają się po ciele przed sobą albo przez to, że bliskość cudzych bioder tuż przy swoich działa na niego dużo bardziej niż powinna.
Nie jest zawstydzony bardziej niż dotychczas, ale odrywa się od Gallaghera.
— Jeśli chcemy kontynuować, naprawdę musisz zabrać mnie do domu, nie mam zamiaru spuścić się w spodnie — informuje wprost, bo teraz, gdy Doran wie, to wcale nie jest aż takie trudne. A przynajmniej tak mu się początkowo wydaje, mimo to czuje, że czerwień z uszu wcale nie blednie.
Powolne pocałunki nie są jego rodzajem pieszczoty, mimo tego rozwiera flegmatycznie wargi i wpuszcza mężczyznę do środka, dostosowując się do jego tempa. Kontrola przychodzi mu z trudem. Świadczą o tym kciuki, w oka mgnieniu pokonujące materiał koszulki i wbijające się w rozgrzaną skórę przy linii spodni, a moment później dłonie, już kurczowo i dotkliwie wpijające się w cudze boki. Skóra zapada się pod intensywnością dotyku głęboko, ponieważ większość wysiłku Doran wkłada w utrzymanie dystansu między sylwetkami. Najchętniej naparłby bowiem na mężczyznę całym sobą, zamykając w szczelnym objęciu między własną postacią a karoserią auta. Rozczarowanego westchnienia, gdy ciekawskie usta zamykają się przed nim, powstrzymać już nie potrafi. Przesuwa nosem po gładkim policzku i trąca nim czerwone ucho.
OdpowiedzUsuń— Dlaczego nie? — mruczy przekornie i wysuwa język, próbując delikatnej skóry płatka, by zaraz zrobić to, na co ochotę miał przez cały wieczór i uszczypnąć go drapieżnie zębami.
Siła z jaką mężczyzna wbija palce w jego boki nie wzbudza w nim podejrzeń, myśli jedynie jak bardzo podoba mu się ten brak delikatności. Z podobnym entuzjazmem reaguje na westchnienie, które słyszy i pieszczotę ucha, a potem śmieje się cicho na zadane pytanie. Jedną z dłoni wsuwa w krótkie włosy Dorana i drapie skórę na karku, drugą zaś układa na jego torsie. Nie wkłada w gest siły wcale, nie próbuje go bowiem od siebie odepchnąć, tylko czuć go pod palcami: a konkretnej, sprawdzić czy serce mężczyzny bije tak szybko jak jego własne.
OdpowiedzUsuń— Wolałbym gdzieś indziej — mówi otwarcie i właściwie sam jest zaskoczony, że może. Nigdy nie był dobry w dirty-talku ani jakimkolwiek innym talku, który dotyczyć miałby seksu. Jego spotkania z kobietami kończyły się szybko, te wychodziły z nich niezadowolone i raczej żadna ze stron nie próbowała przedłużyć tortury słowami; jeśli zdarzało się, że któraś proponowała podobne rozwiązanie to chyba uznając, że w ten sposób może pójdzie mu lepiej. Nie szło. Tommy nie ma jednak oporów przed mówieniem do Dorana, nawet jeśli nie wyczuwa jeszcze do końca, co ten mógłby chcieć usłyszeć. Czy faceci w ogóle chcieli słyszeć cokolwiek?
W końcu, gdy wzwód robi się nieznośny, przysuwa się bliżej, niszcząc zachowaną przez mężczyznę przestrzeń między nimi. Napiera na niego swoimi biodrami, odczuwając chwilową ulgę już przy samym nacisku.
Powinien go posłuchać; wepchnąć do auta i zawieźć dokądkolwiek Tommy chce, byle kontynuować pieszczotę. Sęk w tym, że wiązałoby się to z puszczeniem rozgrzanych boków, a na to bynajmniej nie ma ochoty. Zwłaszcza kiedy mężczyzna odpowiada, niedopowiedzeniem pozostawiając głowie Irlandczyka kuszący szereg możliwości. Zaraz też napiera na niego kroczem i Doran może jedynie sapnąć zaskoczony, zsuwając palce na kształtne pośladki. Nos trąca skórę szyi, by zaraz ukąsić ją i podobnie potraktować kość szczęki, kiedy usta odnajdują cudze i tym razem wpijają się w nie z zachłannością zgodną z wolą. Gorliwa odpowiedź języka mężczyzny i prędkie braki powietrza w płucach skutkują natychmiastowym wzwodem, o czym informuje kochanka momentalnie. Przyciska go szczelnie do siebie, by zaraz unieść dłoń do krótkich włosów i nacisnąć na jego głowę, kierując Tommy’ego w dół swojego ciała.
OdpowiedzUsuńBrak doświadczenia w kontaktach z mężczyznami bynajmniej nie sprawia, że z mniejszą żarliwością odpowiada na cudze gesty. Wręcz odwrotnie, pierwszy raz w życiu coś klika i jego umysł i ciało współgrają w chęci, z jaką odwzajemniają każdy gest. Udostępnia Doranowi dostęp do swojej szyi, szczęki, ucha, a potem całuje go, starając się łapać płytkie oddechy, gdy tylko ma okazję, ale finalnie okazuje się to niewystarczające. Żałuje, że od samego początku nie pozwolił sobie na takie pocałunki, będzie jeszcze miał czas go poznać.
OdpowiedzUsuńW innych okolicznościach, wzwód napierający na jego udo sprawiłby, że najpewniej by spanikował, tym szczególniej, że przed piętnastoma minutami bardzo nieumiejętnie próbował wytłumaczyć swoją orientację. Bądź swoje zdenerwowanie i to, że wynika ono z przypuszczenia, że mogą mu się podobać mężczyźni. Nie ma żadnych wątpliwości, że chce kontynuować. Czuje dłoń na swojej głowie i jest tak podekscytowany i podniecony, że potrafi zapytać jedynie:
— Tutaj?
Nie daje sobie nawet myśli tej zakwestionować ani przestraszyć się konsekwencjami. Poddaje się dłoni, po drodze wpijając mocno w skórę na jabłku adama, bo zdaje sobie nagle sprawę, że nigdy nie czuł go pod językiem, a nie chce tracić absolutnie nic.
Konsekwencją pchnięcia mężczyzny w dół są znikające spod palców pośladki, Doran prędko godzi się z tą stratą pewien, że wkrótce dostanie znacznie więcej. Wolną dłoń opiera więc o dach samochodu i zaraz wypuszcza ze świstem powietrze z płuc, kiedy pada to jednosłowne pytanie. Nie przypomina sobie, by kiedykolwiek pragnął kogoś równie intensywnie, że gotów był zgodzić się na seks oralny na głównej ulicy, nawet jeśli chwilowo nieuczęszczanej. Ani by kiedykolwiek ktokolwiek mu go proponował. Wbija palce w dach pojazdu, drugą wbrew woli wpychając Tommy’ego na siedzenie. Dłoń z torsu natychmiast unosi się do cudzego podbródka, chwyta go i dociska dolną wargę do linii zębów.
OdpowiedzUsuń— Nie tutaj, głuptasie — mruczy, obserwując swój ruch, by zaraz wierzchem dłoni klepnąć bok kolana mężczyzny, gestem zachęcając go do schowania nóg do środka. — Chciałeś, żebym zabrał cię do domu?
Oddycha płytko i myśli nad wyraz szybko, co nie sprzyja prowadzeniu auta. Mimo tego obchodzi je, wsuwa się na miejsce kierowcy i wkłada kluczyki do stacyjki. Wolną dłonią poprawia ułożenie męskości w pełnej erekcji w bieliźnie.
— Adres?
Nie patrzy na niego, bo to zdaje się być jedynym sposobem, by dowieźć ich na miejsce w jednym kawałku.
Oczywiście, że nie tutaj. Nie ma pojęcia, skąd podobna myśl w ogóle przychodzi mu do głowy, pewien jest jednak, że gdyby Doran tylko chciał, zapomniałby zarówno o tym, gdzie są i że nigdy wcześniej nie klęczał przed drugim facetem i po prostu wziął go w usta. Jeden z nich jednak myśli, co Tommy kwituje cichym och i ma wrażenie, że brzmi niemal na rozczarowanego, mimo że chce tylko w jakiś sposób skomentować swoją pomyłkę.
OdpowiedzUsuńSiada na fotelu pasażera, wciska nogi do środka i zapina pas bezpieczeństwa.
— Vartry Road — odpowiada szybko. — 141.
Czuje mrowienie na dolnej wardze, gdzie przed chwilą czuł jeszcze kciuk mężczyzny i dopiero słysząc odpalany silnik, dociera do niego w co się pakuje. Przed godziną nie był nawet gotowy przyznać na głos, że podobają mu się faceci, teraz zabierał jednego do siebie. Nie ma pojęcia, co chce z nim robić. Chyba wszystko.
Znów ma wrażenie, że robi się trochę bardziej czerwony niż był przed chwilą. Bierze głębszy, uspokajający oddech i przykrywa twarz dłońmi, tak jak to zrobił w barze, choć tym razem nie ze wstydu, raczej żeby ograniczyć sobie rozpraszające go bodźce.
Taktyka niepatrzenia na mężczyznę prędko okazuje się nieskuteczna. Nie słyszy bowiem trzaśnięcia drzwi po stronie pasażera, pochyla się więc w jego kierunku, by je zatrzasnąć. Marszczy brwi, bo Mayers chowa twarz w dłonie, sam zaraz wycofuje się więc na swoje siedzenie i włącza się do ruchu.
OdpowiedzUsuńUlica znajduje się zaledwie dwie przecznice dalej, dojeżdża zatem na miejsce w mniej niż pięć minut. Kąt oka nadal śledzi niepokojące zachowanie pasażera i skutecznie ściąga Dorana na ziemię, choć wzwód nadal uwiera nieznośnie z braku dotyku.
— Tommy — zaczyna powoli, gasząc silnik. Dłoń kładzie na napiętym karku i przelotnie masuje zbite mięśnie.
— Hej, spójrz na mnie. — Drugą rękę lokuje na gładkim policzku, nakierowując cudzy wzrok na siebie. — Nie musimy dzisiaj niczego robić, jeśli to za dużo. Mogę zostawić ci swój numer i możemy się umówić na następne spotkanie...
Głos ma spokojny, podobnie jak spojrzenie, ale nie może tego samego powiedzieć o umyśle, który zdąża już rozpatrzeć przynajmniej trzy scenariusze, w których Mayers się rozmyśla i nie dotyka go nigdy więcej.
Myśli o tym, że jeśli na niego spojrzy, będzie musiał się dotknąć i wtedy faktycznie pozostanie mu jedynie spuszczenie się w spodnie. Stara się więc ograniczyć wszelkie bodźce, najchętniej zatkałby i uszy, żeby nie słyszeć jak mężczyzna oddycha. Drga więc niespokojnie, czując palce na karku i opuszcza dłonie na uda, orientując się, że są na miejscu. Uspokajający ton głosu Dorana wywołuje w nim konsternację, poddaje się dłoni, która zmusza go, by na niego spojrzał, zatapiając się jednocześnie w przyjemnym ruchu pod kością potyliczną.
OdpowiedzUsuńDopiero wtedy orientuje się, że Gallagher jest zmartwiony.
— Nie chcę umawiać się na następne spotkanie — mówi więc, by zaraz stwierdzić, że zupełnie nie oddaje to faktycznego stanu rzeczy i tego, co w rzeczywistości próbuje mężczyźnie przekazać. — To znaczy chcę, ale nie w tym rzecz. Próbuję ci powiedzieć, że chcę dzisiaj zrobić z tobą tyle rzeczy… że naprawdę, naprawdę walczę ze sobą, żeby nie zacząć dobierać się do ciebie już teraz — tłumaczy, chwytając dłoń obejmującą jego policzek i przysuwa ją do ust. Zamiast jednak pocałować palce, przesuwa językiem po kościstych knykciach. — Nie martwię się, że się przestraszę, tylko że dojdę zanim zdążę cię rozebrać.
Znów marszczy brwi, próbując nadążyć za chaotycznym tokiem myślenia mężczyzny, ale z każdym kolejnym słowem mięśnie twarzy rozluźniają się na rzecz przyjemnego mrowienia wzdłuż kręgosłupa, kiedy cudzy język styka się z jego skórą.
OdpowiedzUsuń— Na szczęście nie musisz rozbierać mnie w całości, żeby dojść we mnie — zauważa zniżając głos do konspiracyjnego pomruku i wpatrując się intensywnie w jasne oczy. Nim Mayers zdąża zareagować, zaciąga ręczny hamulec i zwalnia bieg, już opuszczając samochód. Dla bezpieczeństwa wsuwa dłoń w kieszeń spodni, a przynajmniej tak sądzi pierwotnie, bo tym sposobem opuszki palców ma nieznośnie blisko nabrzmiałej męskości. Obserwuje, jak Tommy wyskakuje z auta i niemal wbiega w alejkę prowadzącą do drzwi wejściowych do jego domu. Doran zamyka pojazd i podąża za nim, zatrzymując się znacznie bliżej kuszącego ciała, niżby wypadało.
Nos chowa w zagłębienie za odstającym uchem, a dłoń pod materiał czarnej koszulki, niemal flegmatycznie przesuwając opuszkami palców do umięśnionej klatki piersiowej. Gdy tylko odnajduje sutek, otacza go dotykiem, zaciągając się głęboko cudzym zapachem. Wtedy pęk kluczy z brzdękiem opada na wycieraczkę, a kącik warg Dorana drga triumfalnie ku górze.
— Jesteś strasznie niezdarny, Mayers — mruczy z teatralnym niesmakiem.
Nagle jest bardzo świadomy suchości w gardle, a także tego, że Doran doskonale wie, co robi. Wydaje się bowiem niemożliwe by odzywał się, nie mając przy tym pewności, co do efektu jaki jego słowa wywrą na Mayersie. Dobrze, że detektyw samochód opuszcza jako pierwszy, inaczej Tommy mógłby przyciągnąć go do siebie i zapomnieć, że jeszcze przed chwilą dochodzenie w spodniach uznawał za problem.
OdpowiedzUsuńJest podekscytowany i napalony, trzaska za sobą drzwiami i może przeprosiłby za to, ale zbytnio się spieszy. Wciska dłoń do kieszeni, wyciąga klucze i wpatruje się w pęk, szukając właściwego i choć może powinien, w ogóle nie spodziewa się dotyku na klatce piersiowej.
— Rozpraszasz mnie — tłumaczy niezadowolony, choć przecież nie ma na co narzekać. Schyla się, uciekając cudzym palcom, a kiedy na powrót stoi wyprostowany, ma nadzieję, że te zaraz wrócą do umięśnionego torsu. Wciska klucz w zamek, przekręca go, drzwi otwierają się z głośnym kliknięciem, Tom popycha je na oścież, odwracając się na pięcie. Może nie mieć doświadczenia, ale wie czego chce, a chce czuć przy sobie bliżej pociągającego detektywa. Zaciska więc dłonie na połach cudzej marynarki i przechodząc przez próg na oślep, ciągnie Dorana w swoim kierunku, gotów założyć się, że to już najwyższy czas, żeby ten ponownie go pocałował.
Doranowi z kolei ślina napływa do ust w nadmiernej ilości, oto bowiem obserwuje kusząco wygięte w łuk plecy, gdy mężczyzna schyla się po pęk kluczy. Zagryza dolną wargę, muskając opuszkami naprężony bok pociągającego ciała, drzwi klikają, a on wreszcie ma go przy sobie blisko. Napiera na niego całym sobą, językiem już odnajdując drugi i całuje zachłannie. Któryś z nich potyka się o próg, ale nie ma to znaczenia, bo przed upadkiem powstrzymuje ich ściana, a może stojąca pod nią szafka. Coś spada na ziemię, ale Gallagher nie wie co, bo liczą się jedynie te chętne usta, moment później natomiast fakt, że w końcu może podciągnąć czarny materiał i zassać się łapczywie na twardym sutku. Prędko zresztą Doran widzi niewiele, bo nogą posyła drzwi ku framudze, odcinając ich od jedynego źródła światła. I nie interesuje go to wcale, ponieważ nie potrzebuje oczu, by rękoma odnaleźć drogę do umięśnionych pośladków, a zębami wgryźć się w masywną pierś.
OdpowiedzUsuńPodoba mu się narzucone tempo, to nie sprzyja myśleniu, a tego jak na jeden wieczór ma dosyć. Zdążył przecież martwić się o wszystko: od koloru zakładanej koszulki aż po zdradliwe reakcje własnego ciała. Teraz już nie chce, woli odwzajemnić chaotyczne pocałunki i skupić się na tym, że jest mu dobrze, i że chce by i Doranowi tak było.
OdpowiedzUsuńPrzesuwa palcami przez bok przystojnej twarzy do cudzego karku i zaciska na nim dłoń, oddychając coraz płycej. Robi kolejny krok do tyłu, ale tyle wystarcza by potknął się o pierwszy stopień i upadł na schody. Z ust wyrywa się dźwięk, sam nie wie czy bliżej mu do sapnięcia czy parsknięcia śmiechem. Zaraz jednak zaciska obie dłonie na porządnym materiale marynarki, próbując ściągnąć go, jednocześnie nie tracąc głowy, gdy Gallagher traktuje jego pierś kolejnymi pieszczotami.
— Na górę — mruczy nisko, starając się wyswobodzić ramiona detektywa z ubrania, jednocześnie zgina nogę w kolanie, gotów i na czworaka dostać się do sypialni. To jednak okazuje się nagle wciśnięte pomiędzy nogi kochanka, czuje nabrzmiałe krocze i pewien jest, że na sto procent, że jest detektywem.
Tommy się potyka, Doran uderza bokiem o ścianę, ramieniem trącając włącznik światła, ale finalnie i tak leci za nim. I nie narzeka, bo choć kolana boleśnie uderzają o kant stopnia, nagle cudzą nogę ma na swoim kroczu, a nos wciśnięty w splot słoneczny kochanka.
OdpowiedzUsuń— Jebać górę — odpowiada prawie bezwiednie, wpatrując się z apetytem w nagi tors i pewien jest, że do żadnej sypialni nie dotrą. Daje to dosadnie do zrozumienia, kiedy wargi poczynają ssać, kąsać i lizać twardą skórę w sprawnej wędrówce ku linii spodni, podczas gdy Gallagher w międzyczasie wyszarpuje jedną z rąk z rękawa marynarki. O drugą w tym momencie nie dba, zbyt zaangażowany w rozpinanie cudzego rozporka. Biodra poruszają się niespokojnie na umięśnionym udzie, a kiedy palce kończą pracę, jedna z dłoni opada na bok, natrafiając na przedmiot, który wcześniej spadł z szafki. Początkowo go ignoruje, ale prędko do świadomości przedziera się kształt damskiej torebki. Dokładnie w momencie, w którym gotów jest zassać się na uwypukleniu w bieliźnie Mayersa.
— Do kurwy nędzy — cedzi z trudem, z podobnym wysiłkiem odsuwając się w tył. Sfrustrowana dłoń pociera z irytacją dolne palce twarzy, a Doran wbija wzrok w torebkę, bo na Toma nagle patrzeć nie potrafi.
Jebać górę, zgadza się bezgłośnie, choć to przecież strasznie nieodpowiedzialne. Doran jednak zaczyna pieścić jego klatkę piersiową, a później przesuwać się niżej, jasno dając mu do zrozumienia, co zamierza i Tommy traci umiejętność logicznego myślenia czy podejmowania racjonalnych decyzji. Mimowolnie wypycha biodra do przodu, dłońmi bada włosy i kark mężczyzny, ale głowę odchyla do tyłu, uciekając od nadmiaru bodźców. Przymyka powieki, oddychając przy tym coraz płycej.
OdpowiedzUsuńSłyszy przekleństwo i zanim orientuje się, czego właściwie jest świadkiem, ciało znika spod palców i skonfundowany spogląda na odsuwającego się kochanka. Jego twarz przejawia irytację, może nawet złość i Tommy w pierwszej chwili absurdalnie myśli, że może pośpieszył się z przyciskaniem, jak mu się zdawało, chętnych ust do swojego krocza. Zaraz jednak dostrzega trzymany przez niego przedmiot; zdezorientowany jest przez kilka długich sekund, potem dociera do niego, co najpewniej Doran musiał pomyśleć. Najpierw chwycić chce go za nadgarstek, ale dłoń wystrzelona zostaje jednak do przystojnej twarzy, bo bardzo nie podoba mu się, że Gallagher na niego nie patrzy.
— To mojej mamy. Mieszkam z mamą — mówi pośpiesznie i w innych okolicznościach może fakt ten przekazałby mu inaczej, teraz zwyczajnie nie ma zamiaru za sprawą pomyłki doprowadzić do tego, by Doran chciał odsunąć się od niego mocniej. — Jestem sam — zapewnia go jeszcze, choć jest prawie pewien, że wszystko, co zaprezentował tego wieczora powinno o tym fakcie mężczyznę poinformować poza wszelką wątpliwość.
Tom podnosi się do siadu, jego udo ociera się o erekcję Dorana i detektyw pewien jest, że wystarczy jedno słowo, by mu przywalił. Chce się podnieść, ale dłoń mężczyzny zmienia tor jego spojrzenia, ten odzywa się, a Gallagher otwiera i zaraz zamyka usta.
OdpowiedzUsuń— To twojej mamy — powtarza głupio, po części aby przetrawić informację, trochę jednak i po to, by zweryfikować jej prawdziwość. Kąt oka dostrzega teraz kobiecy płaszcz na wieszaku i buty na obcasie pod nim, różową tapetę w kwieciste wzory oblekającą ścianę i nad wyraz jaskrawy dywan na schodach pod nimi. Przez kilka ciężkich sekund wpatruje się w przystojną twarz, by finalnie z niejasnych powodów zweryfikować, że Tommy'emu wierzy. Chrząka zakłopotany.
— Przepraszam. Za często zdarzało mi się... Nieważne. — Pociera powieki z ciężkim westchnieniem, kiedy pojmuje, że był zazdrosny. O tego faceta, którego praktycznie nie zna. Przełyka ślinę, spuszczając wzrok z jasnych oczu na zaróżowione od pocałunków wargi.
— Czy ona jest w domu...? Powinienem wyjść? — pyta powoli, kiedy dogania go refleksja, że być może dobrym początkiem byłoby zejście mężczyźnie z kolana. Chwyta poręcz i podnosi się chwiejnie, chwilowo ignorując bezwładnie zwisającą z jednego ramienia marynarkę.
— Powinienem był cię uprzedzić — zapewnia go, choć nie do końca rozumie, co się dzieje. Spodziewał się bowiem, że informacja o matce, jakkolwiek dziwaczna, sprawi, że wrócą do przerwanych czynności. Doran jednak go przeprasza i Tommy nie wie za co, a co gorsza, ten wciąż się wycofuje.
OdpowiedzUsuńMoże to zepsuł. Może właśnie sprawił, że Gallagherowi przeszły jakiekolwiek resztki zainteresowania, o którym wspomniał zanim weszli do auta. Pociera nerwowo kark, czując że to teraz przydałyby się na nim palce mężczyzny i ich uspokajające ruchy.
— A chcesz iść? — pyta, bo nie ma już zbyt wiele do stracenia, może więc wprost powiedzieć, co myśli. Nie ma pojęcia czy to wypada, czy nie wypada, ale chwyta podnoszącego się z niego mężczyznę za przedramię. — Bo ja nie. A jej nie będzie jeszcze przez co najmniej dwie godziny, więc jeśli chciałbyś zostać to możemy wrócić do całowania, i wzwodów, i seksu, tak? Bo jestem prawie pewien, że w tamtym kierunku zmierzaliśmy. A potem mogę ci też wszystko wyjaśnić, bo to nie jest na stałe ani nic.
Znów nie może się przymknać, ale Doran wygląda jakby tylko poprawienie zwisającego ramienia marynarki dzieliło go od wyjścia. I niby nie może mu zabronić, a jednak mieli palcami materiał koszuli na cudzym przedramieniu, chwilowo ignorując jak durnie wyglądać musi on sam.
Nim zdąża się wyprostować, Tommy chwyta go za przedramię i wpada w swój charakterystyczny słowotok, a Gallagher nie potrafi pojąć, dlaczego ta konkretna reakcja na stres tak go rozczula.
OdpowiedzUsuń— Panikujesz — zauważa i siada okrakiem tym razem na obu udach mężczyzny. Dłonią początkowo ujmuje jego policzek, prędko jednak wtapiając palce w krótkie włosy i drapiąc paznokciami skalp. Druga ręka przesuwa się po rozgrzanym boku, by zaraz wsunąć się między ich sylwetki i dotknąć nadal odsłoniętego, umięśnionego brzucha.
— Nigdzie nie idę, ale musisz przestać gadać o swojej mamie, bo nie mogę teraz o niej myśleć — mówi spokojnie, opierając czoło o cudze i śledząc ruch niespokojnych palców, których opuszki w końcu wślizgują się za gumkę bokserek Mayersa. — Okej?
Upewnia się, krzyżując wzrok z cudzym, kiedy obejmuje imponującą męskość kochanka i przyciska ją do jego podbrzusza, sapiąc przy tym z zadowoleniem.
Doran Gallagher go rozpracował. Czuje znajomy już dotyk na potylicy i uspokaja się z każdym ruchem palców. Może rzeczywiście panikuje, ale przy tym, pierwszy raz ma wrażenie, że jego reakcje nie są przez nikogo oceniane, że ten konkretny mężczyzna chce jedynie by poczuł się lepiej. Bierze spokojniejszy oddech i przytakuje, bo tak, jest okej i tak, nie musi rozmawiać o matce.
OdpowiedzUsuńA potem zupełnie nie obchodzi go już, że są na schodach, że nie zamknął drzwi na klucz, że wciąż ma na nogach buty, a stopnie wbijają mu się w plecy. Dociera do niego, że nie musi chować twarzy, że zupełnie nie przeszkadza mu, że Doran obserwuje go, pierwszy raz go dotykając. Tommy dorównuje cudzemu sapnięciu, biodra szarpią do przodu, a on odnajduje pasek spodni mężczyzny i wyrywa zza niego koszulę, żeby jedną dłonią dostać się do jego nagiego boku, pleców, właściwie gdziekolwiek jest w stanie. Drugą zaś trzyma szczękę kochanka, mocno, blisko swojej twarzy, sapie w nią głośniej.
— Uparłeś się na te spodnie — mruczy z niezadowoleniem, próbując mu jednocześnie dać do zrozumienia, że budowane napięcie niedługo będzie musiało znaleźć ujście.
Przesuwa kciukiem wzdłuż pulsującej żyły na trzonie, by dotrzeć do wędzidełka, zahaczyć o nie i docisnąć opuszkę do lepkiej już główki. Podoba mu się, że Tommy chwyta go mocno za szczękę tuż przy sobie, że obserwować może najdrobniejsze nawet reakcje jego twarzy, a także siłę, którą czuje w zatapiających się w skórze palcach.
OdpowiedzUsuńNa wpół prycha, na wpół parska urwanym śmiechem, kiedy pada komentarz. Dokładnie w chwili, w której przesuwa szybszym ruchem po twardej męskości.
— Myślałem raczej o ustach, ale za mocno mnie trzymasz — mówi spokojnie i widzi wyraźnie, jakie wrażenie robi na kochanku ten komentarz. Uścisk na szczęce zdaje się słabnąć, biodra za to szarpią się w jego kierunku z taką werwą, że musi przysiąść pewniej na udach mężczyzny. Mimo tego nie przestaje poruszać dłonią, podczas gdy kącik warg unosi się ku górze w prowokującym uśmiechu.
Wpatruje się w rozbawione, choć spokojne oczy i to im się poddaje, powoli zmniejszając nacisk na cudzą szczękę. Dałby mu w zasadzie zrobić ze sobą wszystko, jest tego pewien. Dłoń z żuchwy nieśmiało przesuwa na tył głowy kochanka, ale jedynie głaszcze miękkie włosy, oddychając w rytmie nadawanym przez szybkie ruchy na przyrodzeniu
OdpowiedzUsuńNie widział tego w żadnym filmie, ale rzeczywistość na pewno jest lepsza: przystojna twarz wciąż jest blisko jego własnej i Tommy nie wierzy, że kiedykolwiek mogłaby mu się znudzić. Myśl ta jest na tyle zawstydzająca, że pierwszy raz ukrywa się w ramieniu, biorąc płytszy oddech.
Powstydzisz się później, myśli, podbudowując się kilkoma na szybko wyplutymi kurwami, po czym unosi głowę i ponownie krzyżuje wzrok z detektywem. Ten musi czuć jak blisko jest szczytowania; lepki od preejakulatu, rozgrzany od emocji.
— Doran… — mówi cicho, lecz ostrzegawczo.
Testuje imię na swoim języku. To pierwszy raz. Jeden z wielu.
Uścisk na szczęce słabnie, a potem znika całkowicie na rzecz pieszczoty we włosach, ale Gallagher nie spełnia zamkniętej pomiędzy poprzednimi słowami obietnicy. Nie potrafi oderwać oczu od cudzych; fakt, że Tommy również i mimo chwilowej ucieczki we własne ramię, moment później powraca do kontaktu wzrokowego, skutkuje piorunującym dreszczem łaskoczącym kręgosłup. Tym razem to Doran sapie cicho, wpijając palce w cudzą potylicę, a kiedy kochanek wymawia jego imię, rozwiera bezwiednie wargi, nie potrafiąc ukryć wrażenia, jakie znajome zestawienie głosek robi na nim w tej konkretnej konfiguracji. Przysuwa się do mężczyzny jeszcze bliżej, własnym kroczem napierając na wyrywające się ku niemu biodro i nie zaprzestaje wprawnej pracy dominującej dłoni na męskości kochanka.
OdpowiedzUsuńZapach Dorana uderza Tommy’emu do głowy w momencie, gdy mężczyzna mocniej napiera na niego swoim ciałem. Powinien dotykać go bardziej, stwierdza, od razu czując brak w dłoniach, bo może to jest moment, gdy palce owinąć powinien wokół cudzej męskości i odwdzięczyć podobną przyjemnością. Nie ma jednak czasu kontemplować swoich niedociągnięć, bo ostrzeżenie w końcu się spełnia. Mayers unosi głowę chcąc dorwać cudze usta swoimi, chwyta dolną wargę między zęby i sapie bełkotliwie, dochodząc w dłoni kochanka. Oddycha ciężko – może powinien porazić go fakt, że właśnie zrobił mu dobrze facet, ale myśl ta jest tak odległa, że Tommy zostawia ją na później, na moment samotności. Wciska głowę w zagłębienie przy sprężystej szyi i składa na niej kilka wilgotnych pocałunków, dłonią gładząc kark kochanka.
OdpowiedzUsuńKiedy w końcu odzyskuje w pełni zmysły, spogląda na Dorana i uśmiecha się łagodnie, może nawet z wdzięcznością. Potem dopiero przesuwa wzrok na brudną koszulę i marszczy brwi. Jest to jednak problem to rozwiązania – póki co, bardziej interesuje go ten niżej.
— Co lubisz? — pyta, krzyżując z nim wzrok choć dłoni pozwala przesunąć się po wybrzuszeniu w cudzych spodniach. Wyczuwa pod palcami twardą męskość i porusza dłonią, żeby zobaczyć reakcję mężczyzny. Nie wie przecież o jego preferencjach nic, a chciałby wszystko. Nie przejmuje się swoim stanem, ciekawość jest silniejsza niż chęć doprowadzenia się do porządku.
Oddech gna i Doran pewien jest, że gdyby Tommy wytrzymał odrobinę dłużej, to on sam skończyłby z ejakulatem w spodniach. Nie pamięta, czy kiedykolwiek jakikolwiek mężczyzna działał na niego podobnie i nie rozumie tego fenomenu. Z wciąż rozwartymi wargami i wpatrzonymi w przystojną twarz oczami przyjmuje cudze usta przy swoich, a nasienie na dłoni i materiale czarnej koszuli. Palce dotąd kurczowo ściskające potylice kochanka zaczynają ją głaskać, gdy ten wtula się w niego. Nawet gdy Tommy normuje pracę płuc, nie potrafi przestać dotykać jego policzka i ramienia.
OdpowiedzUsuń— Ciebie — odpowiada bez ogródek, oblizując spierzchnięte wargi, kiedy mężczyzna pociera jego erekcję. Zaraz jednak zsuwa się na stopień niżej, chwyta cudze adidasy i ściąga je ze stóp, bez delikatności odrzucając w tył.
— Nie będziesz już tego dzisiaj potrzebował. — Nie precyzuje, czy odnosi się do obuwia czy może spodni i bielizny, które zszarpuje z kuszącego ciała w następnej kolejności. Pozostawia go w samych skarpetkach i koszulce i czuje, że oddech znowu przyspiesza. A może nigdy się nie uspokoił.
— Na górę — poleca władczo, klepiąc ponaglająco bok umięśnionego pośladka.
Pada odpowiedź i Tommy momentalnie robi się czerwony; zupełnie reakcji nie kontroluje – pewna, otwarta wiadomość robi na nim tak ogromne wrażenie, a jednocześnie zaskakuje, że uszy zalewa burgund, tym samym kolorem barwią się policzki i mężczyzna pociera je nerwowo, jakby pomóc miało to w ukryciu nader entuzjastycznej i wstydliwej reakcji na jedno słowo. Właśnie doszedł w dłoni tego faceta, nie powinna na nim robić wrażenia podobna wypowiedź, a jednak kolejne czynności wykonuje jakby śnięty. Unosi tyłek, żeby łatwiej pozbyć się spodni i chyba dopiero klepnięcie sprowadza go na ziemię. Wpatruje się w przystojna twarz i zanim wykonuje polecenie, chwyta wciąż założoną na jedno ramię marynarkę i pociąga ją mocno, by zaraz odrzucić materiał na bok. Wstaje, trzyma Dorana blisko siebie, bada jego boki i klatkę piersiową i choć chce jak najszybciej znaleźć się na górze, chce w międzyczasie zdobyć wszystko inne.
OdpowiedzUsuńNa oślep robi więc pierwszy krok do tyłu, zna te stopnie, wie jak po nich chodzić nawet i po ciemku, nawet z zamkniętymi oczami; poradzi sobie i z tym zadaniem. Zaczyna więc rozpinać guziki koszuli, straszliwie się przy tym niecierpliwiąc. Kiedy dociera na górę, a materiał wciąż trzymany jest na dwóch, chwyta je w pięść, zagarniając przy tym sporo tkaniny i ciągnie w stronę sypialni.
Światło zapala z przyzwyczajenia, a potem rozpina te dwa przeklęte guziki.
— Ciągle mam wrażenie, że powinienem się bać albo stresować — wyznaje, przesuwając opuszkami po odsłoniętej klatce piersiowej, po czym pochyla się, trąca nosem szyję, przesuwa po niej językiem, bada czy podoba mu się zapach męskich perfum, dochodzi do płatka, zasysa się na nim. — A czuję tylko, że chcę ciebie więcej — dodaje cicho wprost do ucha. Wieńczy wypowiedź mocnym dociśnięciem mężczyzny do siebie; chce czuć go całego, najlepiej bez ubrań, najlepiej teraz. — Rozbierz się — prosi, pocałunkami przesuwając się od ramienia do szyi, językiem znaczy jabłko adama, ssie skórę na szczęce, dociera do kącika ust i uśmiecha się łagodnie, zaczepnie.
Z irytacją niemal wyszarpuje rękę z marynarki, wpatrując się w czerwone policzki i nie potrafi oderwać od nich wzroku, choć takt nakazywałby zapewne pomoc kochankowi w pozbywaniu się własnych ubrań. On jednak jedynie chłonie ten uroczy widok, a prędko i ciepło, kiedy przylega opuszkami do rozgrzanej skóry. Podąża za nim krok za krokiem, kciukami napiera na linię szczęk i wodzi wzrokiem od oczu, przez czerwień uszu do ust, przynajmniej do momentu, gdy głowę odchyla flegmatycznie w bok, z cichym westchnieniem przyjmując obecność warg na płatku ucha.
OdpowiedzUsuń— Jesteś kurwa rozkoszny — mruczy i całuje krótko, ale głęboko, zaraz połowicznie spełniając cudze żądanie, kiedy zsunąwszy ręce na sprężystą szyję, puszcza Tommy'ego, chwyta materiał podkoszulki na swoim karku i zdziera ją z tułowia. Tylko to robi, palce już łapią za czarny t-shirt, by przyciągnąć nazbyt oddalone ciało ściśle do swojego.
— I te twoje uszy, stworzone do gryzienia — mówi, bo nos wpada akurat na nadal zaczerwienioną małżowinę i Doran natychmiast realizuje swoją wypowiedź, zamykając ją między zębami. Dopiero wówczas dociera do niego, że być może warto byłoby zaadresować cudze wątpliwości, ale wtedy ciało w objęciach porusza się, pocierając jego erekcję i może jedynie wypuścić ze świstem powietrze z płuc, zaraz zasysając skórę poniżej nadal rozbrajająco czerwonego ucha.
— Nie masz czego się bać. Nie zrobię niczego, czego nie będziesz chciał — zapewnia, podczas gdy dłonie zsuwają się w dół, by ulokować się na umięśnionych pośladkach. Wpija w nie głęboko opuszki, tarmosi sprężystą skórę i przyciska kochanka do siebie ściślej.
— Chcę zjeść twój tyłek. Czy to będzie w porządku? — pyta, odnajdując swoimi wargami jego i nawiązując kontakt wzrokowy.
Nikt wcześniej mayersowych uszu nie komplementował i te, nieprzyzwyczajone, pozostają w kolorze amarantu, gryzione i ssane. Tom nie potrafi sobie przypomnieć czy kiedykolwiek ktoś interesował się nimi po to, by sprawić mu przyjemność, a nie pacnąć złośliwie czy pstryknąć. Ciężko mu więc nie uśmiechnąć się łagodnie; błądzi dłońmi po nagiej klatce piersiowej, zahacza o męskie sutki i stara się wyczuć na ile pieszczota na Dorana działa. Zaraz jednak zostaje rozproszony kolejnymi przyjemnymi słowami, dłonie na pośladkach traktując jak zachętę by dalej eksplorować cudze ciało. Zaczyna rozpinać pasek od spodni, gdy z ust Gallaghera pada pytanie.
OdpowiedzUsuńWargi łączą się w pocałunku, wzrok mężczyzny zdaje się jednak wyczekiwać tomowej odpowiedzi. Nadal się nie boi, nie stresuje, natomiast wizja, którą Doran mu podsyła pogłębia zawstydzenie: to jednak od samego początku wiąże się jedynie z brakiem doświadczenia czy wiedzy. Tom Mayers bowiem lubi wiedzieć, więc ewidentne luki w edukacji chciałby zalepić natychmiast. Oczywiście więc, że tak, że chce, że na myśl o tym, że przystojny detektyw miałby przesunąć językiem pomiędzy jego pośladkami, odrobinę miękną mu nogi, a przyjemny dreszcz przechodzi wzdłuż kręgosłupa.
— Bardziej niż w porządku — mówi chrapliwie, nie odrywając od niego wzroku, bo tyle zdążył się nauczyć: Doran chce na niego patrzeć. Uczucie to jest odwzajemnione, bo i on czerpie z tego niebywałą przyjemność. Tommy chwyta zębami wargę mężczyzny, ssie ją delikatnie, a potem odsuwa się na odległość kilki centymetrów, by spojrzeć na ciało kochanka, wciąż schowaną w spodniach erekcję. — Mógłbym ci najpierw z tym pomóc — proponuje, nie do końca właściwie wiedząc co. Straszliwie jednak podoba mu się, że doprowadził go do tego stanu. Powraca więc rozochoconym wzrokiem do spokojnych oczu Gallaghera, podczas gdy palce zahaczają o szlufki spodni i pociągają je w dół.
Tommy całkowicie oddaje mu kontrolę. Pieści go dotykiem bez skrępowania, ale jedynie w zasięgu miejsc, które to on, Doran, odsłonił. Gallagherowi fakt ten uderza do głowy niemal równie skutecznie, co odwzajemnione spojrzenie, sprężystość pośladków i burgund uszu. Chwyta palce mężczyzny, odciągając je od szlufki swoich spodni, by okręcić go wokół jego własnej osi, odwracając do siebie tyłem i otaczając szczelnie ich złączonymi rękoma.
OdpowiedzUsuń— Śpieszysz się dokądś, Mayers? — mruczy z zadowoleniem rejestrując, że wargi znów ma przy zaczerwienionej małżowinie. Wsuwa w nią wulgarnie język, podczas gdy wolna dłoń wreszcie popycha drzwi do pokoju na spotkanie z framugą. Zaraz jednak na powrót lokuje ją na pośladku zamkniętym pomiędzy ich ciałami.
— Słyszałem, że mama będzie za dwie godziny — drwi całkiem jawnie, nosem przesuwając po szyi, by kolejno złożyć w jej zagłębieniu łagodny pocałunek. Niżej poczyna sobie znacznie bardziej bezwstydnie; przelotnie ociera się kroczem o szczelinę między pośladkami, zaraz poszerzając ją znacząco, gdy ściska mocniej ten trzymany. Wypuszcza ze świstem powietrze z płuc wprost w cudzą szczękę, kiedy kciuk podąża za wgłębieniem opuszką delikatnie pocierając wrażliwe wejście.
— Pierdol się — mruczy rozbawiony na komentarz o mamie.
OdpowiedzUsuńNie potrafi w pełni opanować ekscytacji. Pozwala Doranowi się prowadzić, bo ten przecież wie, co robić; obraca się, odsłania szyję i ucho, sapie głośno, ręką szukając cudzego ciała – błądzi po plecach, wciska się pod materiał spodni by dotknąć pośladka. Zanim jednak ma okazję sprawdzić jego jędrność, Gallagher sprawia, że nagle potrzebuje tej dłoni by przytrzymać się biurka. Chwyta drewniany blat, zęby zaciskają się na dolnej wardze i powstrzymuje gwałtowne wypuszczenie powietrza z płuc, za to nabiera więcej nosem.
Zdaje sobie sprawę, że Doran tak naprawdę, nie zrobił jeszcze nic. Do Tommy’ego dociera jednak prosty fakt: że bardzo mu się to spodoba. Do tej pory, kiedy wyobrażał sobie kontakty z mężczyznami, umieszczał siebie na górze i nawet nie przyszło mu do głowy, że ktoś mógłby zająć się nim. Teraz jednak, mając w pamięci atrakcyjne chcę zjeść twój tyłek i fakt, że czuje go między swoimi pośladkami, nie potrzebuje więcej by stwierdzić, że odnajdzie się w tej roli.
Gdzieś z tyłu głowy pojawia się myśl, że może warto zwolnić, że tak naprawdę go nie zna, że wszystko, co usłyszał tego wieczora to kłamstwo i jutro okaże się, że facet po prostu chciał go przelecieć. Natrętność wybija go na moment z rytmu i Tommy opiera czoło o, stojącą tuż obok biurka, sosnową szafę, oddychając płycej, żeby zapobiec potencjalnej katastrofie. Rzadko, ale jednak, zdarzały się momenty, gdy serce zaczynało bić szybciej, a Mayers nie mógł wyrównać oddechu, robiło mu się ciemno przed oczami, kark zalewał pot. Za nic nie chce, by i teraz jego organizm postanowił szaleć z powodu wyimaginowanego scenariusza. Robi więc jedyną rzecz, która przychodzi mu do głowy i ściska trzymające go palce i bierze jeden uspokajający oddech.
Znów jest w swojej sypialni z przystojnym facetem, który lubi jego uszy i uważa, że jest uroczy. Czuje jego palce między pośladkami i instynktownie porusza biodrami do tyłu.
Kącik warg drga w drapieżnym uśmiechu, ale Doran milczy o tym, że wolałby jego. Zbyt zaaferowany jest odpowiedzią cudzego ciała na minimalny przecież dotyk, a ta uderza mu do głowy skuteczniej niż wódka. To niebezpieczna myśl, ignoruje ją jednak chwilowo na rzecz leniwego masażu opuszką kciuka wejścia kochanka i uszczypnięcia zębami skóry oblekającej tętnicę szyjną.
OdpowiedzUsuńW całości skupiony na Tommym natychmiast wyłapuje nagłe spięcie niezgodne z sekwencją poprzednich reakcji, wzrok mknie ku ściskającej jego dłoni, ale przez ułożenie ciał jej nie dosięga. Splata ich palce razem, kciukiem przesuwając po szorstkiej skórze i kiedy już ma zapytać, czy mężczyzna chce przerwać, Mayers napiera na niego pośladkami i Doranowi brak jakichkolwiek pytań.
Rękę z tyłka przenosi na bok umięśnionego tułowia i przesuwa po nim głównie po to, by zagarnąć z drogi materiał koszulki. Moment później bowiem opada na kolana, gdzieś w połowie ruchu przylegając językiem do cudzego kręgosłupa. Nie odrywa go od kochanka ani na moment, a kiedy wreszcie znajduje się między kształtnymi półkulami, natychmiast wpija się zachłannie w kuszącą szczelinę, liżąc i ssąc wrażliwą skórę. Ich splecione dłonie przyciska do blatu biurka gdzieś przy jego krawędzi.
Zanim dociera do niego, co właściwie się dzieje, wilgotny język zahacza o jego kręgosłup i Tommy wciąga powietrze nosem. Niby bowiem wie, co zaraz się wydarzy, Doran przecież wprost spytał czy byłoby to w porządku, jednak zupełnie nie jest gotowy na to, co następuje chwilę później. Unerwione wejście natychmiast poddaje się pieszczocie i Mayers ma wrażenie, że uginają się pod nim nogi. Chce wsunąć palce w miękkie włosy mężczyzny, odciągnąć go od siebie, żeby pomiędzy nierównym oddechem, dać sobie moment na pogodzenie się z tym, że jego ciało zdaje się lgnąć ku ruchliwemu mięśniowi. Zamiast tego podkłada przedramię pod rozwarte usta i zasysa mocno skórę, żeby nie jęczeć, pośladki zaś mocniej wciska w cudzą twarz. Nie do końca też panuje nad siłą z jaką zgniata trzymaną dłoń i obawia się, że Doran może z tego zajścia wyjść z połamanymi palcami.
OdpowiedzUsuń— Kurwa — mruczy chrapliwie, ledwo jednak zrozumiale, wciąż maltretując własne przedramię. Jakimś cudem, mimo że doszedł przed kilkoma minutami, czuje że jego ciało reaguje niemal natychmiast na otrzymywaną pieszczotę. Czuje drgnięcie w okolicy pachwin i jest przekonany, że zaraz znowu będzie twardy, jeśli Gallagher nie przestanie.
Wolną rękę zsuwa na pośladek i ściska go kurczowo, robiąc sobie więcej miejsca między kształtnymi półkulami. Język zwalnia pracę, okrężnymi ruchami napierając na wejście i torując sobie drogę w głąb kanału odbytu. Kiedy normuje oddech nosem w rytm pracy ruchliwego mięśnia, puszcza cudzy tyłek, by począć błądzić dłonią po wysportowanym ciele. Dotyka brzucha i klatki piersiowej, powraca do podbrzusza, przesuwa się po biodrze, nurkuje ku wnętrzu ud i głaszcze łydkę.
OdpowiedzUsuńJęzyk tymczasem wsuwa w kochanka i odnajduje prostatę, by zaraz przyspieszyć ruchy. Każda, najmniejsza nawet reakcja pożądanego ciała uderza mu do głowy, wprawiając krocze w stan nieznośnego braku dotyku. Ignoruje je jednak z premedytacją na rzecz cudzej przyjemności.
Nie do końca wie jak radzić sobie z nadmiarem odczuwanej przyjemności. Sapie głośno, większość siły wkładając w to by utrzymać się na nogach i żałuje, że nie są na łóżku, bo wtedy Doran nie zauważyłby, że drżą łydki. Mężczyzna przesuwa po nich palcami, a przez to, że jego ciało stoi w ogniu, każdy najmniejszy ruch wywołuje w nim reakcje, których zupełnie się nie spodziewa. Nie ma zielonego pojęcia, gdzie Gallagher nauczył się tajników tej magii, ale musi się dowiedzieć, bo język kochanka wywołuje falę tak silnego podniecenia, że momentalnie czuje jak pęcznieje.
OdpowiedzUsuńTo wtedy właśnie dociera do niego, że opisując seks z kobietami jako okej, dał Doranowi bardzo jasny znak, że zupełnie nie wiedział, co mówi. Teraz z pewnością nie jest okej i całe jego ciało krzyczy na ten temat, gdy wije się pod sprawnym językiem.
Przesuwa rękę ku górze z zamiarem objęcia wijącego się ciała w pasie i to wtedy trąca ponownie nabrzmiałą męskość przedramieniem. Kącik warg drga, a Doran odsuwa się minimalnie, szarpie za biodro, obracając mężczyznę przodem do siebie i jednocześnie wyplątuje palce drugiej ręki z cudzych. Wpatruje się w pociągającą sylwetkę od dołu i jest to naprawdę kuszący widok: zarumieniona od emocji i rozkoszy twarz, zasnute mgłą oczy i mięśnie drżące tak, że Tommy ledwo trzyma się na nogach. Gallagher wstaje więc, łapie za twarde uda i otacza je sobie wokół pasa, nosem trącając czerwony policzek. Ściąga jego t-shirt i wgryza się w cienką skórę ponad obojczykiem, odrzucając materiał w tył. Zaraz jednak podnosi mężczyznę wyłącznie po to, by powalić go na łóżko. Już nachyla się nad nim, całując głęboko, podczas gdy jedna z dłoni na powrót odnajduje pośladek, dociskając cudze krocze do swojego, a druga przesuwa się po wilgotnym przedramieniu. Doran przygniata je ponad głową Tommy’ego do pościeli i przelotnie omiata spojrzeniem.
OdpowiedzUsuń— Dlaczego się powstrzymujesz? — pyta, kciukiem gładząc skórę i zaciąga się głęboko zapachem kochanka wpatrzony w jego oczy. — Chcę słuchać, jak jęczysz.
Nigdy nie sądził, że dobrze będzie się czuł w podobnej sytuacji, odsłonięty i właściwie bezbronny, gdzie władzę ma ktoś inny. To niecodzienne, a przy okazji dziwacznie podniecające. Brak przyzwyczajenia sprawia jednak, że nie potrafi w pełni pokazać, że to, co oferuje mu Doran niezwykle mu się podoba.
OdpowiedzUsuńGallagher odwraca go ku sobie i Tommy jest pewien, że może wcale nie musi nic mówić i ten sam bez problemu dojrzeć będzie mógł, jak na niego działa. Korzysta z tego, że znów ma go przed sobą i przesuwa dłońmi po odsłoniętej klatce piersiowej, nie rozumiejąc jakim cudem kochanek wygląda na tak zrelaksowanego.
Tommy pozwala się podnieść i czując pod plecami materac sięga dłońmi pomiędzy ich ciała, nie mogąc zrozumieć jakim cudem ma na sobie skarpetki, podczas gdy Doran wciąż nie zdjął nawet spodni. Ten jednak zaraz unieruchamia jego ramię nad głową i choć może mógłby je wyrwać, nie robi tego. Spogląda w przystojną twarz, normując oddech.
— Jeśli pozwolę ci słyszeć jak jęczę, zdejmiesz w końcu spodnie i mnie przelecisz? — pyta, zupełnie nie dbając o to, że może lepiej byłoby poczekać aż warunki ku temu będą bardziej sprzyjające: aż pozna go lepiej albo nie będą mieli na sobie ograniczeń czasowych. Żadna z tych rzeczy nie ma jednak obecnie większego znaczenia w obliczu tego, jak cholernie mocno Tommy ma ochotę by kontynuować. — Chcesz? — pyta jeszcze, bo Doran właściwie nic na ten temat wcześniej nie mówił.
Wzrok mimowolnie mknie ku umięśnionej klatce piersiowej, by zaraz powrócić do przystojnej twarzy, kiedy kochanek się odzywa. Podoba mu się pewność, z jaką między słowami deklaruje kontrolę nad swoim ciałem, choć mięśnie drżą, ilekroć Doran zbliża się z dotykiem ku kuszącej szczelinie. Wydaje z siebie bliżej nieokreślony pomruk świadczący o tym, że rozważa ultimatum, jednocześnie skopując ze stóp buty i puszczając cudze przedramię. Opuszkami palców zaraz delikatnie muska przystojny profil od skroni aż po podbródek.
OdpowiedzUsuń— Albo... — zaczyna, śledząc ruch spojrzeniem, by zaraz ponownie ulec pokusie i skupić go na nagim torsie. Nurkuje niżej, dociskając nogę mężczyzny do jego tułowia i zarzuca ją sobie w kolanie na ramię w celu ułatwienia sobie dostępu do pośladków.
— Po prostu sprawię, że nie będziesz w stanie tych jęków powstrzymać — raczej stwierdza niż proponuje, kiedy nachyla się do sutka i przygryza go zaczepnie, nie przerywając kontaktu wzrokowego. Jednocześnie wsuwa w niego powoli jeden z palców, leniwie niemal masując ścianę odbytu.
Nie jest w stanie zdecydować czy bardziej interesowałoby go oddanie się komuś czy może przejęcie nad kimś kontroli. Póki co, sprawdza dokładnie pierwszą opcję, zauważając że ewidentnie niewiele ma w sobie hamulców czy wstydu na tyle silnego, żeby powstrzymał go przed chęcią do kontynuacji. Wszystko, co robi Doran doprowadza go na skraj rozkoszy już teraz i pewien jest, że nie dochodzi jedynie dlatego, że spuścił się na schodach, właściwie przed momentem. Nie pamięta by kiedykolwiek jego ciało tak szybko się zregenerowało, tak szybko było gotowe na więcej.
OdpowiedzUsuń— Cokolwiek chcesz — szepce, bo gotów jest sprzedać się w całości, byle tylko mężczyzna kontynuował. Nie próbuje jednak wyobrażać sobie swojego własnego, odsłoniętego ciała; w głowie widzi tylko wyraźną sylwetkę detektywa. Sapie, odchylając głowę na bok. Wsuwa palce we włosy mężczyzny, przyciskając go mocniej do swojego torsu, drugą dłoń wciska za linię bielizny, by ścisnąć cudzy pośladek. — Więcej — mówi w końcu, tym razem w głosie brakuje błagalnej nuty, zamiast niej, po raz pierwszy tego wieczora pojawia się stanowczość.
Zarówno pierwsza, jak i druga wypowiedź mężczyzny skutkuje prądem dreszczy atakującym kręgosłup i Doran traci wszelkie chęci do dalszej przekory. Więcej to bowiem dokładnie to, czego chce kochankowi dać. Przyspiesza więc nagle, zasysa się zachłannie na twardym sutku i okrężnymi ruchami wdziera się głębiej w jego ciało, by dotrzeć do prostaty. Ciasnota wnętrza w połączeniu z łatwością, z jaką Tommy przyjmuje go w sobie, skutkują falą podniecenia tak silną, że ciemnieje mu przed oczami. Posuwistym ruchem napiera swoim kroczem na cudze, sapie, dociskając język do brodawki i natychmiast wedrzeć chce się w niego i drugim palcem, tym razem czuje jednak opór. Wypuszcza ze świstem powietrze z płuc nosem, wbija czoło w obojczyk kochanka i przekręca głowę w bok, w zasięg spojrzenia wprowadzając stolik nocny. Wolną rękę, dotąd bezmyślnie błądzącą po kuszącym ciele dla samego kontaktu z nim, wystrzeliwuje natychmiast ku niemu z takim entuzjazmem, że szarpnięciem szuflady strąca lampkę nocną. Chwyta ją w ostatniej chwili i odstawia na jej miejsce, zaraz przeszukując mebel. Zgodnie z przewidywaniami odnajduje w niej tubkę lubrykantu i paczkę prezerwatyw. Tę ostatnią rzuca na pierś mężczyzny.
OdpowiedzUsuń— Załóż ją na mnie — tylko to mruczy, już kąsa prowokująco odsłoniętą szyję, muska przelotnie szczękę i ponownie powraca do sutka, wulgarnie pieszcząc go językiem. W międzyczasie wysuwa się z odurzająco ciasnego wnętrza jedynie po to, by wylać na dłoń sporą ilość lubrykantu, rozprowadzić go po palcach i okrężnymi ruchami stopniowo wsunąć w kochanka opuszki dwóch z nich, tym razem z większą łatwością.
Zachwycony jest tą prostą kalkulacją, że najpewniej działa na Gallaghera równie silnie, a przynajmniej wystarczająco by ten nie mógł się od niego oderwać. Przyjmuje jego usta na sobie z entuzjazmem i faktycznie coraz ciężej mu powstrzymywać dźwięki wydobywające się z gardła. Nie rozumie jednocześnie jakim cudem jego ciało nie jest gotowe na więcej, bo czuje się jakby gotowy był od wyjścia z pubu.
OdpowiedzUsuńSpogląda za dłonią Dorana, gdy ta przestaje błądzić po jego ciele i uśmiecha się pod nosem, gdy mężczyzna pociąga lampkę nocną; docenić potrafi tempo w jakim chce się nim zająć. Wzrok jednak szybko przesuwa się na prezerwatywy i dreszcz przesuwa się wzdłuż jego kręgosłupa, gdy tylko dociera do niego, że to już. Chwyta materiał cudzych spodni i bielizny i silnym pociągnięciem zsuwa je z pośladków na tyle, na ile pozwala mu obecna pozycja. Nie może za dużo się zastanawiać ani tym bardziej mu przyglądać, musi działać, jeśli chce faktycznie poczuć go w sobie. Chrapliwy, niski jęk wyrywa się, gdy mężczyzna wsuwa się w niego kolejnym palcem i Tommy prawie rozrywa kartonik, żeby wyjąć z niego pojedyncze opakowanie. Jednocześnie próbuje czegoś nowego; porusza biodrami, samodzielnie wchodząc mocniej na wsunięte w niego palce i przestaje tylko dlatego, że nie może się skupić na wykonywanym zadaniu. Rozrywa folię zabezpieczającą i wyciąga z niej prezerwatywę, nie waha się nawet przez moment zakładając ją na nabrzmiałą męskość, tak jak nie ma żadnych oporów by przesunąć dłonią wzdłuż całej długości członu, żeby sprawdzić jakie to uczucie.
— No dalej… — mruczy zachęcająco, głaszcząc męski policzek. — Bardziej gotowy nie będę.
Nie ma zielonego pojęcia czy to prawda, ale nie ma też energii by czekać i się przekonać. Wie jedynie, że chce poczuć go w sobie.
Jest pewien, że Tommy nie ma racji, jego stanowcze więcej sprzed momentu i cichy jęk, gdy po raz kolejny uderza opuszkami palców o nabrzmiałą prostatę to jedyne, co wypełnia umysł Dorana, nie sprzyjając tym samym racjonalnym decyzjom. Odruchem ściera resztki śliny po pieszczocie sutka z dolnych partii twarzy, po czym pochyla się, by i drugą nogę kochanka zarzucić sobie na ramię, dociskając uda do umięśnionego torsu. Chwyta własną męskość i ociera się główką o szczelinę między półkulami, pojedynczym ruchem delektując się świadomością, że za moment w niego wejdzie. Dopiero wtedy ściska mocno sprężysty pośladek i odsłania odbyt, by naprzeć na niego członkiem. Mięśnie otulają go szczelnie, Gallagher sapie i przesuwa ręką spomiędzy ich ciał ku szczęce Tommy’ego, łapie ją mocno, zaraz jednak głaszcząc kciukiem policzek, kiedy powoli wchodzi w niego niemal w całości.
OdpowiedzUsuń— Okej? — upewnia się mimowolnie, choć widzi wyraz przystojnej twarzy i czuje, jak mięśnie kochanka rozkosznie ulegają jego woli.
Całe jego ciało jest napięte; trwa w ewidentnym oczekiwaniu, pewien że każde jego zakończenie nerwowe zaraz ulegnie samospaleniu, jeśli Doran będzie zwlekał. Z racjonalnego punktu widzenia wie, że to dla jego dobra i najpewniej następnego dnia szczerze żałowałby swojego zniecierpliwienia, ale rozsądek to ostatnie, co w tej chwili zajmuje Tommy’emu głowę.
OdpowiedzUsuńKiedy więc w końcu czuje przy swoim wejściu główkę cudzej męskości, oblizuje pośpiesznie wargi, przygotowując się na to, co ma nadejść. Zamyka na chwilę oczy, gdy mięśnie wpuszczają mężczyznę powoli do środka. Ból nie jest na tyle obezwładniający, żeby przyćmić świadomość, że w końcu ma go w sobie. Unosi powieki, gdy tylko palce Dorana odnajdują jego szczękę.
— Mhm — wyrzuca z siebie, biorąc głębszy oddech. — Daj mi sekundę.
Nie ma do czego porównać tego, co właściwie czuje. Nigdy wcześniej nie był tak blisko z kimkolwiek, nigdy nie był tak pełny. I chyba to robi na nim nawet większe wrażenie niż początkowy dyskomfort.
Bierze kolejny oddech, zaraz sięgając do cudzego karku by przyciągnąć Dorana bliżej. Wpija się w wargi mężczyzny łapczywie, jednocześnie wykonując pierwszy ruch biodrami. Testuje swoje ciało i nie chce dłużej czekać, więc palce drugiej dłoni zaciska na pośladku kochanka, przyciskając go do siebie.
Właściwie nie ma pojęcia, co widzi w mimice kochanka. W jednak, że to nie dyskomfort, a sposób, w jaki mężczyzna na niego patrzy zalewa ciało większym ogniem niż jakikolwiek dotyk. Błądzi wzrokiem po detalach przystojnej twarzy, obserwując, jak ten przyzwyczaja się do jego obecności, a kiedy czuje ruch na męskości, sapie bezgłośnie, dłoń ze szczęki kochanka przenosząc na belkę ramy łóżka za jego głową. Dopiero wówczas odpowiada na pocałunek z równym zaangażowaniem i tym razem to on pozwala się prowadzić jemu, poruszając biodrami w takt cudzych. Pierwsze pewne pchnięcie go otumania, drugie wymierza w prostatę, po którymś z kolejnych traci kontrolę nad żądzą i przyspiesza, choć paznokcie wbija w drewno tak kurczowo, że bliski jest ich połamania. Męskość wchodzi w ciało jednak płynnie, a on gubi chyba między ich wargami cudzy jęk. Nie ma pewności, bo całuje Tommy'ego z takim entuzjazmem, że bliski jest zaduszenia ich obu, a nawet gdy kończy mu się tlen, odrywa się od jego ust jedynie po to, by muskać wargami przypadkowe fragmenty jego skóry, powietrze zaciągając niedbale do płuc nosem i palce kurczowo wpijając w umięśnione udo tuż pod biodrem.
OdpowiedzUsuńZ każdą sekundą nabiera coraz większej pewności, że wykonywane ruchy podobają się kochankowi. Przyspiesza więc pracę bioder, wychodząc na spotkanie cudzym i sapie głośno w wargi mężczyzny. Przesuwa dłonie na plecy Dorana, szukając jedynie więcej kontaktu, bo dociera do niego, że wciąż mu mało, że pomimo iż właściwie bardziej czuć go nie może, nie zamierza przestać próbować.
OdpowiedzUsuńSapnięcia szybko przekształcają się w głośne jęki, a on wbija krótko obcięte paznokcie w skórę, jakby w obawie, że ten postanowi się odsunąć. Opuszcza jedną nogę z cudzego ramienia i obejmuje nią mężczyznę w pasie, licząc że to pomoże.
Zupełnie nie tego spodziewał się wychodząc do baru, ale łapie się na tym, że dokładnie tego chciał. Odnajduje na moment cudze oczy i nie może się od nich oderwać, bo zamglone spojrzenie sprawia, że wnętrzności przewracają mu się z pożądania.
— Kurwa… — szepce, nie mogąc uwierzyć, że znów jest w tym miejscu, tym bardziej, że Doran nawet go nie dotyka; własna męskość pomiędzy ich ciałami poddawana jest bez przerwy tarciu i to, w połączeniu ze sposobem, w jaki Doran wchodzi w niego raz za razem, sprawia, że nie ma pojęcia, jak wydłużyć miałby przyjemność w czasie.
— Tak — sapie chrapliwie w odpowiedzi i nie ma pojęcia, czy rzeczywiście reaguje na kurwę, a może paznokcie w skórze pleców, które stymulują go bardziej, niż kiedykolwiek mógł wcześniej przypuszczać czy też opuszczenie nogi, odsłaniające umięśniony tors. Każda reakcja Tommy’ego jest idealna, o czym dosadnie daje Doranowi do zrozumienia pierwszy spazm rozkoszy.
OdpowiedzUsuńZ biodra przesuwa opuszkami palców wzdłuż uda, dociskając otaczającą go kończynę do siebie ściślej, choć nie jest to możliwe, by zaraz przemknąć ku wilgotnej od potu piersi, którą tarmosi chaotycznie, trącając okrągły sutek ilekroć na niego wpada. Rękę z ramy łóżka, uderzającej w ścianę z każdym kolejnym pchnięciem, przenosi na powrót na szczękę kochanka, ponownie dotykając jego twarzy z namaszczeniem godnym zetknięcia z dziełem sztuki. Jednocześnie wpatruje się w niego bez przerwy i jęczy nisko raz za razem, by wreszcie zamilknąć, kiedy szarpie biodrami i dochodzi obficie wraz z kolejnym wsunięciem się w ciasne wnętrze.
Oddycha coraz ciężej, starając się wyperswadować swojemu ciału, że to jeszcze nie czas. Smakuje ust kochanka i to na tym smaku się skupia, jakby uderzał mu do głowy mniej niż ruchy bioder; nie działa to właściwie wcale. To, że przepadnie wie od samego początku; dokładny moment staje się jasny, gdy spojrzenie znów krzyżuje z tym Dorana. Mężczyzna dochodzi bezgłośnie, dla Tommy’ego to natomiast za wiele by móc wytrzymać choćby moment dłużej. Przestaje się powstrzymywać, dla kontrastu częstując uszy Gallaghera kolejnym przeciągłym jękiem i dochodzi, brudząc nasieniem zarówno siebie, jak i kochanka.
OdpowiedzUsuńWydaje z siebie bliżej nieokreślony, niski dźwięk, gdy drżącą nogę odkłada na materac, dopiero się orientując, że jedna z dłoni od jakiegoś czasu ściskać musiała pościel, bo mokry od potu materiał tkwił zwinięty między jego palcami. Puszcza go i przeciera twarz, starając się unormować oddech. Ma ogromną nadzieję, że Doranowi było chociaż w połowie tak dobrze jak jemu, za dobrą passę biorąc oczywiście cudzy orgazm.
— Wow… — mówi w końcu, bo to szczyt ambicji, na jaki go stać.
Właściwie natychmiast przesuwa dłonią z piersi ku męskości kochanka, ale nim zdąża do niej dotrzeć, czuje na sobie ciepło nasienia. Ściska mocniej szczękę Tommy’ego, rozkoszując się obrazem przystojnej twarzy w momencie spełnienia, po czym daje wyplątać się i drugiej jego nodze znad swojego ramienia. Dopiero wtedy pozwala sobie bezwładnie paść na kuszące ciało, ignorując fakt, że być może taktowniej byłoby najpierw z niego wyjść. Przytula wilgotne czoło do ramienia mężczyzny i stara się zapanować nad oddechem, opuszkami palców bezmyślnie wodząc po jego udach, kiedy pada komentarz. Parska krótkim śmiechem, odwracając głowę ku cudzej, by trącić nosem policzek Tommy’ego.
OdpowiedzUsuń— Jesteś pewien, że to był twój pierwszy raz? — pyta nadal rozbawiony, jedną z dłoni zachodząc na kształtny pośladek.
Całkiem machinalnie przekręca twarz w kierunku mężczyzny, gdy ten na niego opada, jakby w podobnej pozycji leżeli nie raz. Tommy’emu ciężko obejść się przekonaniu, że jego własne ciało i ciało Dorana zdają się pasować do siebie wyśmienicie; może stąd przemożne wrażenie, że jest w tym wszystkim coś znajomego.
OdpowiedzUsuń— Teraz to niczego już nie jestem pewien, łącznie ze swoim imieniem — mówi, licząc że zachrypnięty głos zaraz wróci do normy. Spogląda na przystojną twarz i uśmiecha się szeroko, bo to najpewniej jeden z lepszych momentów jego życia. — Czy teraz dostanę dyplom ukończenia szkoły detektywistycznej? — pyta konspiracyjnym szeptem, szczypiąc zaczepnie pośladek kochanka.
Przesuwa nosem ku odstającemu uchu mężczyzny i z ledwością powstrzymuje się przed zamknięciem go między szczękami.
OdpowiedzUsuń— Raz w dupę to nie pedał, więc jeśli chcesz dyplom, to będziemy musieli to powtórzyć — odpowiada szeptem w podobnym tonie, po czym podnosi się oparłszy dłonie na pościeli po bokach kochanka i wysuwa z niego ostrożnie. Dopiero wtedy przewala się na bok i z trudem przechodzi do siadu, bo mięśnie nadal drżą z wysiłku, jak gdyby co najmniej przebiegł półmaraton. Zdejmuje prezerwatywę, zawiązuje ją w supeł i wrzuca ją do śmietnika w kącie pokoju. Wyciera się niedbale swoją i tak poplamioną koszulą, po czym naciąga na biodra spodnie. To wtedy powraca spojrzeniem do przystojnej twarzy, własne, wilgotne od potu włosy zaczesując palcami do tyłu.
— Powinieneś się napić wody — tłumaczy swoje działania, przesuwając dłonią po wewnętrznej stronie wilgotnego uda, ale nim zdąża opuścić pokój, pochyla się nad mężczyzną i gubi w jego ustach, kiedy łączy ich wargi w kolejnym pocałunku.
Parska krótkim śmiechem.
OdpowiedzUsuń— Myślę, że to da się zrobić — zapewnia, nawet nie próbując odnosić się do wcześniejszych sugestii, które rzucił w kierunku Dorana. Jest bowiem, że kochanek już dawno sam miał okazję przekonać się, że o seksie z mężczyznami mówi z większym entuzjazmem niż przyszło mu w swoim krzywym wyznaniu w barze wymamrotać na temat kobiet. Podejrzewa, że dobrze będzie kiedyś zapewnić Gallaghera słownie, ale na razie zbyt skupiony jest na bliskości pociągającego ciała.
Podnosi się na łokciach, gdy to ucieka, obserwując jak Doran się ubiera. Prawie go prosi żeby ten został. Na szczęście mężczyzna odzywa się zanim ma taką okazję i Tommy przytakuje, kącik ust unosząc w górę. Odwzajemnia pocałunek, a gdy zostaje w pokoju sam, opada ponownie na pościel, głośno wypuszczając powietrze z płuc. Jest wymęczony, każdy mięsień nadal drży i najchętniej położyłby się spać. Myśli tej towarzyszy naiwny obraz drugiego ciała i nagie, splątane kończyny, co póki co odgania od siebie kolejnym, głębszym oddechem. Czuje, że powinien doprowadzić się do względnego porządku zanim Doran wróci, ale w rzeczywistości nie ma siły podnieść się nawet do siadu.
Tommy nadal smakuje jękami i gdyby ktoś poprosiłby Dorana o zdefiniowanie tego smaku, ten nie umiałby go nawet przybliżyć. Jego obecność jest jednak jedynym czynnikiem, który od apetycznych ust pozwala mu się oderwać, nadal czuje go bowiem na języku, gdy wychodzi na korytarz, dopinając spodnie. Zmęczone i całkowicie rozluźnione ciało zdaje się unosić ponad ziemią, kiedy zbiega po schodach i choć na racjonalnym poziomie wie, że to jedynie błoga mieszanka oksytocyny z endorfiną, wspomnienie przystojnej twarzy i struktury miękkiej skóry, mimowolnie popycha kąciki warg ku górze. Widzi ten uśmiech, kiedy zatrzymuje się na parterze przed lustrem przy drzwiach wyjściowych i ściera ten wyraz przelotnym ruchem dłoni. Jest to także moment, w którym orientuje się, że tak naprawdę nie ma bladego pojęcia, gdzie w domu znajduje się kuchnia. Ponieważ jednak pomieszczenie na prawo zdaje się być salonem, przechodzi przez niego, poszukiwane instynktownie znajdując za nim. Podchodzi do zlewozmywaka, otwiera kran i upija wprost z niego kilka łyków wody, zaraz zwilżając nią nadal rozgrzany kark. Opuszkami palców przesuwa po zadrapaniach na plecach i powtórnie traci kontrolę nad mimiką. Sięga do najbliższej z wiszących szafek, ale wbrew nadziei nie znajduje w niej szklanki.
OdpowiedzUsuń— Najdalej na lewo.
Głos spod oknem przychodzi znienacka, dotąd rozluźnione ciało tężeje, kiedy kąt oka wyłapuje kobiecą sylwetkę przy kuchennym stole.
— Pani Mayers — mówi powoli i odwraca się ku szafce zgodnie z instrukcją, jednocześnie wertując w głowie zaprzeszłe czynności, które nagle z perspektywy czasu wydają się szeregiem błędów. Wejście do tego domu. Zignorowanie pośpiesznego to mojej mamy, mieszkam z mamą. Brak pozostawionych na schodach ubrań, którego przed momentem nie zauważył. Sam fakt nietaktu pieprzenia jej syna pod jej dachem.
Wyciąga szklankę i nalewa do niej zimnej wody.
— Jestem Doran Gallagher.
Odwraca się do niej, krzyżuje z nią spojrzenie i daruje sobie szereg potencjalnych kłamstw, nazbyt jawnych w obliczu zadrapań na plecach i głośności właśnie odbytego stosunku.
— Czy mój syn jest gejem?
Detektyw dociska język do górnego podniebienia, tłumiąc w zarodku siarczystą kurwę oraz zapewnienie, że jeśli kobieta się przyjrzy, to zapewne dojrzy na jego nagim brzuchu resztki nasienia swojego dziecka. To dostateczny sygnał, by się stąd natychmiast ewakuować.
— To chyba nie jest pytanie do mnie. — Przenosi wzrok na sufit, gdzieś w punkt, ponad którym znajduje się nagi mężczyzna. — Zapytam, czy zejdzie z panią porozmawiać.
Nadal ściskając naczynie rusza w drogę powrotną do sypialni w zgoła odmiennym nastroju. Mijając kanapę tym razem rejestruje przewieszone przez jej oparcie, poskładane ubrania ze swoim portfelem na szczycie i zgarnia je mimochodem. W pożądanym pokoju zamyka za sobą drzwi, kładzie ciuchy na biurko i siada na skraju łóżka.
— Pij — mruczy, wręczając Tommy’emu szklankę i wolną dłonią głaszcząc czule jego policzek.
W końcu udaje mu się wyrównać oddech i opanować drżenie nóg, nie może jednak tego samego powiedzieć o swojej twarzy, nad którą władzy najwidoczniej nie ma żadnej, bo nie potrafi przestać się uśmiechać. Na oślep sięga do szafki nocnej, ale nie spodziewanych tam chusteczek nie znajduje. Wychyla się więc za łóżko, znajduje kartonik, który upaść musiał, gdy Gallagher strącił lampkę. Kładzie opakowanie z powrotem na miejscu, wyciąga z niego kilka sztuk i przeciera lepki od nasienia brzuch, stwierdzając że koniecznie potrzebuje prysznica. Wyrzuca zużyte chusteczki do śmietnika, zastanawiając się czy Doran będzie chciał do niego dołączyć.
OdpowiedzUsuńPrawie w tym samym momencie, w którym ponownie o mężczyźnie myśli, ten pojawia się w pomieszczeniu. Odbiera od niego szklankę wody, nawet nie zdając sobie sprawy z tego jak bardzo był spragniony, dopóki nie opróżnia jej właściwie natychmiast. Podnosi się do siadu, naczynie odkładając na szafce nocnej, jednocześnie sięga do palców na swoim policzku i przykłada do wilgotnych warg. Jest zbyt zmęczony i szczęśliwy by zastanawiać się czy na podobne gesty jest w ogóle miejsce w kontaktach z mężczyznami, decyduje się więc robić to, co jest dla niego naturalne.
— Chciałbyś iść ze mną pod prysznic? — mruczy w cudze knykcie.
Wpatruje się w poruszającą się na szyi kochanka grdykę, gdy ten przełyka kolejne łyki wody, kreśli kciukiem bliżej nieokreślone wzory na skórze oblekającej jego kość policzkową i zastanawia się, jakim sposobem przekazać mu najnowsze wieści. Łagodzenie ciosów nigdy nie było jego mocną stroną, pozbawiona emocji rzeczowość wypowiedzi sprawiła wręcz, że przy pierwszej możliwej okazji po nawiązaniu współpracy z Whickiem poinformowanie o zgonie żonę ofiary poskutkowało siarczystym policzkiem. Okoliczności wprawdzie wówczas nie były sprzyjające, ale od tamtego momentu to starszy mężczyzna przejął rolę nosiciela złych wieści, choć Doran pewien jest, że nie ma to niczego wspólnego z sympatią do niego, a raczej do łez wdów wypłakiwanych w kołnierz koszuli starego zboczeńca.
OdpowiedzUsuńSpojrzenie unosi na wargi muskające jego knykcie i jeszcze przez kilka sekund ciszy rozkoszuje się tym gestem nim po prostu decyduje się zacząć mówić.
— Twoja mama wróciła wcześniej. — Rękę spod cudzych ust przenosi na kark drapiąc powoli krótkie włosy na potylicy mężczyzny, drugą zaś kładzie na nagim, nadal wilgotnym boku pociągającego ciała. — Nie wiem, czy jest, o czym rozmawiać, wszystkiego się domyśliła, bo zapytała mnie wprost, ale wydaje się na ciebie czekać.
Przełyka ślinę, obserwując nagłą zmianę w pociągającym ciele.
— Oddychaj, Tommy. Mogę wyjść teraz albo zostać obok, jeśli chcesz z nią porozmawiać i potrzebujesz mojego wsparcia. Zrobimy, co tylko zechcesz — tłumaczy powoli i ma ochotę przyciągnąć mężczyznę do siebie, ale jednocześnie czuje, że powinien dać mu przestrzeń do ucieczki, dlatego nadal jedynie głaszcze wcześniej obrane punkty na ciele, wpatrzony w jasne oczy.
Prawie przewraca oczami. W pierwszej chwili szczerze wierzy, że Doran wraca do wcześniejszych przytyków. Gotów jest więc powiedzieć, że najwyżej przyłapie ich pod prysznicem. Tyle, że nagle czuje dłoń na swoim karku, za nią idą kolejne, niezrozumiałe zupełnie słowa i błąkający się na twarzy uśmiech w końcu rzednie. Kiwa głową kilkukrotnie, gdy informacje wsiąkają w pełni i wypuszcza bardzo powoli powietrze z płuc.
OdpowiedzUsuńWstaje z łóżka, pocierając palcami miejsce, które jeszcze przed momentem rozmasowywane było przez kochanka, by zaraz otworzyć szafę i wyjąć z niej dresowe spodnie i koszulkę. Raz jeszcze sięga po chusteczki, wyciera pominięte wcześniej resztki spermy i odrzuca opakowanie na łóżko. Pośpiesznie zakłada ubrania i dopiero wtedy łapie się na tym, że przez cały ten czas nic nie mówił, a jego umysł skupiony na mechanicznych czynnościach, nie pozwalał niepokojącym myślom go zalać. Przystaje jednak i kuca przed Doranem, przyciskając czoło do męskiego uda, palcami obejmując umięśnioną łydkę.
— To skomplikowane — mamrocze w końcu, unosząc głowę żeby na mężczyznę spojrzeć. — Pewnie najlepiej będzie jak sam z nią porozmawiam.
Może i mógłby teraz opowiedzieć Gallagherowi o śmierci ojca i o tym, jakim ciosem ta była dla jego matki, że wprowadził się do niej właśnie dlatego, że nie ma najmniejszego pojęcia, jak nowe informacje na kobietę wpłyną, bo nigdy na podobne tematy nie rozmawiali. I że prędzej czy później by jej powiedział, tylko może nie w tym samym dniu, w którym w końcu dał sobie przyzwolenie by wyznać przystojnemu koledze z pracy, że ten mu się podoba. Wątpi jednak by ten konkretny moment był odpowiedni żeby mówić cokolwiek, obiecuje sobie jednak, że jeśli Gallagher faktycznie zechce się z nim jeszcze zobaczyć po tym dziwnie zakończonym wieczorze, powie mu wszystko.
Obserwuje, jak ciało ucieka spod jego palców, wpadając w wir mechanicznych czynności, by odseparować od umysłu nadchodzące emocje jak najdłużej. To wtedy przychodzi mu do głowy myśl, że być może nadinterpretował czułość gestów jako coś więcej niż wdzięczność zaspokojonego kochanka i jego propozycja wsparcia to przekroczenie jakiejś umownej granicy, której nie rozumie. Kiedy więc Tommy ponownie podchodzi do niego ubrany i obejmuje jego nogę, nie potrafi spojrzeć na ruch inaczej niż przez właśnie ten pryzmat. Kiwa głową, przelotnie przeczesując krótkie włosy i odszukuje swoją koszulę i podkoszulkę na podłodze przy wejściu, przypominając sobie ich niezbyt wyjściowy stan. Dłoń sięga po czarny materiał t-shirtu Mayersa, by zaraz obrócić ją z lewej na właściwą stronę.
OdpowiedzUsuń— Mogę ją pożyczyć? — pyta, ignorując fakt znajdującej się w pomieszczeniu szafy pełnej czystych ubrań. Niespecjalnie też czeka na odpowiedź, kiedy wciąga koszulkę na siebie, wstając. Rozpina spodnie i wsuwa materiał do środka, za krawędź jeansu.
Cudze palce we włosach działają kojąco i najchętniej pozostałby w tej pozycji chociaż chwilę dłużej, zapominając o tym, co czeka go na dole. Doran jednak zaczyna zbierać się do wyjścia; podnosi się więc do pionu i zanim ma okazję powiedzieć cokolwiek, ten ma na sobie jego t-shirt. Podoba mu się ten widok, nawet jeśli to zwykła, czarna koszulka.
OdpowiedzUsuńCzuje, że powinien go przeprosić, ale póki co milczy uparcie, wychodząc z pokoju i później, gdy schodzi na parter. Kiedy w końcu decyduje, że absolutnie nie chce się z nim żegnać w ten sposób i gotów jest w końcu wymamrotać całą gamę wyjaśnień dla swojego zachowania, słyszy chrząknięcie, a zaraz za nim odginający się materiał kanapy.
— Myślałem, że Judy zadzwoni do mnie, że wracacie — mówi, odwracając się w kierunku kobiety, posyłając krótkie, kontrolne spojrzenie w stronę Dorana.
— Dzwoniła. Nie odebrałeś.
Tommy myśli o swoim telefonie, pozostawionym gdzieś w mieszkaniu i jedynie przytakuje ze zrozumieniem. W końcu wskazuje dłonią na Gallaghera, nie bardzo wiedząc, co innego miałby zrobić.
— To Doran. Mój kolega z pracy — tłumaczy, na tyle spokojnie, na ile pozwala mu plastyczna twarz i wiecznie zdradzający go koloryt. I o ile mężczyzny się nie wstydzi, kłamstw już tak, ale idzie w najprostszą z możliwych wymówek z banalnej przyczyny: ludzie potrafią uwierzyć w najbardziej idiotyczne kłamstwo, jeśli tylko bardzo chcą, by stało się ono prawdą. Wie, że rozmowa go nie ominie, ale przeprowadzanie jej na stojąco, w korytarzu nie należy do scenariuszy, które uznałby za optymalne. — Zaraz wrócę — dodaje, gdy kątem oka wyłapuje, że mężczyzna zdążył założyć buty. Naciska na klamkę i wychodzi na zewnątrz, w ogóle nie przejęty bosymi stopami czy czekaniem na odpowiedź matki.
Zapina rozporek i pasek, wkłada na siebie marynarkę i podąża za Tommym, by zaraz zatrzymać się z wahaniem przy swoich ubraniach. Wreszcie zgarnia je i wrzuca do kosza, po czym chwyta buty i rusza za kochankiem. Schodząc po schodach instynktownie wyciąga z wewnętrznej kieszeni telefon i rejestruje szereg nieodebranych połączeń od Whicka. Mija miejsce, w którym Mayers doszedł po raz pierwszy i zatrzymuje się przy nim na parterze, kiedy pada chrząknięcie. Wzrok krzyżuje z tym kobiety, chowa aparat na swoje miejsce i zapina marynarkę, milczy jednak, pozwalając mężczyźnie rozegrać rozmowę, jak tylko ten sobie życzy. Nie odebrałeś wibruje w uszach znajomym, pełnym wyrzutu tonem, kiedy pochyla się, zakłada buty i zauważa, że matka Tommy’ego nie odrywa od niego oczu.
OdpowiedzUsuń— Do widzenia — mówi tylko i wychodzi na zewnątrz, marszcząc brwi, bo kochanek podąża za nim. Ręka odruchem sięga do jego biodra, ale w ostatniej chwili Gallagher rejestruje twarz kobiety w oknie, w zamian wskazuje więc jedynie na bose stopy na bruku.
— Wracaj do środka, przeziębisz się — ponagla Tommy’ego, nawiązując przelotny kontakt wzrokowy, nim jednak zdąża rozważyć, czym mógłby zastąpić pożegnalny pocałunek, telefon w kieszeni rozbrzmiewa wibracją i Doran wzdycha cicho, ponownie wyciągając aparat. Tym razem numer na wyświetlaczu jest nieznany, Gallagher rzuca więc krótkie bye i rusza alejką ku swojemu samochodowi. Odbiera i marszczy brwi, kiedy słyszy bełkotliwy głos Whicka w obszernym monologu, który autor zapewne uznaje za czarujący.
— Zgubiłeś telefon? Legitymację chociaż masz na miejscu, kretynie? — zgaduje, pocierając skronie, kiedy obchodzi pojazd. Wyciąga z kieszeni spodni kluczyki i wsuwa je w zamek, spojrzeniem odnajdując nadal stojącego w progu Mayersa. Skina mu głową, wsiada do auta i odjeżdża natychmiast pewien, że jeśli tego nie zrobi, rzuci słuchawką i wróci pocałować Tommy’ego nawet na oczach jego matki.
— Zaraz wrócę — mówi, robiąc krok w kierunku mężczyzny, ale zanim ma okazję zrobić cokolwiek więcej, ten skupia się na telefonie, a moment później żegna się jednym słowem, zostawiając Tommy’ego z rozwartymi ustami pełnymi przeprosin. Odprowadza go wzrokiem, nie bardzo wiedząc, co ze sobą zrobić, bo zupełnie nie tak wyobrażał sobie pożegnanie z Gallagherem. Ignoruje cierpki smak na języku i w końcu, gdy ten znika mu z horyzontu, powraca do domu, zamykając za sobą drzwi. Opiera czoło o ich drewnianą taflę, przymykając oczy.
OdpowiedzUsuń— Miły chłopak.
— Jezu — bąka pod nosem, wzdrygając się. Zupełnie nie spodziewa się, że kobieta nadal znajduje się blisko wejścia i to drugi raz tego wieczora, gdy go zaskakuje. Przeciera twarz dłonią, starając się nie myśleć, że przed kilkunastoma minutami leżał w łóżku na piętrze, jęcząc bezwstydnie. — Jestem zmęczony — mówi więc, chcąc zasugerować, że najpewniej po prostu wróci na górę, a jakakolwiek rozmowa, poczekać powinna do następnego dnia.
— Mogę sobie tylko wyobrazić — mówi i Tommy otwiera szerzej oczy, bo to na pewno nie sposób, w jaki zamierzałby rozpocząć mówić o czymkolwiek.
— Jezu — powtarza więc, pocierając palący kark. — Możemy porozmawiać o tym jutro?
— O czym? To Doran chce żebyś nic mi nie mówił?
Pytanie tak bardzo go zaskakuje, że parska śmiechem. A potem stwierdza, że przecież nie wie, a nagłe zniknięcie mężczyzny oznaczać może właściwie wszystko. Przed oczami przesuwa się cały wieczór i jakkolwiek by mu się nie przyglądał, Tommy’emu ciężko uwierzyć, że Doran, który na pierwszym spotkaniu wyznał mu, że jest alkoholikiem, miałby problem z tym, że Mayers chciałby być szczery.
— Nie, Doran chciał zostać, ale kazałem mu wyjść, tak w razie czego.
— W razie czego?
— W razie gdyby się okazało, że to najgorszy dzień w twoim życiu albo, że żałujesz bycia matką, albo że wolałabyś żebym był martwy. Widziałem taki program niedawno, że rodzice wyrzekali się dzieci i nie chcieli z nimi dłużej rozmawiać, bo te wyjawiały, że podoba im się ktoś tej samej płci. I zjeżdżała się cała rodzina, żeby to dziecko odesłać na jakąś dziwną wieś, gdzie…
— Tom. — Kobieta przerywa nerwowe paplanie syna. — Nie wysyłam cię na żadną wieś — zapewnia go i zanim Tommy ma okazję powrócić do monologu, zauważając że w zasadzie jest zbyt dorosły, by wysłać mogła go gdziekolwiek, ta klepie napięte ramię. — To coś poważnego z tym chłopcem?
Nawet nie próbuje tłumaczyć, że żaden z nich już dawno chłopcem nie jest.
— Nie wiem — przyznaje zgodnie z prawdą. — Może tak.
Na więcej szczegółów go nie stać, bo opowiadanie o tym, że właściwie dzisiaj widzieli się po raz pierwszy poza pracą oraz, że możliwe że zdążył go do siebie zrazić zanim w ogóle mieli okazję iść na randkę to średnie elementy do podzielenia się z matką.
— Po prostu zaproś go na obiad, dobrze? Chciałabym wiedzieć z kim się spotykasz — mówi, poklepując go po policzku, tak samo jak robiła to, gdy był dzieckiem.