⊹
Pisanie wątków
⊹
✧
Pod kartami postaci pozostawiamy jedynie komentarze odautorskie!
✧
Aby rozpocząć rozgrywkę fabularną/wątek/fabułę z inną postacią, opublikuj post z opisem wątku.
Do treści posta możesz (nie musisz) użyć gotowego kodu. Historię rozpisujecie w komentarzach pod tym właśnie postem. Obowiązujące etykiety: imiona i nazwiska postaci biorących udział oraz hasło wątek.
✧
Aby orientować się w prowadzonych wątkach proponujemy, nie jest to jednak obowiązkowe, aby założyć post z chronologią.
Aby założyć post z chronologią możesz (nie musisz) skorzystać z gotowych kodów. Opublikuj post z chronologią z datą na 2020 rok lub wcześniejszą i podlinkuj chronologię w karcie postaci.
✧
Stwórz post opisujący istniejące relacje Twojej postaci.
Aby założyć post z relacjami możesz (nie musisz) skorzystać z gotowych kodów. Opublikuj post z relacjami z datą na 2020 rok lub wcześniejszą i podlinkuj relacje w karcie postaci.
✧
Wskazane jest publikowanie opowiadań o Twojej postaci, ale nie są one obowiązkowe. Chcemy o twojej postaci wiedzieć jak najwięcej!
Skorzystaj z wzoru na początek opowiadania. Do każdego opowiadania dodajemy następujące etykiety: imię i nazwisko, pseudonim z blogosfery, opowiadanie.
✧
Nie musisz, ale możesz pokusić się o założenie posta z telefonem postaci.
Aby założyć post z telefonem postaci możesz (nie musisz) skorzystać z gotowych kodów. Opublikuj post z telefonem z datą na 2020 rok lub wcześniejszą i podlinkuj telefon w karcie. Do każdego posta z telefonem dodajemy następujące etykiety: imię i nazwisko, pseudonim z blogosfery, telefon.
⊹
Limity czasowe
⊹
✧
Aby nie przysłaniać zbyt często treści innych autorek i autorów, narzucamy limity czasowe.
✧
Pomiędzy kartą postaci a kartą postaci — 3h oraz co najmniej 2 komentarze pod kartą.
✧
Pomiędzy karta postaci a opowiadaniem — 24h plus minimum 2 komentarze pod opowiadaniem.
✧
Pomiędzy karta postaci a rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią — brak limitu.
✧
Pomiędzy rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią a kartą postaci — 1h bez limitu względem komentarzy.
✧
Pomiędzy rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią a opowiadaniem — 1h bez limitu względem komentarzy.
✧
Pomiędzy rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią a rozgrywką fabularną — brak limitu.
✧
Pomiędzy opowiadaniem a opowiadaniem — 24h oraz co najmniej 2 komentarze pod opowiadaniem.
✧
Pomiędzy opowiadaniem a kartą postaci — 3h oraz co najmniej 2 komentarze pod kartą.
✧
Pomiędzy opowiadaniem a rozgrywką fabularną/wątkiem/fabułą z inną postacią — brak limitu.
⊹
Obecności i urlopy
⊹
✧
Na blogu występują comiesięczne listy obecności trwające tydzień. Karty postaci osób, które nie zgłosiły obecności, zostaną przeniesione do wersji roboczych.
✧
Aby uniknąć przesunięcia karty do wersji roboczych, należy zgłosić urlop w odpowiednim dziale. Maksymalny czas urlopu to dwa miesiące. Po tym czasie karty postaci danej osoby zostaną przeniesione do wersji roboczych.
✧
Jeśli zniknęliście a marzy wam się powrót, chęć tę należy zgłosić w odpowiednim temacie. Cieszymy się, że do nas wracasz! No hard feelings. ☺
Gordie Goff doskonale wiedział, jak to jest zostać z kimś pomylonym. Kiedy się urodził, był tak pomarszczony, że ludzie mylili go z Buddą. Miał prawie tyle samo fałdek – tak, najtłustszy noworodek w całym szpitalu, rumiany i różowy, to był właśnie on. Jego matka w trakcie ciąży bała się, że z powodu biedy wyda na świat niedożywione dziecko, więc codziennie zjadała masę ziemniaków. I proszę, popłaciło, aż pielęgniarki śmiały się, że takiego wielkiego pędraka to jeszcze nie widziały.
OdpowiedzUsuńPotem pomyłki były mniej chwalebne. Gdy miał może dziewięć lat – choć mógł mieć osiem czy dziesięć, cholera wie, bo w tamtych czasach wiek małolatów oceniano bardziej po tym, czy już są gotowe na noszenie wiader z węglem, niż liczono po świeczkach na torcie – dostał w łeb za wybicie szyby, której wcale nie wybił. Była to robota Alfiego, który sięgał mu co najwyżej do ramienia i był podobny tylko o tyle, że też chudy i brudny.
Dla właściciela sklepu było wszystko jedno – każde chłopaczysko z robotniczej części Londynu wyglądało dla niego identycznie. Gordie nawet nie protestował, dostał cęgi za Alfiego, ale potem Alfie dał mu gumę do żucia i byli kwita.
Dalej było podobnie. W robocie mylono go z każdym niskim, krępym chłopem o czarnych paznokciach i zaciętej minie. W pubie ktoś mu kiedyś w ucho przywalił za niespłacony dług karciany, którego narobił Tommy Price. Na wojnie dostał opierdol od oficera, uznającego go za żołnierza, który zginął tydzień wcześniej. Nawet się nie speszył, gdy Gordon mu to uświadomił.
Tak już działał świat. Najwyraźniej brak pieniędzy i pochodzenie znaczyło więcej niż twarz – znaczy, upodabniało cię to do każdego innego faceta z twoich kręgów. Dlatego kiedy wiele później ktoś pomylił go z innym starym cieciem, Gordie nie był zaskoczony. Bardziej wkurwiony, że tym razem miało to tragiczne skutki.
Ciało należało do Mickeya Edwardsa. Śmieszne, za życia nie miał nic i po prostu był sobą, po śmierci zyskał swoje ciało. Tak się w końcu mówiło – ciało należało. Tak jakby ktoś je zgubił, a Gordon znalazł. Leżało przy wejściu technicznym, położone na boku, z jedną ręką podwiniętą pod siebie, a drugą wyciągniętą do przodu. Miał na sobie kamizelkę z ochrony, tę typową, jak każdy nocny stróż. A mimo to – nawet ona nie była jego.
Gordie poznał ją od razu. Po krzywej plamie po herbacie na prawym barku i naderwanej kieszeni. Nawet nie musiał czytać nazwiska, które wbite było na plakietkę na piersi. Wiedział, że znajdzie tam własne dane.
– No, ja pierdolę – powiedział. – Jebać was, zwiędłe kutasy, macie jednego starego skurwysyna znaleźć i nawet to potraficie skurwić.
Martwy Mickey Edwards nie odpowiedział. Nie żeby Gordon się spodziewał czegokolwiek – Mickey był nieuprzejmy nawet za życia, nawet wtedy, kiedy odpowiadać mógł. Teraz źle rozpłatane gardło – widać, że niewprawną ręką – skutecznie mu to uniemożliwiało. Mickey był strasznym chujem i Gordon życzył mu wszystkiego co najgorsze, więc o wiele bardziej wolałby, żeby dureń zostań wampirem, a nie umierał sobie w pokoju ducha, no, przed pokojem, bo na zewnątrz, i to jeszcze w cudzej kamizelce.
Cóż, najwyraźniej jakiś kretyn polował na niego, Gordona Goffa. Szkoda, że tak tragicznie się pomylił. Gordie był nawet ciekawy, jakby to było, gdyby ktoś próbował go rozpruć. Pewnie łaskotałoby w przełyk, a i potem trudniej byłoby spożywać krew. Ale przynajmniej byłaby to jakaś odmiana życiowa.
Zgłosił sprawę, choć bardzo nie chciał, detektywi pojawili się na miejscu szybko i niedługo później zaczęli go niepokoić. Gordon siedział sobie spokojnie w kantorku, z kubkiem herbaty, której nie mógł pić, ze skrzyżowanymi rękoma na piersi. Patrzył na młokosa, który od dziesięciu minut próbował z niego wycisnąć zeznania.
– Proszę jeszcze raz opisać, w jakim stanie znalazł pan poszkodowanego.
– Martwym.
– Panie Goff!
– Ewidentnie był martwy. Leżał trupem. Nie oddychał. Zaczął się rozkładać. Kopnął w kalendarz. Oddał fartucha. Zamknął interes. Wyciągnął kopyta. Nieżywy. Kaput. Już po zawodach. Koniec pieśni.
Detektyw zacisnął usta, które tak pobielały, że praktycznie zniknęły z jego twarzy. W ogóle był jakoś podejrzenie blady, wampir jakiś czy co? Dobrze, że miał piegi, bo inaczej zlałby się ze ścianą.
Usuń– Chodzi mi o szczegóły.
– Leżał.
– To już pan mówił.
– Ta, ale on nie przestawał.
– Panie Goff! Czy widział pan kogoś w pobliżu?
– No. Mickey’ego.
– A poza ofiarą?
– O, robimy postępy, w końcu pan uznał jego stan martwości. Martwić już się zaczynałem.
– Pan utrudnia śledztwo.
– Nie, sam se pan utrudniasz. Zadajesz pan pytania tak głupie, że zaraz Mickey wstanie, byleby pan tylko przestał.
Detektyw zmienił koloryt – teraz doskonale widać go było na tle ściany, bo jego policzki nabrały rumieńców, a czubek nosa to nawet stał się bordowy. Przypominał czajniczek. Wydawał dźwięki jak imbryk wyjący na gazie, informujący, że woda zagotowana. Jeszcze chwila, a para zaczęłaby lecieć uszami.
Gordon na to czekał z małą ekscytacją, ale niestety zabawa została przerwana. Przeszkodził im drugi detektyw, który wszedł do kantorka. Gordie zmrużył oczy. Znał go, Boże, znał go, jakby nieszczęść tej nocy było za mało, to jeszcze los mu zesłał tego chuja, znaczy, przydupasa tamtego chuja w butach, Toma sąsiada, który skutecznie uprzykrzał życie od dawien dawna. No kurwa mać. Co on tu robił?
Wydawać by się mogło, że osiągnął szczyty samoudręki, kiedy przed dwoma laty począł sypiać pod żyrandolem, na którym powiesił się jego syn. Mnogość bezsennych nocy, trwająca zresztą po dziś dzień, doprowadza go niejednokrotnie na skraj szaleństwa. Teraz jednak sięga po inny rodzaj masochistycznej tortury. Uporczywie nawracającej co kilka minut natrętnym ssaniem gdzieś w okolicy przełyku. Mianowicie rzuca palenie.
OdpowiedzUsuńKiedy pytają go o przyczynę tej decyzji — a pyta absolutnie każdy, bo filtr papierosa skleił się z wargami Dorana odkąd popalał za garażem rodzinnego domu w obawie przed ojcem jeszcze jako nastolatek — spycha ją na nowego partnera, komiczną mieszankę trzydziestoletniego astmatyka o fizjonomii kulturysty, zarzekając się, że któryś z nich musi być zdolny do przebiegnięcia trzystu metrów bez zadyszki. Prawda jest jednak znacznie bardziej prozaiczna i zdecydowanie mniej altruistyczna. Musi zająć czymś myśli. Czymś co nie jest litrami wódy schładzającymi gardło w te upalne dni, masywną sylwetką z odstającymi uszami pewnego pracownika pewnego ministerstwa, ani rozpieprzoną układanką śladów prowadzących go do seryjnego mordercy, któremu statusu istnienia nie chce przyznać mu nikt prócz niego. Czymś, co dla odmiany zadziała na jego zdrowie, a nie pocznie skuteczniej wpędzać go do grobu.
Sęk w tym, że kłamstwo powtarzane wielokrotnie staje się łudząco wiarygodne i tolerancja dla młodzika na siedzeniu pasażera, od początku wyjątkowo niska, z czasem poczyna oscylować w okolicy zera. Davenport jest więc winny, a jako taki staje się idealnym celem dla nerwowości rezygnującego z nikotyny organizmu Gallaghera. Oliwy do ognia dolewa oczywiście czarujące usposobienie dzieciaka.
Doran prowadzi jak zawsze i choć jasne spojrzenie skupione ma na wąskich uliczkach Londynu, kąt oka wyłapuje każdy pojedynczy okruszek upadający z konsumowanego przez partnera pączka na otoczenie. Im bardziej stara się ów fakt ignorować, tym więcej drobin ciasta i lukru zdaje się lądować na tapicerce i podłodze. Milczy długo, bo wierzy w bezowocność potencjalnej dyskusji, balansując pomiędzy pełnym irytacji kręceniem złotą obrączką wokół palca serdecznego a bawieniem się w otworze gębowym gumą nikotynową. Kiedy jednak rozbrzmiewająca cicho w radiu piosenka AC/DC skutkuje sięgnięciem cudzej, upapranej dłoni do gałki głośności i gwałtownym przekręceniem jej w prawo przy okazji, nie wytrzymuje.
— Kruszysz. — Komunikat jest krótki i pozbawiony wyrazu, ale kiedy odpowiada mu głupawe o i strzepanie resztek słodyczy z ubrań na wycieraczkę, zaciska wąsko usta. Nie jest żadnym motoryzacyjnym purystą. Nie cierpi natomiast, kiedy ktoś marnuje jego pracę i czas, a tak się składa, że dzisiaj odkurzał pojazd.
Davenport wyciąga drugiego pączka. Gallagher opuszcza szybę, wyrywa słodycz z jego rąk i wyrzuca ją za okno.
— Jesteś chuj, nie kolega — mówi tamten, ściągając wargi niby urażony pięciolatek, a Doran myśli, że woli być chujem w czystym aucie, niż kolegą w upierdolonym. Nie werbalizuje jej jednak, bo oto dostrzega odblask taśmy policyjnej i parkuje samochód.
Dziesięć minut odosobnienia od krnąbrnego współpracownika i zaczątki nowej układanki to dość, by Gallagher odzyskał utraconą, wewnętrzną równowagę. Do tego stopnia, że dostrzegłszy w progu kantorka nerwowo przestępującą z nogi na nogę sylwetkę kolegi, bok jego głowy i soczyście czerwone ucho, postępuje w tamtym kierunku. To na tej ostatniej części ciała rozlokowana jest bowiem granica cierpliwości Davenporta..
Usuń— Idź zapalić — mówi, bo sam najchętniej zaciągnąłby chmurę nikotynowego dymu w płuca, a zamiast tego ma jedynie bezsmak gumy Nicorette. Nim tamten zdąża opuścić pomieszczenie, zgarnia ściskany przez niego notatnik i to koślawemu pismu na pomiętej kartce poświęca teraz całą uwagę. Pośród danych ofiary, świadka i godzin trwania zmiany rozczytać może jedynie podejrzany, chuj stary i przynajmniej dziesięć znaków zapytania. Dopiero wówczas podnosi wzrok na siedzącego na krześle mężczyznę. Nieznośnie znajomego mężczyznę, bo twarz psychola z dołu uderza go nagle oczywistością nieobco brzmiącego nazwiska na kamizelce denata.
— Spóźniłeś się do pracy? — pyta, spojrzenie z odstręczającej mimiki przenosząc na kubek wyraźnie jeszcze ciepłej herbaty, a dalej brudne paznokcie prawej dłoni świadka. — Telefon alarmowy wykonałeś osiem po, na ciało musiałeś się napatoczyć w drodze do kantorka.
Po pracy poszli grać w piłkę nożną na rozmoczonym kartoflisku – Harry strzelił trzy gole, a Gordie prawie zakończył karierę Stephena, wjeżdżając mu ślizgiem w piszczel. Zawsze dużo tarzał się po murawie, a tamtego dnia było o tyle łatwiej, że wchodziło się w miękką ziemię. Na koniec meczu przestało padać, więc zanim wyjaśnili wszystkie konflikty i ruszyli dalej, błoto całkiem zaschło na ciałach; wieczorem musiał szorować się drucianą szczotką, kurwiąc przy tym niemożebnie.
OdpowiedzUsuńZanim jednak – poszli oczywiście do pubu. Z kulturalnego jednego piwka zrobiły się trzy, a potem jeszcze dokładka paru, więc skończyło się zdzieraniem gardeł pijackimi i piłkarskimi przyśpiewkami, a potem ze trzy godziny wracał do domu, najebany w trzy dupy. Obudził się z ciężkim kacem.
Mimo to godzinę później już przerzucał żelastwo w hucie. Nie spóźnił się do pracy – ani wtedy, ani nigdy później. Nie spóźnił się, kiedy wszyscy motorniczy strajkowali; po prostu wstał wcześniej i poszedł na pieszo na drugi koniec miasta. Nie spóźnił się, kiedy budzik nie zadzwonił – bo człowiek szlachetny i tak wstaje przed nim – i gdy na kuchence wybuchł mały pożar. Ani wtedy, gdy w środku nocy urodził się mu syn, co musiał wyświętować. Ba, nawet gdy wieczorem spadł ze schodów, następnego ranka był już gotów.
W pracy nie stawił się tylko wtedy, gdy umarł i go pochowano – ale tak formalnie to w związku z tymi wydarzeniami przestał być pracownikiem swojego zakładu, więc się nie liczyło.
Dlatego kiedy jakiś kurwipołeć, detektyw pewnie wszczynający śledztwo za każdym razem, gdy mu pralka skarpetkę porwie, zarzucił mu spóźnienie – w Gordonie Goffie zawrzała krew. To było zaiste niezwykłe, bowiem jako wampir miał bardzo spowolnione wszelkie funkcje życiowe, więc gdy w żyłach zagotowało, poczuł się prawie nieswojo. Dawno tego nie doświadczył.
– A ty się spóźniłeś? – przedrzeźnił go. – Od kilkunastu minut odpowiadam na pytania tamtego jełopa, co żeś robił w tym czasie? Liczyłeś schody? Całowałeś klamkę? Plotłeś warkocze z włosów na dupie?
Kochaś miał jednak rację – Gordie nie zadzwonił od razu ani nawet nie po ośmiu minutach. Miał ich więcej, bo przyszedł przed czasem, żeby odpowiednio się do służby przygotować. Tego jednak nie zamierzał zdradzić.
Czy te osiem minut, niewiele ponad połowę kwadransa, naprawdę było jakimś uchybieniem? Przecież normalny człowiek sprawdziłby ciało. Spanikował. Był w szoku. Zrzygał się może z przyzwoitości i z tej samej przyzwoitości posprzątał plwociny. Czy to było mało? Zresztą – mógłby nawet zadzwonić półgodziny później, co za różnica, trup był trupem i czas reakcji w żaden sposób nie mógł na to wpłynąć.
W rzeczywistości jednak Gordie na szybko sprawdził ślady, a potem wyczyścił kamerkę z ostatniej godziny, no, niecałej, żeby nie pojawić się na nagraniu. A właściwie – ukryć, że i tak się na nim nie pojawia. Nie dość, że jako wampir nie mógł jeść, pić i wychodzić w dzień, to jeszcze ten szkopuł z fotkami i filmami, masz ci los. Chociaż w większości nie narzekał – większość pijawek miała tak zakazane mordy i spróchniałe kły, że świat powinien podziękować wielkiemu gackowi za tę zasadę z taśmami.
– Słuchaj – warknął. – Przepraszam wielmożnego pana, że nie zadzwoniłem wcześniej, ale na drodze do telefonu stał mi nieboszczyk. Leżał sobie. Nie przywykłem do takich widoków. Poza tym – dodał, udając lekki wstyd – mam stare kości i nie zapierdalam tak szybko. I nie wiem, czego tak męczycie mnie, biednego staruszka.
Zgodnie z przewidywaniami, facet odpala się przy pierwszym, najbłahszym pytaniu. Nikotynowa guma puszcza smak, Doran przesuwa ją językiem ku wewnętrznej ścianie jednego z policzków, w którym zgodnie z zaleceniami stosowania powinien pozostawić ją na najbliższe pół godziny. Prędko jednak decyduje, że pierdoli instrukcję, bo wchłanianie nikotyny przez śluzówkę okazuje się znacznie mniej satysfakcjonujący. Nakierowuje więc używkę na zęby i kontynuuje żucie mimo odczuwalnej mięty. Wzrok w międzyczasie wędruje ku drugiej dłoni Goffa, potem na tablicę korkową zaraz za nim, drzwi po prawej stronie, by powrócić do szuflad przy biurku i ekranu prezentującego monitoring. Zaraz przeskakuje na zamknięte drzwi obok, by w końcu powtórnie skupić się na twarzy dziada dokładnie w chwili, gdy ten kreuje się na ofiarę nadgorliwości służb mundurowych.
OdpowiedzUsuń— Masz hobby. To naprawdę miłe, Goff — mruczy z beznamiętnością gotową potwierdzić nie tylko narrację rozmówcy, ale i fakt, że dla Gallaghera w obecnym dialogu przyjemne nie jest nic. Chowa notes partnera do wewnętrznej kieszeni marynarki. — Ale może odstawmy na moment na bok tę fikcję literacką i wróćmy do rzeczywistości. — Z kieszeni spodni z kolei wyciąga parę lateksowych rękawiczek, które wprawnie wsuwa na dłonie. — Obaj doskonale wiemy, że dźwięk w mieszkaniu sąsiada nie zdąża jeszcze wybrzmieć, a ty już pukasz do jego drzwi. Mimo ilu stopni cię od nich dzielących? Dwóch tuzinów? — Krzyżuje z mężczyzną spojrzenie wyłącznie po to, by szkaradność jego twarzy zdominowała tę wspomnienia pewnej manipulacji, która poskutkowała tabliczką z napisem Uwaga, wredny sąsiad! Mój sąsiad dobiega do drzwi w trzy sekundy, a ty? naklejoną u frontu ich mieszkania lata temu. Roziskrzonym oczom Mayersa i szerokiemu uśmiechowi, którego nie potrafił kontrolować, kiedy podchodził do niego przed ponad dekadą z płaskim prostokątem w ręku w jednej ze sklepowych alejek, Doran potrafił się oprzeć. Upór złamał się jednak drastycznie, gdy z podobną mimiką i tym samy przedmiotem podszedł do niego mały Troy, wówczas w wieku naśladowania zachowania tego mniej poważnego z ojców.
Tabliczka zniknęła z ich drzwi wejściowych po kilku dniach. Detektyw nigdy nie dowiedział się dlaczego. Nie zapytał. Absurdalna potrzeba zweryfikowania tamtej sytuacji teraz, tutaj, z Gordonem Goffem sprawia, że mlaszcze głośno, zagryzając gumę do żucia, kiedy pochyla się nad klawiaturą, wciska dwa przyciski i otwiera na monitorze nagranie z ostatniej godziny z ujęcia przed kantorkiem. A przynajmniej chciałby otworzyć, bo kiedy klika strzałkę w lewo, a potem w prawo i zaraz znowu w lewo i ponownie w prawo, widzi jak po sekundzie z widokiem nagiego bruku, następuje ta ze ścielącym go trupem, potem sam bruk i zaraz trup. I nic pomiędzy.
— Ja jebię, Goff — wzdycha, po pierwsze dlatego, że sprawa, której wątpliwości rozwiać miał jeden film, nagle znacznie się skomplikowała. Po drugie, ponieważ znacznie skomplikowała się przede wszystkim dla Gordona Goffa, który siłą rzeczy usunąć musiał nagranie, a więc zapewnił im znacznie dłuższą pogawędkę. Gallagher jedynie się w tym upewnia, kiedy po braku trupa i obecności trupa na przyspieszonej taśmie pojawiają się pierwsi technicy.